Open brief aan 2015

Elk nieuw jaar zag ik altijd met angst en beven tegemoet, vandaar deze open brief aan 2015. Een beetje melancholie maakt zich altijd van me meester, vooral rond dat tijdstip van 24:00 uur. Als anderen buiten elkaar de beste nieuwjaarswensen doen, sta ik er altijd een beetje beteuterd bij. Enkele factoren spelen daarin mee. Geen partner, geen baan, geen kids.
Dit jaar kwam ik tot grote bezinning. Ik heb in ieder geval MEzelf (nog). En dat voelt steeds beter aan.

Over het algemeen

Elk jaar opnieuw zijn er meer positieve zaken te benoemen, dan die andere, negatieve. Elk jaar groei ik. Vooral de laatste twee jaren heb ik niet meer dat gevoel een ‘hopeloos’ geval te zijn. Integendeel, ik word wat zelfbewuster en ben iets beter in staat soms iets los te laten om te zien waar een schip gaat stranden. Dat kost me meer dan eens, grote moeite. Liefst forceer ik de boel een weinig, om er vervolgens achter te komen, dat juist dát het grootste struikelblok was.

Gezondheid

Het begin van het jaar begon ik met een wat minder fijne evenwichtsstoornis, die minstens drie maanden voortduurde. Als ik nu terugkijk op die periode, voornamelijk gezien dat begin ervan, was dat ik voor de Kerst in 2014 ergens zo van uit mijn balans schoot en heel erg boos werd over een situatie. Dat laatste had ik zelf kunnen voorkomen, ware het niet dat ik alleen maar onmacht kon ervaren. Na verloop van tijd kon ik deze periode evalueren, en werd de evenwichtsstoornis steeds minder heftig. Ik bespeur wel vaker dat mijn stemmingen mijn gezondheid danig kunnen beïnvloeden, en waak er dus voor dat mijn gemoedsrust meer in balans blijft. Matiging – in alles wat ik doe – blijft noodzaak.

Afgezien van soms heftige menopauze klachten, die ik steeds beter kan plaatsen én handelen, verliep de rest van het jaar vrij harmonieus. Al is een slijmbeursontsteking in de linkerarm niet fijn, waarschijnlijk heb ik het te zwaar belast met tillen. En ook dat Ganglion bultje in de linkerpols kan operatief verwijderd worden, dus ik zie dat niet te zwaar in.

Waar ik ook erg blij over ben is dat mijn moeders hartritmestoornis is verholpen door een cardioversie (elektroshocks), want haar situatie baarde me erg veel zorgen. Hoewel je natuurlijk altijd je moeders kind blijft, valt het me op, dat de rollen soms omgedraaid moeten worden; er wordt een beslissing verwacht die ik moet nemen. En dat valt me soms erg zwaar, omdat ik nog maar al te graag teruggrijp op de relatie, zoals het altijd was.

Spiritueel

Hierboven gaf ik al kort aan dat ik niet graag de controle afgeef, me liefst in allerlei bochten wring om een situatie naar mijn hand te zetten. Maar dat het soms helpt om even een schietgebedje te doen en door te gaan met je leven, waarna meestal – wonderbaarlijk genoeg – de situatie verbetert in ieders voordeel. Dat loslaten is nog steeds wel dat dingetje, maar heeft wel een ko(s)misch resultaat. En dan denk ik altijd aan mijn favoriete cabaretier’s liedje Koo Wit De Floo (van Herman Finkers).

Beschouwing

Het afgelopen jaar was er eentje met een lach. Meer dat van kunnen schateren van het lachen. Minder tranen met tuiten. Ik kom zelfs tot de conclusie dat ik het huilen bijna ben afgeleerd, tenzij die tranentrekker me hiertoe dwingt. Over het algemeen ben ik een prettiger mens geworden, omdat ik eindelijk inzie dat vriendelijkheid en sympathie meer van dat oproept. Ik ben wakker geworden met het idee, dat mensen zich dat schaterlachen van mij beter zullen herinneren, dan die traan in hun strot…

Zijn we kritischer ten aanzien van dames?

Dat tot in de details afkraken – de kritiek alleen al – over andere vrouwen. Het valt me vaak genoeg op. Ook door mezelf. Zijn we werkelijk ook zo kritisch ten aanzien van de heren onder ons? En wordt het niet eens tijd dat we dat anno 2016 afleren?

Vanmorgen had ik zo’n klein gevalletje in de auto. Ik stond voor een stoplicht te wachten op groen. Op de rechterbaan. Naast me, stond op de linkerbaan een andere auto – en ik doe nu een poging er niet bij te zetten dat het een vette BMW was, met een nogal fors of uit de kluiten gewassen jup – te gassen. Hij wilde wel. Hij wilde blijkbaar al eerste wegspurten. Welnu, dat mislukte. In dit automaatje waarin ik rijd is het mogelijk om altijd de eindstreep als eerste te behalen. Ik zwaaide hem lachend na. Waarna… warempel… was dat nu echt nodig, die middelvinger die ik kreeg toegeworpen? Waar hier joligheid heerst, was de man echt pissed off. Met recht?

Want het verbaast me.

Als ik nu een andere man was geweest, had hij zijn verlies dan wel genomen? Of ook die gezellige middelvinger laten zien?

Meningen, oordelen, en opinies

Als je ’s avonds tv zit te kijken, en je werpt half om half een blik op Twitter met je rechteroog dan valt het jou misschien ook op dat men kritischer is richting vrouwspersonen. Ze worden tot op de millimeter afgebrand. Terwijl men over heren eigenlijk niks roept, behalve dan dat af en toe hun vorm van intelligentie wordt besproken.

Zo speelt altijd en eeuwig dat slankheidsideaal mee, maar ook en vooral hoe jeugdig men blijkt te lijken bij het ouder worden.

Anno 2015 lees ik nog steeds artikelen welke kleding een vrouw moet mijden of kan dragen als ze een bepaalde leeftijd bereikt. Huh? Echt? Leven we wel in deze tijd of zijn we plots teruggeworpen naar minstens drie eeuwen geleden?

Taboes, ze bestaan nog! Helaas

Natuurlijk besef ik dat zo langzamerhand geen onderwerp meer wordt gemeden, niet in de journalistiek maar ook niet door ons bloggers. Maar dat we met z’n allen nog steeds die zogenaamde ‘ongeschreven’ regeltjes voorschrijven hoe een vrouw zich dient te gedragen, kleden en praten, dat is werkelijk van de zotte. Dat zou betekenen dat taboes weer boven mogen drijven. En dat is nu juist wat we met z’n allen heel hard tegen moeten gaan.

Maar misschien is dat onbereikbare en ongrijpbare van ons vrouwen wel de reden van onze op hol geslagen drift. Hoe moeilijk is het immers van ons te houden als men niets van ons begrijpt?

Mijn blogplannen voor 2016

Ik.Laat.Onderwerpen.Liggen. En ik vraag me vaak af, wat mijn blogplanning voor de komende tijd is en waarom dat voornemen om toch elke dag een blog af te leveren, zo vaak niet wil vlotten. Then again, weet ik soms wel waarom: het gaat dan gewoon goed. En zonder je leven al té stuk te analyseren, wil je je goede stemming (lees: ik) even vasthouden, en omarmen, zonder dat iemand er al te dichtbij komt.

Er zijn ook dagen, dat ik voor me uit staar. Zomaar in het luchtledige, dan lijkt het erop dat ik wacht op iets. Een flow, inspiratie, onderwerp, of dat ik zomaar geniet van het moment. Omdat het goed (lees: beter) gaat. Wat ook best wel een gevaarlijk ding kan zijn:

Even if you’re on the right track, you’ll get run over if you just sit there. – Will Rogers

Ik laat het leven maar al te vaak gebeuren. Terwijl ik best een beetje sturing mag geven aan dit blog. Dat schept voor de lezer ook weer wat helderheid.

Blogplannen op een rijtje

Ik wil:

  1. Kortere blogs afleveren
    Ik merk op, dat SEO en overige ‘vereisten’ die smeken om een blogpost van minstens 300 woorden, een gericht onderwerp, me maar al te vaak tegenhouden. En.Dat.Vind.Ik.Raar.Van.Mezelf.
  2. Blogs inplannen
    Op sommige dagen kan ik meer dan twee blogposts pennen, maar doe dat niet. Vooruit plannen was nooit aan de orde, omdat ik graag gelijk publiceer. Ik zit bij wijze van spreken, al te vaak te trappelen om op die publiceer-knop te kunnen klikken. 2016 Wordt het jaar van geduld betrachten.
    Naast die hele goede reden waarom ik dat wel zou moeten doen, lees punt 5 maar.
  3. Meer bloggen over boeken, entertainment, tha lot
    2016 Moet het jaar worden dat ik ophoud met het staren in het luchtledige. Het moet een jaar worden, waarin mijn ervaringen met hobby’s, boeken, uitjes, etentjes en borrels meer tot uiting komen op dit blog.
  4. Minder over mezelf bloggen
    Dat onderwerp zit wel goed en snor genoeg om nu te laten rusten. Ik heb het idee, dat ik al mijn trauma’s (hoezo dramatisch?) en wrevels wel genoeg heb doorgenomen. Een dagboek hiertoe is een beter idee.
  5. Kritischer bloggen
    Een column afleveren, die spettert van ongenoegen. Ze zijn zo te pennen, maar ik laat dat maar al te vaak liggen, omdat ik mijns inziens erg ‘kort door de bocht’ kan zijn. Soms helpt het als ik ergens langdurig over nadenk, een onderwerp ‘stuk’ analyseer. Then again, dan is zo’n ‘hot’ topic al lang niet meer aan de orde.
  6. Fictie schrijven
    Ik bezit een ‘lively imagination’ en daar wil ik liefst al te vaak mee losgaan. Ik twijfel, echter, maar al te vaak ook of het zo noodzakelijk is om er punten mee te scoren. Moet elke fictiepost een boodschap uitdragen? Daarover ben ik het nog niet eens (met mezelf).

Dat waren mijn gedachten hieromtrent. Ze lijken verdomd veel op ‘goede voornemens’, terwijl ik die maar al te graag verwaarloos na verloop van tijd. Dus noem ik het een ‘Plan’, dat klinkt beter. Denk ik dan.

Tot slot, geef ik deze quote mee, terwijl ik – bijna – achteloos een Oudejaarslot aanschaf. Wish me luck!

The richest man is not he who has the most, but he who needs the least.

#WOT deel 52: Lichtfeest

“Ho, ho, ho!” zweepte de Kerstman zijn elfjes wat op, “Kerstmis is geen vreet- en zuipfestijn! Het is het moment dat we uitkijken naar cadeautjes, dus vort… inpakken en afleveren in mijn slee.”

De Kerstman hield er graag een flink tempo in. Hij was zelf al bijna laveloos van de Glühwein en kon het onderwijl niet laten om Tinkerbell – die voor even Peter Pan’s droomwereld had verlaten – af en toe ongenadig op haar achterwerk te slaan. Plagend, dat dan weer wel. Hij wist dat een zuchtje haar reeds omver kon blazen, dus net op tijd deinsde hij terug van al teveel geweld.

Tinkerbell op haar beurt wist wel van wanten. Ze had zich voorgenomen dat zodra ze klaar was met het werk, eens wat mensen die dit lichtfeest in alle eenzaamheid moesten doorbrengen, te verlichten van de druk van het alleen moeten zijn. Om wat voor redenen dan ook zou ze – onvermoeibaar met haar stafje wat mensen gaan betoveren en zorgen dat het leven voor hun ook een feest zou zijn – dezer dagen. Ze probeerde iedereen van dat nut te overtuigen, maar Vader Kerstmis was onverbiddelijk. Het was zijn taak helemaal niet. Cadeautjes, dat dan weer wel. En dus bleef hij daarop hameren.

Dagen, nachten, uren, iedereen werkte zich uit de naad deze afgelopen dagen. Tinkerbell, was tegen de tijd dat het Kerstavond was vrijwel uitgeput. Ze rustte even op een wolkje uit, gewoon even een powernap van twintig minuten lang, en ze zou weer zo levendig zijn als… ze viel in een diepe slaap. En tijdens haar slaap gebeurde er iets wonderlijks, want beneden op aarde in een Kerststal werd een kindje geboren. Het kindje keek met heel heldere ogen de wereld in en zag daar die drie Wijzen om hem heen terwijl zijn moeder hem de borst gaf. Eenmaal klaar met drinken liet het kleine kindje, Jezus genaamd, drie luide boertjes. Stond op en wandelde, als was het reeds volgroeid, richting de slee van de Kerstman en nam erop plaats.

Hij belandde ergens in een drukke winkelstraat met een Internetcafé en parkeerde daar de slee die hij had geleend van de Kerstman. Al snel nam hij plaats achter een computer, en zo klein als hij was, typte hij daar wat woorden op Sociale Media kanalen als Facebook en Twitter.

De uitspraak was dat hij iedereen dankte voor het mooie voorgaande jaar. Hij riep verder nog dat Kerstmis een samenzwering van liefde en dankbaarheid was. En dat het licht voor iedereen was, welk hart het ook betrof, en dat het zou groeien en schitteren als ware het een feest.

Al gauw kwamen daar venijnige reacties op. Veel mensen dachten dat ze genept werden. En dat deze uitingen waren verzonnen om de mens nog bozer en ontevredener te maken dan ze al waren.

Het kindje moest daar wel een prop van wegslikken. Hij wist immers dat zij die genoeg van zichzelf houden zouden, de krachten zouden bezitten om te helen. En zo verder te gaan met hun leven. Hij besloot de hulp in te schakelen van Tinkerbell, die daar nog lag te slapen op dat wolkje. En liep zelf een bar in waar hij zich vol liet lopen met bier, wijn en ander venijn.

Jaar na jaar, Kerstmis na Kerstfeest, altijd weer hetzelfde verdomde liedje. Hij kon er niet meer tegen. En dus bedacht hij zich dat het enige dat hij samen met Tinkerbell kon doen, het licht terug te toveren was. Maar omdat hij zichzelf zo volvrat en -dronk – net als het gros van de mensheid – zou dat nog wel enkele maanden gaan duren…

Lichtfeest ~ viering van de terugkeer van het licht

#WOT: betekent Write on Thursday. Iedere donderdag verschijnt er een woord waarover je iets kunt schrijven, vloggen of ploggen. Laat een link achter naar je eigen blog onder het woord van die week zodat iedereen mee kan lezen.

De #WOT is bedacht door Karin Ramaker. Daarna is het door moi, vervolgens Hendrik-Jan de Wit en nu dus door Martha Pelkman.

Kijken, vragen, niet kopen!

Als je hier door ons kleine winkelcentrum wandelt, kan het je niet ontgaan dat om en om de étalagevensters zijn voorzien van 3D afbeeldingen, met een groot bord ‘Te Huur’ ernaast. Het is een trieste aanblik. En of het nu een keten als V&D of de kleinere middenstand betreft, het gaat me aan ’t hart. Natuurlijk kun je er veel over te zeggen. Men heeft niet tijdig de shift van de consument naar online kopen ingezien. Mismanagement? Wie zal ’t zeggen?

Laatst stond ik in een electronicawinkel, met voor me een klant die werd geholpen aan een meterkast. De klant vroeg de ondernemer het hemd van het lijf voor wat betreft het zelf aansluiten van de kast. Gelukkig werd ik tussendoor geholpen, maar ik was lang genoeg aanwezig om te horen dat de klant niet overging tot aanschaf.

Ik vroeg me af, of deze klant deze expertise van de ondernemer zou gebruiken, en hoe lang het zou duren voordat hij de meterkast elders online zou aanschaffen.

Dat eerste is dan wel begrijpelijk. Natuurlijk moet je weten hoe je een meterkast zelf het best kan aansluiten.

Het gaat me eerder om het principe.

Kun je die expertise van zo’n kleine middenstander vragen? Gratis? Of zou zo’n specialistische ondernemer ook voor het advies – en dat is mijns inziens ook een stukje goodwill én klantvriendelijkheid kweken naar de potentiële klant toe – hier een bedrag tegenover moeten laten staan? Ik vind van wel.

Dat deed deze ondernemer echter niet.

En daar begint voor mij dus te dagen, dat elk soort advies wat voortkomt uit expertise, niet langer gratis kan worden verstrekt.

Immers, daar heeft de ondernemer louter zichzelf mee, want zodra de klant zich omdraait is de online aanschaf bijna een feit. En deze ondernemer de dupe.

Je zou bijna teruggaan naar die specialist en hem adviseren dat ‘gratis’ in dit geval teveel van het goede is. Al zal hij de pijn daarvan beslist zelf al wel voelen…