#WOT, deel 48: stress

Er bekruipt me wel enige jaloezie als ik zie hoe anderen omgaan met stress. Hetzij door persoonlijke trainingen, hetzij door die sterke karaktertrekken die maken dat je psychologisch verantwoord omgaat met aanhoudende geestelijke druk of spanningen.

Het is mij van nature niet meegegeven, namelijk. En soms denk ik wel eens dat anderen daar beslist meer feeling mee hebben.

Het #WOT woord van deze week is

Stress = 1) Aanhoudende geestelijke druk 2) Aanhoudende geestelijke spanning 3) Druk 4) Erg zenuwachtig 5) Gespannenheid 6) Gevolg van werkdruk 7) Overspannenheid 8) Psychische spanning

Mantelzorg en ziekte

Want ik vind het wel een dingetje, bijvoorbeeld, om deels te mantelzorgen en ook hoe het voelt om te zien dat anderen een ziekte hebben die ze maar moeten ondergaan, alsook de behandelingen, zonder dat het blijvend resultaten biedt. Soms zie je ineens iemand tussen je vingers wegglippen, en dat hulpeloze en wanhopige gevoel dat bij mij dan ontstaat laat een psychische indruk achter die me nog lang zal heugen.

Remedie

Die is er vrijwel niet. Such is life, roept men dan. En je zult het maar moeten ondergaan en met lede ogen bezien. Voor iemand die niet wil geloven dat het leven soms een lijdensweg is, is dat een vrij harde dobber.

Hoe ga ik er mee om?

Met veel stress, krijg ik van nature altijd weer die behoefte aan veel slapen. Ik slaap dan ook als een tierelier. Soms hele avonden en nachten door. Ik mis daardoor wel weer andere dingen, maar blijkbaar zegt mijn lijf dat die behoefte er is. En aangezien ik soms moet knokken om mijn oogluiken ’s avonds open te houden, geef ik er maar al te graag aan toe.

Ik zou mijn huisarts kunnen bezoeken en hem smeken om een Oxazepammetje en maagpilletje extra, maar dat doe ik dus liever niet vanwege mijn angst om afhankelijk te worden van die troep. Ook alcohol mijd ik nu als de pest. Wat ik dan wel weer (verkeerd) doe is, dat ik te veel rook, tegenwoordig. Terwijl ik toch genoeg seintjes moet hebben gehad dat dit met mijn familie-achtergrond van hart- en vaatziekten, niet erg verstandig is.

Schrijven en praten

Ik heb wel immens veel behoefte om nu te schrijven, meermaals in mijn Dagboek, om mijn gedachten vast te leggen. Zelfs dit blog ontkomt er niet aan. Het lijkt wel alsof ik door er over te schrijven meer inzicht in mijn gevoelspatroon krijg. Waardoor het dan weer fijner is om die inzichten ook met anderen te kunnen bespreken. Anderen die er toe doen. Mensen die in hetzelfde patroon zitten als ik.

Kalmte

Wat me wel erg opvalt is dat ik niet alles zomaar gelaten opneem maar dat er een soort van innerlijke kalmte bij mij heerst, terwijl mijn brein dus kan imploderen op elk moment. Het is het soort uiterlijk vertoon die verwaarloosbaar is, maar die me blijkbaar wel iets wil vertellen. Alsin: Be still my beating heart

Schrijf je mee?

#WOT betekent Write on Thursday. Iedere donderdag verzint Ali een woord waar je over kunt schrijven (bloggen, vloggen of ploggen). Niets moet, alles mag. Je kunt op ieder moment instappen. De vorige woorden kun je in het archief vinden.

December reflecties

Om klokslag 3:32 uur word ik bijna stuiterend van anticipatie wakker, afgelopen nacht. Het is 1 december, weet ik. En ik vraag me plotseling af, waar het afgelopen jaar is gebleven. Tijd die voorbij vliegt, en naarmate ik ouder word, nog veel harder dan voorheen. Tijd waarvan ik me afvraag, of ik het wel genoeg intensief beleefd heb. Dat is een rare frats van mijn brein, denk ik dan, want hoe in vredesnaam had ik het anders kúnnen beleven?

De afgelopen maanden ben ik door mijn val daar in de gang bij het zwembad, want hee, ik ging ook eens sporten, tamelijk intensief bezig geweest met het herstel van mijn rechterknie en -kuit. Van de weeromstuit schaafde ik mijn rechtervoet ook nog eens onder een deur door, waardoor die nu ook gehavend is: gekneusd en voorzien van een ontstoken pees in mijn enkel. Erg pijnlijk, kan ik wel stellen.

Vorige week heb ik bij de orthopeed een injectie in mijn knie gekregen om dat herstel enigszins te bespoedigen. En het gaat ook wel iets beter, al loop ik dan nog steeds met opa’s stok.

Het enige voordeel van dit alles, plus nog een beetje extra stress, is dat ik zo’n 10 kilo ben afgevallen. Ik weeg nu onder de 80kg en daar wil ik volgaarne op voortborduren. Op naar de 65kg dus. Waar minder trek en snoeplust dan ook wel goed voor is. Het is duidelijk nu, dat ik dat kleine beetje hongergevoel beter in stand kan houden. Al lust ik dan niet borden vol voedsel meer op. Ik betrap mezelf erop, dat ik met minder mezelf veel beter voel. En dat het ook beter is voor mijn gewrichten. Souplesse en flexibilité zijn wel wat aandachtspuntjes voor me. Mijn voornemen is daar dan ook deze maand en volgend jaar blijvend aan te werken.

Maar december begint dus vanaf vandaag. En staat er natuurlijk om bekend dat het een snoep- en vreetfestijn kan zijn, waar ik me vanaf heden dus flink tegen wil wapenen. Als dat al enigszins mogelijk is. Want met een hart van goud, zenuwen als betonijzer, en een karakter van staal, zal ik dat streefgewicht waarschijnlijk nooit echt halen.

#WOT, deel 46: ster

Mijn fysiotherapeut verwees me naar een orthopeed, vanwege die aanhoudende en pijnlijke klachten door mijn val inmiddels 8 weken geleden in de gang bij het zwembad na het aquafitnessen. Ja, want ik strompel nog steeds ietwat door het leven. Gistermiddag had ik al vrij rap die afspraak bij een orthopedische kliniek in Amstelveen.

En ik kan wel stellen dat ik nadien totaal opgelucht en voorzien van een injectie in mijn knie, het pand weer kon verlaten. Ik geef die orthopeed dan ook minstens 5 sterren.

Wat mij betreft is een arts een noodzakelijk kwaad, maar omdat ze niet altijd even handig zijn in hun communicatie, vind ik het altijd wat lastig zo’n bezoek.

Maar deze orthopeed was jong en zeer communicatief vaardig, gelukkig, en ze legde me dan ook haarfijn uit wat mijn val precies had veroorzaakt binnen in mijn knie. En dat zo’n injectie beslist voldoende was om tezamen met nog een weekje die knie wat rust te gunnen een oplossing kon zijn. Tja, ik was min of meer bang een operatie dan wel een kijkoperatie te moeten ondergaan, maar gelukkig was die spuit het antwoord voor mijn probleem.

Het #WOT woord van vorige week was:

Ster = 1) Attribuut van een heilige 2) Beroemdheid 3) Bolvormig hemellichaam 4) Diva 5) Gevierd persoon 6) Grote bekendheid

Sterren deel ik dan ook graag uit

Of ik laat een fijne recensie achter via hun site. Dat vind ik niet alleen voor mezelf heel prettig. Het is een must these days.

Al word ik soms wel eens moe van die vragen om een enquête in te vullen. Ik doe dat liever spontaan, als de service me goed bevallen is. Wie vraagt wordt overgeslagen immers.

Ik heb die arts dan ook minstens 3x face to face verteld dat ‘ik haar nooit meer weg zou doen’ en dat ‘ik super opgelucht was over haar presentatie en behandeling’. Daar werd ze zelf ook weer een beetje gelukkiger van, zag ik tot mijn grote voldoening.

Nu maar afwachten of ik over een week nog steeds in deze opgeluchte stemming mag bivakkeren. We gaan het zien.

Schrijf je mee?

#WOT betekent Write on Thursday. Iedere donderdag verzint Ali een woord waar je over kunt schrijven (bloggen, vloggen of ploggen). Niets moet, alles mag. Je kunt op ieder moment instappen. De vorige woorden kun je in het archief vinden.

#WOT, deel 45: online

Kreeg vorige week zo’n leuke vacature gepresenteerd en ik mocht online via MSTeams dat gesprek voeren. Gelukkig werd ik in de dagen ervoor goed voorbereid door een P(r)ep-talk. Kan ik iedereen aanbevelen. Temeer omdat het voor mij persoonlijk alweer een poos geleden was dat ik een wervingsgesprek voerde.

Want ik ben zo iemand die liefst nuchter maar uiteraard steevast verkeerd antwoord op de vraag waarom ik nu zo graag voor dat ene bedrijf zou willen werken. En dan niet eens zo serieus, maar meer bedoeld als een grapje. Want hee, we werken toch allemaal bij die broodheer om dat salaris binnen te harken?

Het #WOT woord van vorige week was:

Online = 1) Actief op internet 2) Computerterminologie 3) Internetterm 4) Rechtstreeks verbonden met internet.

De vacature

Juist in deze periode kan ik erg blij worden van kreten als mogelijkheid tot thuiswerken in de vacature, want hee een kantoortuin is voor mij niet zo fijn. Met alle ratelende, piepende en krakende kantoorgeluiden als printers, telefoons en computersystemen vind ik het altijd weer een ramp om me dusdanig op mijn werk te concentreren. Laat staan dat geroezemoes van kletsende collega’s bij de koffie-automaat of de watertap.

Online solliciteren is fijn

Ik waande me in mijn eigen omgeving bovendien heel veilig en geborgen, dus kon voor mijn gevoel vrij-uit babbelen en naar lievelust communiceren. Had niet eens de neiging om een pseudo-achtergrondje in te stellen, want ik vind mijn eigen inrichting nog steeds geweldig en dat mag iedereen – ook een potentiële werkgever – dus best weten.

Wat ik dan wel frappant vind is dat ik inmiddels 4 tools heb geïnstalleerd om dit soort gesprekken online te voeren, te weten: FaceTime, Skype, Zoom en nu dus ook MSTeams. Enniehoo, dat mag de pret niet drukken.

Looking back, was dit niet eens de eerste keer dat ik online solliciteerde. Apple voert immers ook de eerste gesprekken vaak via Facetime, en daar kon ik ook direct nadien beginnen.

Ik pleit er dus altijd voor dat ik online dat sollicitatiegesprek kan voeren. Het neemt bij mij wat stress weg. Ik voel me meer op mijn gemak. En dat spreekt uiteindelijk ook weer in mijn voordeel.

Of ik het geworden ben, dat is nog even de vraag. Uiteraard waren er meer kandidaten/kapers op de kust. Dus ik zal nog een weekje geduldig moeten afwachten.

Schrijf je mee?

#WOT betekent Write on Thursday. Iedere donderdag verzint Ali een woord waar je over kunt schrijven (bloggen, vloggen of ploggen). Niets moet, alles mag. Je kunt op ieder moment instappen. De vorige woorden kun je in het archief vinden.

Even over mijn rimpels

Op mijn voorhoofd prijken tegenwoordig twee prominente rimpels. De ene schuin, de andere niet eens in volmaakt tegenwicht, maar toch alomtegenwoordig. En ze worden steeds duidelijker te zien. En de groeven dieper. Die eerste steeds diepgravender rimpel aan de rechterkant boven mijn linkeroog doet me denken aan een vraagteken. Het ontstond vast en zeker naarmate ik steeds maar vragen kreeg en minder antwoorden, wat het leven dan ook vaak bij je oproept. De andere die daar pal bovenop staat is mijn meer zorgelijke rimpel.

De eerste vraagtekenrimpel ontstond dus reeds vroeg. Ik denk zelfs dat ‘ie er kwam toen ik nog een vrijgezellige twintiger was. Tja, zelfs als je jong bent dus, knallen die vraagtekens er uit. Maar hee, toen mocht dat.

Net als mijn eerste grijze haren, wat me jaren heeft genoopt om er tegenop te verven. Ik heb zelfstandig minstens drie haarverffabrikanten kunnen laten overleven, en daar ben ik niet eens trots op, maar dan toch, maar dat terzijde. En ook mijn wenkbrauwen moeten eraan geloven, zonder steeds manhaftig die grijze haren eruit te trekken. Nu ga ik nog niet zover ze maar totaal weg te scheren of te plukken, en een indrukwekkende streep te trekken zoals die hedendaagse trend voorschrijft, daarboven mijn ogen. Mijn ogen met hun parmantige versterking in de vorm van een mooie bril trekken genoeg aandacht, immers.

Het laatste jaar baart mijn mond me wel enigszins zorgen durf ik je nu eerlijk te bekennen, want ook daar verschijnen boven mijn bovenlip enkele diepere groeven. Zodat ik niet meer tamelijk zorgeloos wegkom met lipstick, maar er zelfs een potlood aan te pas moet komen om die vrolijke knalrode lipstick binnen de kaders te laten blijven, zeg maar.

Dan nog, terwijl je tegenwoordig dus niet meer mag roepen dat je gracieus oud(er) wil worden. Zonder hulpmiddelen, maar dat je dat alles gepassioneerd moet ondergaan (such is life, after all!). Die rimpels, daar ben ik best wel trots op. Net als mijn overige rimpels die overigens verschijnen rond mijn oogleden, de zogenaamde lachrimpels. Ook daar hoeft geen Filler of Botox aan te pas te komen. Die mogen welig tieren. Ze tonen immers mijn menselijkheid, in kracht én zwakten. Van diepe- naar hoogtepunten. Hoera, blijkbaar ben ik dan toch een vrouw!