Live and let die

Ik begreep het nooit die spreuk. Ik vond altijd dat je het mensen moest gunnen, dat leven. Zelfs als hun leven uit niets anders dan negativiteit bestaat. Ik begrijp ook de noodzaak tot het leven van een ander benemen niet. Ik voel die noodzaak niet. Als iets me niet bevalt, zet ik die ander heel even in een *negeerstandje*. Totdat ik – zelf – die ander weer op een plezante manier kan bejegenen, that is.

Vanmorgen las ik een artikel dat onze vrijheid van meningsuiting verdwenen is. En dat vind ik een heel kwalijke zaak. Ik begrijp dat we nu – als altijd – in een multiculturele samenleving wonen en dat we ons allemaal moeten aanpassen. Ik begrijp, dat er van oudsher gevoelige onderwerpen zijn, waar we – met z’n allen – niet over ‘mogen’ praten.

Wat ik niet begrijp is dat humor er niet – meer – is. Als er iets is, wat mensen bindt, dan is dat humor, naast muziek, maar dat terzijde. Dat laatste is ook weer zo smaakgevoelig.

Maar misschien moet ik zelfs dat begrip loslaten. Om een nieuw leven te beginnen. Het wordt alleen allemaal wel verdraaide saai op deze manier. Nee, ik wil je nu niet doodgooien met het principe dat een dag niet gelachen, niet geleefd is. En dat al die spieren die dan gaan werken als je al lacht je wezen met 1.001 procenten in de plus – dus geluk – stijgt. Ik wil je niet bewerken.

Ik wilde alleen dat men eens – minder – serieus naar zichzelf keek, en dan met een knipoog weet terug te kijken op zijn/haar eigen leven en patronen. En ook dat je dat koestert, maar niet genoeg om er niet om te kunnen lachen…

Twee linkerhanden

Picture this: omringd zijn door naaste familie die allemaal – echt, stuk voor stuk – twee rechterhanden hebben, dat heet, superhandig zijn. En ik, die daar op jonge leeftijd, zeg maar, niet zo gecharmeerd van was. Verbouwingen, ik had/heb er een hekel aan. Vertel me, dat ik iets zou moeten veranderen aan mijn huis. Iets wat beter kan, en ik zal mijn tong uitsteken. Hell no!

Ik vertoefde – toen al – liever aan het raam starend naar de horizon. Werd er – toen al – op uit gestuurd om des middags soep voor de klussende menigte te maken, te zorgen voor de innerlijke mens. De vaatwasser bij te houden. En prompt ook daar een hekel aan te krijgen.

Kortom, ik werd die on-handige muts die voor alles afhankelijk werd van anderen. That is, voor zo lang dat mag duren, want ik krijg er zelf plots de balen van. Die afhankelijkheid moest maar eens over zijn.

Vanmorgen werd ik geconfronteerd met mijn afhankelijkheid. De riem van mijn wasmachine was losgeraakt, de trommel draaide niet meer. Kleine bijkomstigheid, zou je denken. En dan kan ik zo boos worden op mijn eigen klunzigheid, dat ik zelfs een wasmachine een boze schop onder z’n hol geef zodat ‘ie het uiteindelijk wel weer doet.

Uiteindelijk… weet je… kun je… ben je zelf in staat tot grootse klussen. Als ik maar eerst eens boos word op mezelf… mezelf dwingend aankijk in de spiegel… en dan overga tot actie.

Dan pas weet je. Ik ben in wezen een zeer onafhankelijk mensch van vleesch en bloedt…

How this brain works

Grappig is ’t, als je plotseling over introversie van @JudithBarlingen leest en alles té herkenbaar is. Dat dan allerlei belletjes gaan rinkelen. Dat je weet dat je niet de enige bent. En dat je heel langzaam tot het besef komt dat je niet zo exceptioneel gek bent als dat je dacht.

Ik voel me nu dan aanmerkelijk gesterkt in mijn eigen zijn. Dat er niets mis met me is, omdat ik mezelf af en toe moet opladen nadat ik te overprikkeld ben geraakt van het tijdelijk verkeren met die extraverten. Dat ik het af en toe danig nodig heb om wat tijd alleen te zijn, zodat ik weer totally dedicated genoeg ben en weer sociaal genoeg ben om die ander tegemoet te treden.

Wat me ook altijd zo amuseert over mezelf is onderstaande knop:

Ik ben die mens van absolute extremen. Ofwel leg ik een giga interesse aan de dag of helegaar niet. En daar mag jij ’t dan mee doen…

#WOT deel 34: klagen

Omdat je voelt dat je alle donkere hoeken van je hersenpan nu wel eens gezien hebt. Geproefd, ervaren, doorgelicht en uiteindelijk verwaarloosd. Want je weet dat er niets nieuws onder de zon te zien is of valt. En dat die duistere krochten van je brein je soms beangstigen, je eigen ik er niet wezenlijk in herkent. Immers, zo ben je deep down niet. Zo wil je ook niet – langer – zijn.

Bijna alsof je je altijd gedroeg als een slachtoffer, terwijl je weet dat zelfs dat een werkwoord zou moeten zijn, je werd immers geslachtofferd. Ooit. En je bent dat zielige gedoe van jezelf nu eindelijk eens spuugzat. Je wilt uit dat dal van jezelf slachtoffer voelen. En je verzet je ook tegen het geslachtofferd zijn.

Dus weet je dat dat ook een nieuw soort mentaliteit van je verlangt. Het soort van attitude dat je weet dat je niets ergers meer zult ervaren als in de tijd dat je die nare ervaringen had en je dacht dat je het op jezelf afriep. Bijna, alsof je weet dat je niet langer ook maar iets te verliezen, maar in wezen alles te (over)winnen hebt.

Want, was het werkelijk Karma?

Of was het puur het leven in al zijn facetten met de vraag: ‘So, how are you gonna handle this?

En moest je door die fase van jezelf leren kennen heen. Zodat je kon groeien en bloeien, omdat je denkt het ergste reeds te hebben gehad.

Misschien is het ook wel die werkelijkheid van het volwassen worden. Hoewel je voor jezelf zweert, zelfs op de grond spuugt van die vileine realiteit. Je wilde immers nooit volwassen worden. Je wilde altijd dat kind blijven. Die vlinder die vliegt van hot naar her. Juist, zoals je als kind altijd was.

Totdat je die ene dag wakker wordt en je kop eens goed door elkaar voelt geschud. Je weet dat je er weer helemaal bent. Je weet dat je alles overleefd hebt. En dat daar dwars doorheen de zon weer mag schijnen. En dat je die laat schijnen, in je hart, je kop, en je presentatie, omdat je eindelijk voelt genezen te zijn.

Zo. Zo voel ik me vandaag!

Update 8:15 uur: Deze post schreef ik vanmorgen, niet wetende wat het #WOT-woord van vandaag was/is.

Klagen ~ 1) Beklag indienen 2) Brommen 3) Bezwaar 4) Bezwaar uiten 5) Dierengeluiden 6) Een bezwaar indienen 7) Grief 8) Jeuzelen 9) Jammerlijk reclame maken 10) Jammeren 11) Jammerend praten 12) Jeremiëren 13) Klacht indienen 14) Klacht 15) Kniezen 16) Knorren 17) Kreunen 18) Kuimen 19) Kermen 20) Kankeren 21) Lamenteren 22) Mopperen 23) Morren 24) Ontevreden zijn

#WOT: betekent Write on Thursday. Iedere donderdag verschijnt er een woord waarover je iets kunt schrijven, vloggen of ploggen. Laat een link achter naar je eigen blog onder het woord van die week zodat iedereen mee kan lezen.

De #WOT is bedacht door Karin Ramaker. Daarna is het overgenomen door moi, vervolgens Hendrik-Jan de Wit en nu dus door Martha Pelkman.

Een toetsenbord dat niet van shortcuts houdt

Gisteren scheen het de dag van de toetsenborden te zijn. Het begon ermee dat ik een Bluetooth toetsenbord in het zwart zag, en die wel geschikt achtte voor mijn Windhoos 10 machine. Dus maandagavond kwam ik thuis en begon er enthousiast aan het ding aan te sluiten. Maar wat ik ook deed Windhoos zag geen Bluetooth en zeker geen keyboard, terwijl mijn iMac het gelijk goed deed.

Tot ik me plots bedacht dat ik nog ergens in een laatje een Bluetooth-adaptor (2.0) had liggen. Aldus deed ik die in een USB-port en inderdaad kon hij het toetsenbord herkennen, maar erop typen, niets daarvan.

De volgende dag toog ik dus naar een winkel die een nieuwere versie had van de Bluetooth-adaptor. En vervolgens geschiedden miraculeuze dingen, nadat ik eerst nog eigenwijs het op mijn eigen fiets had willen doen. Ik kan er op typen, zelfs. Wat reuze helpt.

Wist je trouwens dat je in Windows 10 tijdens het inloggen onder Toegankelijkheid op je Beeldscherm ook een toetsenbord kan aanzetten? Dat is verrekte handig als je toetsenbord even niet blijkt te werken. En natuurlijk uitermate geschikt als je beeldscherm een touchscreen is, wat mijn oudje nog niet kan, maar dat terzijde.

Het wil wat, dat gestoei met die apparatussen terribli. Ik was inderhaast voor het gemak vergeten, dat het oudje sommige dingen zelf niet kan, zoals Bluetooth. Dus heb ik het ook nog geprobeerd met de download van een driver, waarmee ik zoveel ongein binnenhaalde als spam- dan wel spyware. Het heeft me minstens een paar uur gekost ook dat weer te herstellen.

’s Avonds kreeg ik een seintje dat WordPress weer een versche update had. En ik kan het dan niet laten het systeem zo snel mogelijk te updaten om te zien wat er allemaal voor verbeteringen zijn doorgevoerd. Zo is het nu o.a. met bepaalde toetsen makkelijk snelkoppelingen maken:

  • * of – een opsommingslijst starten.
  • 1. Een genummerde lijst start.
  • ## h2 koppen maken, met ### h3, en ga zo maar door.
  • > een blockquote maken.

Ik hou daarvan. Het mag allemaal gerust wat simpeler. Ik kon altijd te afgeleid worden door mijn perfectionisme in de opmaak van een blogpost. Nu word je in ieder geval daar wat mee geholpen. En als je toetsenbord dat ook nog eens begrijpt, dan wordt het leven wel verdacht mooi…