#WOT deel 52: overzicht

Altijd leuk om eens los te gaan in een analyse. Ik stelde mezelf de volgende vraag: “Wat is voor jou van belang in je leven?” Enkele persoonlijke waarden die bij me opkwamen waren: bescheidenheid, eenvoud, eerlijkheid, geluk, liefde, respect, samenwerking, verantwoordelijkheid, verbondenheid, verdraagzaamheid, vrede en vrijheid. Nu, daarin is hier ruimschoots voorzien, en qua persoonlijkheid kan ik stellen, dat ik naarmate ik ouder word, steeds een klein beetje ‘beter’ word in al die begrippen. Ik schijn het beter te vatten. Het krijgt ook meer betekenis.

Maar ook qua interactieve waarden (betrokkenheid, flexibiliteit, integriteit, plezier, rechtvaardigheid, veiligheid en verantwoordelijkheid) straalt er meer lol en kunde van me af. Al zeg ik het zelf.

Het #WOT-woord van afgelopen donderdag was:

Overzicht ~ 1) Aanblik 2) Algemene samenvatting 3) Balans 4) Beknopt verhaal 5) Beknopt verslag 6) Blik 7) Breviarium 8) Epitome 9) Exposé 10) Inhoud 11) Inhoudsopgave 12) Inzicht 13) Kijk 14) Korte opgave 15) Lijst 16) Opgaaf 17) Opgave 18) Overzien 19) Program 20) Programma 21) Relaas 22) Resumé 23) Revue 24) Rooster 25) Samenvatting 26) Schema

Hieronder nog 10 puntjes over mijn persoonlijke insteek dat alles is terug te voeren over hoe je werkelijk denkt en met alles omgaat:

  1. Kijk eens wat vaker naar de dingen die goed gaan in je leven

    Dat gaat mij steeds beter af. Het lukt steeds beter om positief te zijn en alles ook van positieve kanten te belichten. Ik dwing mezelf daar dan ook toe. Als er iets niet klopt, naar mijn zin, dan wil ik gelijk weten hoe ik er anders mee om zou kunnen gaan. Alles is terug te brengen op je eigen kijk op het leven en de dingen, immers.

  2. Zorg ervoor dat je helder hebt waar je naartoe wilt in het leven

    Nu, daar mag ik wel verbeteringen in aanbrengen. Doelstellingen zijn nooit mijn forte geweest. Ik ga meer mee met de flow, eigenlijk.

  3. Neem dagelijks een paar keer de tijd om even ‘in te checken’ bij jezelf

    Voor mij, als introvert, is dat een absolute must. Ik zou mezelf maar kwijtraken anderszins.

  4. Breng meer tijd door met je dierbaren

    Nu ik wat meer besef heb wie mijn dierbaren werkelijk zijn, scheelt dat aanmerkelijk in plezier, energie en persoonlijke kijk op het leven.

  5. Verricht eens een goede daad

    Check. Daar gaat het wel goed met me.

  6. Het tonen en voelen van dankbaarheid draagt ook bij aan je geluksgevoel

    Soms kan ik innig dankbaar zijn, als ik bijvoorbeeld een leuke reactie hier krijg. Als iemand eens spontaan lacht of een geintje trapt. Of zelfs, als ik mijn administratie op orde heb gebracht.

  7. Ga sporten of zoek andere manieren om aan lichaamsbeweging te komen

    Nu daar mag ik beslist meer input in steken. Ik heb een abonnement bij de sportschool. Ergens. Toch?!

  8. Ga eens wat vaker de natuur in

    Tja, waar was ik al die jaren en waarom viel die buitengewone schoonheid van de natuur me nooit eerder op? Mijn absolute vereiste is dat ik mijn wat kwetsbare ruggegraat in staat van flexibiliteit houd, door dagelijks minstens twee keer een half uur in de natuur te wandelen.

  9. Zorg voor genoeg rust en ontspanning in je leven

    Mijn energie is een onvermoede kracht. Nooit geweten dat ik zoveel kon investeren. Nooit geweten ook, dat ik er zoveel uit kon halen. Soms neem ik bewust die power nap van 20 minuten in de middag. Om daarna weer als een speer verder te kunnen.

  10. Neem verantwoordelijkheid voor je leven en alles wat daarin gebeurt

    Eindelijk heb ik dan niet langer dat gevoel nog geslachtofferd te zijn door mijn verleden. Dat is acceptatie, meen ik. Ik voel dat ik inzie, dat zonder dat verleden ik nooit dat fijne en bijna geheel gelukkige vrouwmens had kunnen worden. Dus, check!

En jij, waar is jouw overzicht? Aarzel niet om die hieronder in de reacties achter te laten. Altijd leuk en interessant om andermans input te lezen…

#WOT: betekent Write on Thursday. Iedere donderdag kiest Martha een woord waarover je iets kunt schrijven, vloggen of ploggen. Laat bij Martha een link achter naar je eigen blog zodat iedereen mee kan lezen.

Cocon

De tanden die ik in het leven heb gezet – tot circa dat beruchte 35ste levensjaar – staan nog al te vers in mijn geheugen gegrift. Misschien was ik er al vroeg bij, die midlifecrisis? En ik wil je niet al te zeer vermoeien met mijn wat pijnlijke geschiedenis. Of het nou het verlies van een partner betreft. Of die never ending stroom aan reorganisaties bij de bedrijven waar ik werkte waardoor ik mocht afvloeien wegens te oud of te duur. Of dat armzalige punt waarop je denkt, zal ik dan kiezen voor het Bewust Ongehuwde Moederschap?

Het resultaat was wel dat ik me ietwat terugtrok in mijn eigen cocon, maar niet helemaal… want ik voelde immers danig de behoefte om te gaan schrijven. Dat laatste was wel zo’n dringende of dwingende – zo je wil – inquisitie, want ergens hoopte ik daarmee toch dat contact te blijven houden met de wereld om me heen.

Hoe dan? Wel, net op tijd roerden het fenomeen Internet, en dat aanverwante artikel bloggen, hun staarten.

Veilig

Dat cocoonen van mij was een gevoelsmatige beslissing, besef ik nu. En leek des te meer aanlokkelijk, omdat ik veilig thuis van achter mijn desktop toch een klein beetje kon meegenieten – als van achter een gordijn – van hen die tanden bleven zetten in hun bestaan. Misschien zocht ik ook wel stiekem naar blijvende herkenningspunten, want rond die tijd was ik gigantisch gedesillusioneerd. Niet alleen in de wereld, maar ook met name in mezelf.

Survival tripping

Als ik daar nu op terugkijk, zie ik dat ik ergens een bepaald houvast probeerde te vinden. Heel aarzelend – in eerste instantie – begon ik te bloggen. Ik had niet echt dat vertrouwen dat ik me kon meten aan de bloggers die destijds al roelden. Integendeel. En toch was ik gefascineerd door de open blik. De herkenning. Of herkenbaarheid.

Het feit alleen al, dat men zich openstelde en openbaarde op deze grote schaal, waardoor iedereen mocht meelezen dan wel meegenieten. En zelfs kon reageren. Of door andermans blog dusdanig geïnspireerd raakte dat men ook begon met bloggen. Bloggers die het begrip lifeloggen verder wisten uit te breiden. Of weer een nieuwe, maar evenzo gepassioneerde weg, vonden.

Al die mensen – ontdekte ik vaak heel verrast – zijn net zo hard op zoek naar de zin van het leven. Of ontdekten hun manier van ‘zin’ door het zelf te schrijven. Alsof ze zelf – onbewust – een soort van overlevingstocht ervan brouwen.

Immers, omdat die reactiemogelijkheid aanwezig is bij bloggen, kon men zichzelf daarmee goed rechtvaardigen of moest men zich soms zelfs verdedigen.

Mensen vinden altijd weer een weg

Over de jaren heb ik heel wat blogposts mogen lezen en vond het altijd weer interessant dat men zich op een bepaalde manier wist te manifesteren. Dat men door dat manifesteren weer een zinvolle invulling vond in zijn bestaan.

Immers, iemand die schrijft vertelt onwillekeurig zijn verhaal. Een goede lezer leest tussen de regels door.

Op actie volgt reactie.

Bijna stiekem kon men van achter die façade toch blijven groeien en bloeien. Een beetje steun vinden.
Of zelfs tegengas, als de appel te zuur werd volgens zijn volgers.

To spice things up or not

Mensen vinden altijd weer een weg om hun leven met wat extra peper in hun achterste spannender te maken als in ’to be or not to be’. Is het niet bewust, dan toch wel onbewust. En net zolang totdat ze zelf weer genoeg krachten hervinden om weer in het midden van het leven te kunnen staan. Of dat nu via een blog is of andere kanalen zoals microposten via bijvoorbeeld Twitter of Facebook.

Ook dit is een reactie

Dat wilde ik eigenlijk toevoegen of vertellen aan onze Koning naar aanleiding van zijn Kerstspeech toen hij zei: “… Steeds meer mensen houden hun digitale deur het liefst dicht en nemen alleen nog kennis van ideeën die hun groepsgevoel en mening bevestigen.
Met dit alles kan iets essentieels verloren gaan…”

Of aan Obama met betrekking tot dit interview.

Conclusie

Het maakt werkelijk geen donder uit hoe men zijn tanden laat zien, want hoe mooi is het, als een mens zichzelf – met elkaar óf alleen – in die zin schetst of hervindt? Ergens mag dat best een sprankje hoop bieden.

#WOT deel 51: chocolade

Je gelooft het niet, maar er bestaan foto’s van mij als driejarige waarop ik stiekem snoep van het familie-rantsoen. En de lege dozen (neger)zoenen, waarvan ik de inhoud als kind al smakkend tot me nam, zijn inmiddels niet meer op 1.001 vingers te tellen. Ze laten zich ook niet zo makkelijk en ongezien verwijderen, dus verstopte ik ze maar in mijn bovenkastjes van mijn hemelbed.

Die foto dat ik als driejarige uit de achterklep van onze vouwcaravan ongegeneerd uit de pot stond te snoepen, die is helaas verloren gelopen. Op miraculeuze wijze. Want ik vroeg di Mama er vanmorgen nog naar, maar het is dus pleite. Kijk, en dat vind ik nu jammer, want ik kon als kind al zeer schalks à la Shirley Temple kijken. Dat moment had ik dus bijzonder graag met mijn lezers gedeeld.

Ik schijn ook spontaan te gaan zingen of neuriën tijdens het snoepen. Niet van het kaliber aria. Nee, dat nog net niet. Ik geniet dus van die momenten, die niet mogen. Officieel.
Daarom las ik ook nog steeds van die dagen of tijdstippen dat ik geheel sans gêne los mag gaan op voedsel. Het is echt niet zo vaak hoor, dat ik dat doe. Maar eens per maand, toch zeker wel. Ondertussen vraag ik me dan weer af, of dat zo’n typisch hormonaal ‘ding’ is? Vast wel, hoor ik je nu zeggen. Edoch, wetenschappelijk is die hormonale behoefte niet aangetoond.

Het #WOT-woord van afgelopen donderdag was:

Chocolade ~ 1) Afrodisiacum 2) Cacao 3) Cacaopoeder 4) Cacaoproduct 5) Chocoladereep 6) Drank 7) Lekkernij 8) Lekkers 9) Snoep 10) Snoepgoed 11) Soort drank 12) Uit cacao bereide lekkernij 13) Versnapering 14) Zoete lekkernij 15) Zoetigheden

Soms, echter, blijf ik bescheiden. Dan wil ik niet weten waar de ander zo van kan genieten. Het zou mijn eigen verslavingsdrang eens aanspreken, namelijk. Het is dus niet zo, dat ‘wat de boer niet kent, dat vreet ‘ie niet’, het is eerder dat ik er niet van wil weten, want anders… Ik zou het eens lekker kunnen gaan vinden. Zo heeft sinds jaar en dag di Mama bonbons – vooral de handgemaakte lekkernijen – als absoluut favoriet. Ik bleef daar lange tijd – bewust – voor uit de buurt. Maar ja, kind will creep where it may not go (Prick).

De laatste jaren mogen we natuurlijk graag horen dat het eten van chocola gezond is, normaal is, zelfs. Dat je het zelfs graag wil, op het moment dat dat niveau fenylethylamine gewenst is, wat hetzelfde gevoel bezorgt bij verliefdheid. Tja, dat verduidelijk boel veel goeds. We blijken allemaal toch nog altijd graag verliefd te zijn op iets… en misschien nog wel meest op het leven…

#WOT: betekent Write on Thursday. Iedere donderdag kiest Martha een woord waarover je iets kunt schrijven, vloggen of ploggen. Laat daar een link achter naar je eigen blog zodat iedereen mee kan lezen.

Hoe kom ik met humor de Kerst door?

In een foute Kersttrui of onesie – onderwijl knus snackend en jezelf laveloos drinkend – jezelf à la sofa draperen tijdens de Kerst, wie wil dat nu niet? Dit jaar wil ik met Kerstmis even niet opzitten en pootjes geven.

  • Dus niet naar die Kerk om al die zegeningen en overige Hallelujah te ontvangen.
  • Dus geen cadeautjes van onder die Kerstboom. (Dat kan hier helegaar niet, want boom hangt bij mij aan het plafond. Opdat mijn feline vriendjes er niet in kunnen gaan hangen, u begrijpt.)
  • Dus niet hoeven luisteren naar die zichzelf steeds herhalende gast, die weer eens een slok te veel op heeft.
  • Dus je geen zorgen hoeven te maken over dat braadstuk dat maar niet lijkt te garen, waardoor je erom heen moet snijden aan de Kerstdis.
  • Dus ook zeker geen 8-gangen diner met opsmuk in pijnlijk verstikkende galajurk, waarbij je moet opletten dat je niet reeds morst bij de eerste gang, rode wijnvlekken kwijlt of erger.

Dat in het kader van seen that, been there, done that!

Eigenlijk wil ik al dat wat Kerstmis zo berucht maakt even net dat kleine beetje anders doen.
Ik ga onderstaande lijst met komische films dus stuk voor stuk bekijken.

Komt ‘ie:

  1. My big fat Greek wedding (2002)
  2. Shrek (2001)
  3. Meet the parents (2000)
  4. Analyze this (1999)
  5. You’ve got mail (1998)
  6. Men in Black (1997)
  7. Groundhog Day (1993)
  8. My cousin Vinny (1992)
  9. City Slickers (1991)
  10. Big (1988)
  11. Planes, Trains and Automobiles (1987)
  12. Good morning, Vietnam (1987)
  13. This is spinal tap (1984)
  14. Ghostbusters (1984)
  15. Trading Places (1983)
  16. Tootsie (1982)
  17. Airplane (1980)
  18. National Lampoon’s Animal House (1978)
  19. Annie Hall (1977)
  20. Monty Python and the holy Grail (1975)
  21. M*A*S*H (1970)
  22. The odd couple (1968)
  23. The Producers (1968)
  24. A shot in the dark (1964)
  25. Dr Strangelove (1964)

En eigenlijk ben ik benieuwd naar jouw tips qua kneuterig gezellige films met veel humor. Opdat we Kerstmis dit jaar al schuddebuikend – wie weet hoe goed dat is voor de slanke lijn ook (?!) – kunnen vieren. Enjoy!

#WOT deel 50: intuïtie

Als vijf- of zesjarig kind keek ik eens uit het raam bij een enorme plensbui. Ik werd er zowaar een beetje melancholisch van. En kan me nog precies herinneren dat ik dacht dat ‘God verdrietig was over alle ellende en pijn dat op deze aardkloot heerste. Hij zorgde voor regenbuien en onweer, om deze wereld te reinigen en zijn toorn kenbaar te maken’.

Ergens heb ik die gedachte altijd – stiekem – bij me gedragen, terwijl ik van huis uit zónder énige geloofsovertuiging ben opgevoed.

Nogal bijzonder vind ik dat, dat je als kind ergens zo stellig van overtuigd kunt zijn. Het kan natuurlijk ook zomaar zo’n levendige fantasie van een kind zijn, wat dat kind bewust in stand houdt. Als kind vond ik al dat ik bepaalde visioenen koesterde en omarmde, om ergens een gerichte betekenis aan te hechten, louter voor mijzelf. Aan mijn leven en mijn bestemming. En dat je als kind ook ‘weet’ dat je dit specifieke denkbeeld geheel bij jezelf ‘mag’ houden en niet hoeft te ‘delen’.

Deep down vraag ik me af, of zo’n ingeving of kinderlijke aanschouwing hoort bij dat principe van intuïtie. Het was immers niet schadelijk, het kostte niets, en dat innerlijke geloof in wonderen bleek een drijfveer te zijn, voor de rest van mijn leven.

Want zeker de laatste jaren worstel ik me weer die weg terug naar dat innerlijke begrip, wat ik al had als vijf- of zesjarige. Toen zat het namelijk voor mijn gevoel al wel snor met me.

Hieronder een YouTube liedje van Nena: Es regnet.

https://youtu.be/SLj9YA-Qy5w

Met die bijzondere tekst:

Ich fahr’ den Rinnstein runter
In einem Schiff aus Zeitungspapier
Und mein Zinnsoldat, der keine Träne weint
Steht neben mir

Heute wird die Welt gewaschen
Heute wird die Erde nass
Aus den Tropfen werden Pfützen
Aus den Pfützen wird ein Bach

Zou dit dan stiekem toch dat universeel ‘onbewuste weten‘ zijn, waar Carl Gustav Jung zo heilig van overtuigd was?

Het #WOT-woord van gisteren was:

Intuïtie ~ 1) Aanvoeling 2) Feeling 3) Gevoeglijk 4) Gevoel 5) Het zien als bij ingeving 6) Ingeving 7) Innerlijke aanschouwing 8) Instinct 9) Instinctief gevoel 10) Inval 11) Inzicht zonder nadenken 12) Mening 13) Onmiddellijk begrip 14) Vermogen tot aanvoelen

Soms kan ik ’s morgens wakker worden met een gigantisch onbestemd gevoel. Voor je gevoel weet je dan dat er iets op stapel staat. Al kun je vooraf niet specifiek zeggen of dit kwaad- of goedschiks zal aflopen. En als dan dat Eureka moment voorbij is, kan ik pas weer rustig ademhalen.

Vaker wel dan niet kom ik in conflict met dat begrip ratio. Bijna alsof je intelligentie een spelletje speelt met die intuïtie. Ik druk soms dat instinct maar weg. Misschien omdat ik niet bevroeden kan, of niet zeker weet hoe er een touw aan vast te knopen. Het hangt allemaal maar ergens te hangen. Je hebt er een gevoel bij, en toch kun je iets niet geheel plaatsen, maar je weet – potjanverdikkiedosie – toch ergens – en bijna – zeker dat er iets boven je hoofd hangt.

Zo vind ik een kruispunt of verkeersomleiding altijd weer super interessant. Als je je eerste ingeving maar volgt, blijkt dat altijd de juiste te zijn. Totdat je brainstormt, en die oorlog met je ratio opnieuw begint en dat natuurlijk altijd weer verliest van dat eerste inzicht.

#WOT: betekent Write on Thursday. Iedere donderdag kiest Martha een woord waarover je iets kunt schrijven, vloggen of ploggen. Laat daar een link achter naar je eigen blog zodat iedereen mee kan lezen.