Ha, ik zou echter nog niet durven stellen, dat het ook een jaar was waarin ik volwassen werd, want helaas dan moet ik je als trouwe lezer nog steeds teleurstellen. Integendeel zelfs, ik begin steeds meer te beseffen, dat ik dat Kind zijn ietwat heb verwaarloosd in die goede oude tijden. Maar niet getreurd, want zelfs die tijd heb ik goed besteed, want ik zat altijd met mijn neus in boeken, immers. Soms zelfs drie tegelijkertijd.

Ik doel op het creatieve kind in mij, dat nu los komt. Letterlijk alles wat ik met mijn ogen bezie, alles wat ik bewust laat binnenkomen, daar kijk ik op de een of andere manier anders naar. Het is net alsof ik – door alles van verschillende kanten te benaderen – steeds weer een andere invalshoek ontmoet. En dat intrigeert me uitermate. Zelfs als ik reclame op televisie bekijk, probeer ik mijn eigen gevoel daarbij duidelijker te definiëren. “Dat zou ik zó doen, of juist niet!” Een tikkeltje eigenwijsheid, of noem het eigenzinnigheid, is mij niet geheel vreemd.

Dat is een soort van inzicht, en liefde voor of koesteren, waar ik me nu pas bewust van word. Naarmate ik meer en meer mijn mening in mijn kop kan vormen, vooral met betrekking tot mijn creativiteit, des temeer ik daardoor weer los kan gaan in mijn hobby, webdesign en anything visual als logo-ontwikkeling. Ik word vaak zo vrolijk van dat soort klussen, vooral als het iets blijkt op te leveren, dat ik opnieuw een ander – en vooral beter – inzicht krijg in mijn eigen voortgang. My oh my, dat klinkt vrij hoogdravend, maar in mijn vroegere werk kon ik – behalve ondersteunend bezig zijn – nooit echt mijn eigen ei kwijt. Ik voerde uit wat een ander bedacht. En echt, ik weet dat je van elke baan iets prachtig zou moeten kunnen maken, maar toch!

Waaruit ook mag weer eens mag blijken, dat mijn gemiddelde dag te weinig uren heeft, en dat is absoluut geen clichématig verzinsel nu. Zodra ik mijn inbreng kan leveren, blijkt dat ik tijd never nooit niet meer in de gaten houd. En dat gaat enigszins ten koste van mijn energiebronnen. Of ik nu overdag, of ’s nachts werk, dat maakt niet bijster verschil. Het is maar goed, en daar ben ik reuze blij mee, dat ik mijn eigen tijd mág indelen. Aangezien sommige klussen zo veel energie van me vragen, dat ik nadien rustig even op mijn sofa neer vlij om even die powernap te pakken. Na steevast twintig minuten ronken, ben ik dan weer zo goed als nieuw.

Dat zijn volgens mij twee volmaakte tegenstellingen. Eén: ik heb liefde voor mijn werk, wil en kan steeds méér, maar twee: ik moet mijn grenzen maar al te goed bewaken. En de tijd nemen, slaap pakken that is, om mijn energiepijl weer bij te tanken.

Het mooie van zo’n conclusie is natuurlijk wel:

Love and time,
these are the only two things,
in all the world and all of life,
that cannot be bought,
but only spent.