Sommige mensen ‘ken’ ik via de #WOT (Write on Thursday). En het zal je verbazen hoe ver die tijd teruggaat, reeds. Cindy is een van mijn all-time favoriete bloggers. Dus ook zij was de pineut om mijn vragen te beantwoorden.

Meet… tadaa… Cindy Stegink.

  1. Wie ben je (beschrijf jezelf op de meest sappige, vrolijke en intense manier)?

    Ik ben Cindy, een veertig plus meisje. Ik ben gek op kleur, roze, paars, jurken en bloemetjes en dat het liefst allemaal in een. Ik ben een echte huismuts maar hou absoluut niet van huishouden. Ik ben een voorzichtige flapuit, een georganiseerde chaos, een graag in het middelpunt staande verlegen persoon en een ontzettend lieve botterik. Ik ben mijn eigen tegenstelling.

  2. Waar kom je vandaan (beschrijf je jeugd, familie, relatie, kinderen, huis, woonplaats)?

    Na een rustige jeugd en een onstuimige pubertijd werd ik hoteldebotel verliefd op een man met de mooiste kuif die ik ooit had gezien. En hij ook op mij. Een relatie werd geboren. We gingen samen wonen. We kregen twee katten. We kregen een hond. We kochten een huis en kregen drie kinderen. We verhuisden naar een groter huis en trouwden. Allemaal heel gewoon.

  3. Neem me stap voor stap mee in het proces dat ertoe heeft geleid om (hier) te komen waar je vandaag de dag bent. Wat was het eerste wat je deed? En het volgende?

    Als kind was ik een buitenbeentje. Ik had wel vriendinnetjes maar paste niet in de grote groep. En dat is eigenlijk altijd zo gebleven. Op scholen gaf dat nog wel eens problemen omdat men niet goed wist wat ze met me aan moesten. Ik was intelligent zat, maar paste niet in het bijbehorende plaatje. Het heeft lang geduurd voor ik trots durfde te zijn op het niet voldoen aan de norm. Zelfs wie bijzonder wil zijn, doet dat het liefst met gelijkgestemden. Aan het eind van de pubertijd werd ik steeds vaker en langduriger ziek. Toen ik plots kilo na kilo kwijtraakte werd ik opgenomen in het ziekenhuis. Na vele onderzoeken bleek ik een chronische darmziekte te hebben. Vooral met het chronische deel heb ik veelvuldig geworsteld. Ik voldeed al aan geen enkele norm, nu was ik ook nog te ziek om een fatsoenlijke bijdrage aan de maatschappij te leveren. Het opvoeden van onze jongens heeft dat zelfbeeld eerst verder bevestigd en later genadeloos onderuit gehaald. Onze jongens werden niet vanzelf groot. Hoe mooi, leuk en lief ze ook alle drie waren en zijn, ze waren vooral ook een enorme uitdaging. Ik heb me vaak een enorme mislukkeling gevoeld als er weer twee peuters over de schutting waren geklommen en van drie straten verderop terug werden gebracht. Of als oudste en een vriendinnetje anderhalf uur zoek waren terwijl ze twee minuten daarvoor nog voor het huis speelden. Of als middelste een woedeaanval kreeg en me te lijf ging. Toen middelste vijf was kreeg hij de diagnose Asperger en ADHD. Een lastige combinatie. Helemaal omdat middelste zelf helemaal niet vond en vindt dat hij anders is, de wereld doet zo raar. Een jaar later kreeg ook jongste die diagnose, al ligt bij hem ADHD op de voorgrond. De daarop volgende jaren bleek hij ook dwangmatige gedachten en dwanghandelingen te hebben en angsten. Na lang twijfelen is uiteindelijk ook oudste onderzocht en ook hij bleek ADHD te hebben. De eerste diagnose die gesteld werd was een teleurstelling en opluchting tegelijk. Zo’n diagnose zet je hele toekomstbeeld op zijn kop. Ik moest al mijn verwachtingen voor mijn kinderen loslaten. Maar ik was geen slechte moeder, ik miste alleen de benodigde kennis om ze goed te begeleiden. Ondertussen zijn we een flink aantal jaren verder. Mijn kennis is enorm bijgespijkerd en we hebben al heel wat stormen doorstaan. We hebben diverse scholen van geregeld van binnen gezien. We zitten al jaren in de mallemolen van de hulpverlening. Maar alle jongens wonen nog steeds thuis, twee zitten weer op regulier onderwijs en alle drie werken ze hard hun eigen toekomstplannen waar te maken. Op gezondheidsgebied ben ik een krakend wagentje gebleven. Stress sloopt. Helemaal in combinatie met ongunstige genen. Ik ben diverse keren overspannen geweest, mijn bloeddruk moet door medicatie worden gereguleerd en ik heb een hartinfarct gehad. Ik blijk astma te hebben en slapen doe ik tegenwoordig met een cpap-machine omdat ik slaapapneu syndroom heb.

  4. Als een kind op je afstapte en je advies zou vragen en je had maar een paar minuten de tijd om het beste van jezelf te geven, wat zou dat dan zijn?

    Blijf trouw aan jezelf. Je moet namelijk de rest van je leven met jou doorbrengen. En nee, jij bent niet gek, dat is de wereld.

  5. Waar wil je liefst heen (met je blog/) je leven?

    Dit is de lastigste vraag. Als het leven mij tot nu toe iets geleerd heeft is dat een beetje richting hebben best leuk is maar dat je vooral heel flexibel moet zijn in je verwachtingen. Je kan namelijk zo opeens totaal ergens anders terechtkomen. Toen ik met bloggen begon had middelste net het diagnosetraject doorlopen. Ik wilde mijn ervaringen delen. Ik wilde mensen laten weten hoe ons leven er achter de voordeur uitzag. Ik wilde gehoord en gezien worden. Pas later ben ik het schrijven als een uitdaging gaan zien. Ik hou van het spelen met taal. Ik vind het heerlijk om iets in woorden te vatten en over te brengen. Ik vind het fantastisch als ik een verhaal bedenk dat mensen dat dan lezen en zelfs waarderen. Eigenlijk wil ik dus nog steeds hetzelfde. Ik wil gehoord en gezien worden. En gewaardeerd.

Ik kan hiermee niet genoeg onderstrepen hoe belangrijk schrijven kan zijn. En mag zijn. Cindy weet me iedere keer op pakkende wijze een indrukwekkend kijkje te bieden in haar leven en dat van haar gezin. Ik hoop dat jullie het roerend met me eens zullen zijn.