Het staart me aan. Dat bruine ding daar. In de verte. Onbereikbaar als het is. Ik heb er afstand van genomen. Zelfs de verslaving kan me er niet langer toe brengen om die Buys’ dingen nog langer aan te schaffen. Terwijl er ooit een tijd was dat mijn moeder mijn kledingkast opende en er een hele lading lege dozen zoenen over haar uitstortte. Zo erg was het destijds. Ik kocht ze van mijn zakgeld. Het enige snoepje dat ik lekker vond als tiener.

Ik ben eigenlijk helemaal geen zoetekauw, moet je weten. Ik heb eigenlijk liever een brokje kaas, of worst. Nog liever: een patatje oorlog. Zelfs een lekkerbekkie kan me bekoren. Snoepkonterij of suikers kunnen me eigenlijk niet zo boeien.

Toch is er ooit – in een heel ver verleden – een foto van mij gemaakt terwijl ik in het kleine uitklapbare keukentje van de caravan uit een suikerpot sta te lepelen en er heerlijk van stond te snoepen. Onbewust van de camera achter me, werd mijn naam geroepen en werd ik voor eeuwig vastgelegd op de gevoelige plaat. Ik zal hier vandaag een foto van posten. Als bewijs. Nog eventjes zoeken in de oude dia’s die ik onlangs kreeg.

Het kon de pret ook niet drukken toen ik in de late jaren tachtig een snoepwinkeltje had samen met mijn moeder, met van die handgemaakte bonbons, die ik allemaal inpakte in mooie doosjes als de klant erom vroeg. Of de overige mooie en leuke momenten dat ik snoepcadeautjes inpakte en opleukte.

’s Morgens bij het binnentreden van de “Snoeperij” zoals we het noemden, rook je de suikerzoete lucht al. Zelf begon ik er aan het eind van de dag ook naar te ruiken. Dropjes, zuurtjes, snoepjes die per stuk vijf cent kostten verkocht ik er.

Ik kan me herinneren dat kleine kinderen minutenlang stonden te staren naar al het aanwezige lekkers en geen keuze konden maken van de vijfentwintig centjes die ze mochten spenderen in mijn winkeltje.
Ik weet ook nog goed dat er elke dag voor ons winkeltje drie volle rijen klanten voor de deur stonden. Man, wat was het druk gedurende de pauzes van de drie omliggende scholen.
En man, wat had de familie ook altijd veel zin om bij mij langs te wippen voor een kopje koffie en een gratis zakje snoep.

Toen ook al was het enige snoepgoed dat me kon bekoren: de zoen. En dan alleen die van Buys. Geen enkel ander merk smaakt en proeft zo lekker. En nog steeds kwijl ik bij de gedachte ….

Vooroordeel ~ Waarneming van gedrag of persoonlijkheid van anderen wordt gekleurd door vooropgezette verwachtingen van dat gedrag, op grond van het uiterlijk, de sekse, de leeftijd, de sociale klasse, de etnische groep waartoe die ander behoort. Vooroordelen kunnen gevormd zijn door eigen positieve of negatieve ervaringen met leden van zulke groepen.

Laten we wel wezen, ik ben een ware Bourgondiër. Alleen, ik wil die stereotypering zo graag kwijt, want men denkt lui, traag, tuttig, sloom en vast nog wel wat meer vooroordelen. Daar word ik niet blij van.

De motivatie om dat vooroordeel eens voorgoed naar andere sferen te helpen is zeker aanwezig. Alleen vraag ik me dan af, voor wie zou ik dat doen? Om mijn eigen gezellige leven – zoals het nu is – te vergallen? Of is zo’n vooroordeel het waard om lekker van je af te laten glijden? Dat dacht ik wel…

#WOT: betekent Write on Thursday. Iedere donderdag verschijnt er een woord waarover je iets kunt schrijven, vloggen of ploggen. Laat een link achter naar je eigen blog onder het woord van die week zodat iedereen mee kan lezen.

De #WOT is bedacht door Karin Ramaker. Daarna is het overgenomen door moi, vervolgens Hendrik-Jan de Wit en nu dus door Martha Pelkman.