Omdat ik het waard ben.

Ik fiets niet graag. Het ‘ding’ heeft namelijk nog geen accu en zelfs geen automatische piloot, en mede omdat ik zo’n hekel heb aan fietsen, weiger ik pertinent om zo’n dure e-bike aan te schaffen. Hoewel ik het waard ben.

Iets meer beweging in deze donder zou me wel sieren. Nu pak ik bij elke gelegenheid de auto. En vind het heerlijk om daarin mijn ietwat agressieve ikje naar boven te laten komen en me uit te leven op inwendig implosieve scheldpartijen op mijn medeweggebruikers. Omdat zij het waard zijn.

De dagen dat ik mijn lichaam beschouwde als een tempel zijn ras voorbij geschreden, zelfs zonder dat ik er erg in had. Tegenwoordig ben ik al blij dat ik het leven heb. En dat gaat al niet zonder slag of zelfs met wimpels. Daarentegen rook ik, drink ik, en eet ik wat ík wíl. En ja, dat allemaal, omdat ik het waard ben.

Ik heb er verscheidene pogingen aan gewijd om te stoppen met roken. Te minderen met alcohol. Datgene te eten wat ik werkelijk nodig heb, in plaats van dat wat ik lekker vind. En al die pogingen liepen op niets uit. Waarom? Omdat ik het leven maar verrekte saai vond worden in al zijn strengheid, al zijn saaiheid, en bovenal zonder lekkernijen. Want ik vind dat ik ze wel waard ben.

Al leef ik bij wijze van spreken zo’n tien jaar korter. Ik heb dan tenminste nóg geleefd. En ik was het waard. Spreek ik mezelf altijd weer toe.

Mijn interne criticus zwaait nu dat zweepje voor mijn ogen, zie je het gebeuren? Want hee, zo werkt dat toch niet? Moet je je leven naar de knoppen helpen, naar de verdoemenis zelfs, omdat zonder dat alles nu eenmaal beter is? Veiliger? Gezonder?

Soms mocht ik willen dat ik wat minder obstinaat was.

Soms draai ik – al was het maar voor een maand of wat – de rollen weer om, en zie ik in dat ik me wel degelijk fitter, gezelliger en vrolijker voelde toen mijn lichaam nog die tempel was. Want hee, toen wist ik immers echt wat ik waard was. Dat is, voor zolang dat duurt.

#WOT, deel 45: kwaliteit van leven

Uit eigen collectie

Vandaag niet 1 maar 3 woorden.

Vorige week heb ik mijn eerste zelfstandige darmkankeronderzoek gedaan. Vanmiddag kwam de uitslag binnen en gelukkig – want heb toch enigszins met angst en beven die envelop opengescheurd – was het negatief. Met andere woorden, over 2 jaar mag ik op herhaling. Tot mijn 75ste.

En dat verbaast me. Tegenwoordig worden mensen vaak ouder dan 75. Veel ouder zelfs. Het lijkt me toch dat die leeftijd van tot je 75ste best opgehoogd mag worden in het kader van ‘kwaliteit van leven’.

Het #WOT-woord is:

Kwaliteit van Leven: Kwaliteit van leven is een subjectief begrip. Het zegt iets over hoe een persoon zijn of haar lichamelijke, psychische en sociale functioneren ervaart. Het kan daarnaast ook objectieve aspecten betreffen, bijvoorbeeld als het gaat om beperkingen als gevolg van ziekte.

www.vzinfo.nl

Wat betekent voor jou kwaliteit van leven?

Ik ben super nieuwsgierig om van jou te horen wat jij daaronder verstaat.

Ik lees het dan ook graag weer hieronder, in de reacties.

Schrijf je mee?

#WOT betekent Write on Thursday. Iedere donderdag verzin ik een woord waar je over kunt schrijven (bloggen, vloggen of ploggen). Niets moet, alles mag. Je kunt op ieder moment instappen. De vorige woorden kun je in het archief vinden.

Mag ik een kilo geduld?

Uit eigen collectie

Mijn haar. Mijn mooie haar. Zit weer eens in de haarverf. Nu moet ik nog minstens 15 minuten wachten op het resultaat. Want mensen, het is vandaag de tweede keer dat ik er 2 verschillende kleuren ingooi.

Ik heb dan ook makkelijk haar dat altijd goed valt, zonder te overdrijven. Ik heb haar waar anderen een moord voor zouden begaan, zo roept men.

Alleen de kleur, dat baart me zorgen. Want sinds mijn 26ste zijn mijn slapen grijs gaan groeien tot hele stroken. Het kwam zelfs zover, dat mijn toenmalige schoonzus me aanbood me te helpen met haarkleuren. Nu dat wil wat zeggen.

Net als dat je die eerste grijze haar tussen je wenkbrauwen ontdekt, en die er vervolgens hardhandig uittrekt. Kedang.

Want het is toch niet nodig om er zo jong al als oud te worden bestempeld. Ik kan letterlijk in wanhopig gillen en schreeuwen uitbarsten als een caissière bij de lokale supermarkt me ‘mevrouw’ noemt. En ‘u’ tegen me zegt.

Al zijn die mensen dan toch wel netjes opgevoed. Al hoort het bij de klantverhoudingen. Het zou niet moeten mogen. Ik roep dan steevast:

“U, u zegt u tegen mij? Doe ‘es even niet!”

Maar goed, ik dwaal weer eens af. Mijn haar moet op dit moment een soort van kastanjebruine gloed krijgen. Maar aangezien het sinds afgelopen maandag grijsblauw was, en toen vervolgens een rode kool kleur, sinds vanmiddag de eerste keer, is het nu verrekte noodzakelijk om de zenuwen van te krijgen. Je zou er als vrouw zijnde bijna een Oxazepammetje voor gaan slikken.

En ik ben altijd zo trots dat ik dat tot op heden altijd heb kunnen vermijden, met mijn ietwat stoïcijnse en laconieke houding. Na het resultaat te zien, denk ik dat ik daarnaast ook nog wel een flinke borrel kan hebben.

#WOT, deel 44: werken

Afbeelding van James Osborne via Pixabay

Werken, ik doe het graag. Alles om die grijze breincellen aangenaam bezig te houden. Daarom is het mij nog steeds een raadsel dat ik mede vanwege fysieke en mentale klachten in de WAO ben beland. En ergens is dat van de zotte, aangezien de hele wereld (lees: Nederland) om personeel zit te schreeuwen. Letterlijk.

Is dat nu valse schaamte of moet ik juist blij zijn met het vrijwilligerswerk dat ik tot nu toe allemaal doe en heb gedaan? De toekomst zal het uit moeten wijzen.

Het #WOT-woord is:

Werken: dat wat gedaan moet worden, klussen, taken verrichten

www.encyclo.nl

Wat denk jij als je het hebt over werken?

En nu ben ik natuurlijk razend benieuwd wat je me hier allemaal over kunt vertellen.

Ik lees het dan ook graag weer hieronder, in de reacties.

Schrijf je mee?

#WOT betekent Write on Thursday. Iedere donderdag verzin ik een woord waar je over kunt schrijven (bloggen, vloggen of ploggen). Niets moet, alles mag. Je kunt op ieder moment instappen. De vorige woorden kun je in het archief vinden.