Currrrsus

Je zal maar ’s nachts wakker worden, en dan op Social Media een gratis cursus – uit te spreken als: ‘currrsus’ – vinden, en je daar gelijk voor aanmelden. Ik vind ’s nachts dus heel interessante zaken, en ik krijg dan ook niet zo zeer de neiging om overdag luid te smeken of we met z’n allen kunnen doen of we inmiddels reeds gestemd hebben. Heb mijn buik nu wel vol van de neiging van sommige mensen om hun mening over hun politieke voorkeuren door Jan en Alleman’s strot te duwen. Aan de andere kant, en dat is dan weer mijn gevoel voor rechtvaardigheid, is het natuurlijk best interessant te constateren wat men zoal denkt. Dat terzijde.

De cursus gaat over Typografie: ‘Better Web Typography for a better Web‘. En echt, soms wil ik spontaan weer terug naar de schoolbanken. Hetzij om weer melig propjes te schieten naar zo’n schoolfrik, dan wel voor verse input, heb danig behoefte om weer iets op te steken. Soms blijf je zo hangen in je eigen referentiekader. En over dat laatste maak ik me best wel zorgen. Ik houd er niet zo van om in een vakje geduwd te worden. En toch zal dat ongetwijfeld gebeuren, valt niet aan te ontkomen. Ergens, in mijn onbewuste, zal ik daar ook wel aan meewerken. Hoe hard ik ook mijn best doe, mijn medemens beter in te schatten.

De afleiding die een ander gezichtspunt me schenkt is zeer waardevol. En ik word heel gauw afgeleid, in die zin dat ik vaak onbewust allerlei andere kanten word ingetrokken. Zo zat ik dan ook altijd te droedelen tijdens de lessen, wat me altijd strafpunten of een preek opleverde. Ik kan me zelfs herinneren dat een van mijn docenten me daarom ooit dat puntje van overdenking meegaf: ‘Als je je te veel laat afleiden, zul je nooit een goede specialist worden.’ Dat was ik natuurlijk niet, ik herhaal – absoluut niet – met hem eens, eigenwijs als ik ben. Als je naar een groter plaatje kijkt, immers, zul je zien dat er veel afhankelijkheden zijn en daar bedoel ik dan maar mee dat het grote geheel volmaakt samenhangt door kleinere details, die tezamen die grote gemene ‘deler’ maken.

Ik meende dat die docent uit te moeten leggen, maar werd opnieuw afgeleid, door de entrée van één van mijn mede-leerlingen die te laat was. Hij voerde als excuus – ten overstaan van de hele klas – aan dat hij onderweg naar school over een brug reed, en viel door een groot gapend gat in die brug, dat was geslagen door een meteoriet die hem op het nippertje had gemist. Wat de klas deed brengen in een lachstuip. Ergens vond ik zijn alibi een goede verklaring voor wat ik dan noem een schijnbare toevalligheid, maar moest daar eerst goed over nadenken, voordat ik de docent kon vertellen dat toeval niet bestaat.

Dat zijn van die momenten die ik dagelijks mis. Je zou bijna wensen dat je weer even terug mocht in de tijd. Die schoolbanken kwamen voor mij wezenlijk veel te vroeg. Dát of ik word weer kinds…

Over drama's die geen drama's zijn

Het valt me pas de laatste jaren op, dat ik ben verworden tot dat zwarte schaap van de familie. Nou, eigenlijk ook van deze hele buurt. Men doet altijd verwoede pogingen me als een normaal mens te bejegenen, hoor, daar niet van. Maar ergens bespeur ik toch dat ze me enigszins die vreemde eend in de bijt vinden. Ergens kan ik daar wel om giebelen, want ik wil er absoluut geen drama van maken. Het zit zo, ik ben single, en zij die me beter kennen, zijn denk ik – net als ikzelf – tot de conclusie gekomen dat ik het allemaal wel prima vind zo. Ik doe geen moeite, niet om te veranderen, niet om erbij te horen, en vooral dat ik niet zoekende ben. Naar anders, dan wie ik ben.

Dat schept voor mezelf vooral wat rust. Ik kan immers doen en laten wat ik wil. Thuiskomen wanneer ik wil. Voor mezelf koken of toch die droge boterham eten als ik daar zin in heb. Mijn slipjes en vuile sokken was ik zelf, als ik ze al kan vinden want als gezegend creatief mens leef ik vrijwel continu in chaos. Die voor mezelf nog best wel kristalhelder is, maar dat terzijde.

De discrepantie schuilt hem vooral in mijn persoonlijke opvattingen over relaties en dat wat anderen daarmee meemaken. Ergens waan ik mezelf een gewaarschuwd mens, waarvan men zegt dat ik daarom reeds uit ’twee’ besta.

Laatst mocht ik het wat schokkende relaas van een vriendin aanhoren, en waar ging dat over? Juist, je raadt het al… het waren verwikkelingen in haar nog prille stappen op dat amoureuze pad. Na reeds een reeks van nare ontwikkelingen te hebben ervaren in haar verleden. Dat noem ik bagage. Zo’n verhaal eindigt dan niet zo prettig. Nee, want factoren als bindingsangst, verwachtingen over en weer, en teleurstellingen liggen op de loer, met een dramatisch einde als gevolg.

Ik hoor dat alles aan, en slik mijn mening in. Ergens besef je, dat die ander meer heeft aan een troostende schouder op zo’n moment.

Ik las ooit, dat ieder mens waarschijnlijk drie keer in zijn/haar leven verliefd wordt. Ergens denk ik dat dat wel aardig kan kloppen, heb ik nog mooi één te gaan. Want hoop doet leven. En ik ben nu alvast zuinig op dat moment. De drama’s uit mijn verleden die ik je zal besparen, en wat ik dus mijn onzichtbare schouderzakje noem, die schud ik nu langzaam – als een kat met natte pootjes – van me af. Daar neem ik wel even de tijd voor. En ik leg dat ook niet alvast uit aan de rest van de wereld. Nee, joh. Ik laat dat lekker betijen.

Want ergens weet ik dat er een echo schuilt in het woord tijd, als je er goed naar luistert terwijl je dat uitspreekt. De jaren, maanden, weken, enz., die nog voor me liggen heb ik beslist nodig om dat stempel van dramaqueen van me af te schudden. Dus leg ik de woorden van Godfried Bomans – dat voor vriendschap tijd een bondgenoot is, maar voor de liefde een gevaar – maar geduldig naast me neer.

#WOT deel 9: klok

Er is een aantal uitvindingen gedaan – zegt zij die ooit uitvinder van beroep wilde worden – die we met alle geweld hadden kunnen vermijden. Neem nou de klok. Het vertelt je de tijd, maar altijd als het té laat is. Dat, althans, is in mijn beleving zo. Ik weet niet hoe dat met jou gesteld is, maar volgens mij menen wij aardbewoners dat metingen moeten worden gedaan naar aanleiding van tijd. We laten ons maar ringeloren door dat ding. We gooien zelfs twee keer per jaar onze biologische klok ervoor op de schop. We eten op vaste tijdstippen, niet wanneer onze magen knorren. Het verbaast me vaker wel dan niet.

Nog zo’n vreemde uitvinding: het strijkijzer, maar da’s heel persoonlijk. Als ik al een poging waag mijn kleding glad te strijken – wat nog maar weinig voorkomt, omdat ik steeds minder aanschaf wat strijkbehoefte heeft – neig ik een tikkeltje in de richting van gevaarlijke implosies. Zo’n uitvinder zou je liefst willen laten branden in Hel door z’n eigen kunstje.

En ik weet ook niet in hoeverre de dames onder ons blij moeten zijn met de vernuftige beha. Onding dus, maar ik zal eerlijk zijn, zónder vertoon ik me niet buitendeurs. Voor jouw welbevinden niet, en mijn schaamtegevoel zeker niet.

Ik geloof dat ik het hier maar bij laat, qua onzinnige uitvindingen.

Het #WOT-woord van vandaag is:

Klok ~1) Alarmapparaat 2) Alarmtoestel 3) Bel 4) Deel van een carillon 5) Dashboardinstrument 6) Dier 7) Glazen bedekking 8) Glazen stolp 9) Hank 10) Iets dat de tijd aangeeft 11) Illusionist 12) Kerstversiering 13) Kloek 14) Koekoeksklok 15) Nederlandse illusionist 16) Pendule 17) Slingeruurwerk 18) Soort horloge 19) Stolp 20) Teug 21) Tijdaanwijzer

Vaak word ik ’s morgens zo rond een uurtje of zes wakker. Uit mezelf. Die noodzaak heeft mijn lichaam blijkbaar zelf ingesteld. Hoefde ik niets voor te doen, anders dan wakker worden. Mijn horloge laat ik steeds vaker in dat juwelendoosje liggen, want ik verbaas me altijd weer hoe ik me mét laat haasten, en zonder meer geniet van momenten…

#WOT: betekent Write on Thursday. Iedere donderdag kies ik een woord waarover je iets kunt schrijven, vloggen of ploggen. Laat daar een link achter naar je eigen blog zodat iedereen mee kan lezen.