Ik lees graag Mies Huibers. Had ik reeds gezegd dat ik Mies Huibers graag lees? Mijn advies is dan ook om hieronder zijn antwoorden op mijn vragen te lezen. Dan valt vanzelf alles op zijn plek.

  1. Wie ben je (beschrijf jezelf op de meest sappige, vrolijke en intense manier)?

    Ik had nog nooit stilgestaan bij die intrigerende vraag ‘wie ben je?’ Drie lange dagen zat ik stilletjes voor me uit te staren omdat ik werkelijk geen enkel idee had. In blinde paniek zocht ik uiteindelijk mijn toevlucht tot de horoscoop van Tweelingen. Ik kwam van een koude kermis thuis omdat ik me nergens en overal in herkende. Onophoudelijk getetter wissel ik moeiteloos af met uren van diepe overpeinzingen, gedreven actie met pijnlijke passiviteit, spontaniteit met berekende voorzichtigheid. Mijn hersenen staan soms dagen aan één stuk door in de vierde versnelling maar kunnen ook gemakkelijk een week zonder benzine zitten. In de kleinste dingen zie ik grote werelden en in gigantische zaken ontdek ik vaak helemaal niets. Immense uitdagingen blazen me zelden van mijn sokken maar van futiliteiten kan ik wakker liggen.

  2. Waar kom je vandaan (beschrijf je jeugd, familie, relatie, kinderen, huis, woonplaats)?

    Bij mijn vader thuis waren ze met zijn zestienen en bij mijn moeder met zijn veertienen. Ze hadden vroeger weinig andere hobby’s is me verteld. Mijn opa van vaders kant werd 97 en zijn zus 103. Ik ga er met die verworven kennis der familiegenen vanuit dat ik ondanks mijn al gevorderde leeftijd nog wel een jaartje of veertig mee moet kunnen.
    Dat doe ik dan in het Noord-Brabantse Valkenswaard waar ik geboren ben, altijd gewoond heb en waar ik, naar het zich laat aanzien, in 2056 ook wel de burgemeester op bezoek krijg als ik honderd word. We zitten hier met z’n drieën – vrouw, Schotse collie en ik – gezellig in een doodnormaal huisje met een tv uit het jaar nul en met een auto voor de deur die niet veel jonger is. Op de bovenverdieping heb ik een klein biebje met ruim 1200 boeken. Op die gekoesterde boeken na zeggen mensgemaakte spullen me heel erg weinig. Oké, voor mijn e-reader maak ik ook een uitzondering.

  3. Neem me stap voor stap mee in het proces dat ertoe heeft geleid om (hier) te komen waar je vandaag de dag bent. Wat was het eerste wat je deed? En het volgende?

    Het eerste dat ik me herinner is dat ik op een dekentje op de grond lag toen mijn ouders aan het kaarten waren. Dat heerlijke gevoel van relaxed liggen en me niet te druk maken kan ik elk moment nog oproepen. Ik was drie toen. Op mijn vierde leerde ik schaken. Ook iets waarbij ik lekker stil kon blijven zitten. Maar bewegen is gezond werd me ingepeperd en dus voetbalde, volleybalde, schaatste, tenniste en bowlde ik me later de longen uit mijn lijf. Het ging allemaal vanzelf. Zonder plan en zonder doel. Ook zonder reden maakte ik keurig de middelbare school af, ging economie studeren waar ik geen bal van snapte, moest in militaire dienst en zocht iets waardoor mijn bankrekening in de plus kon blijven staan. Het is goed zoals het ging, zoals het is en zoals het verder zal gaan.

  4. Als een kind op je afstapte en je advies zou vragen en je had maar een paar minuten de tijd om het beste van jezelf te geven, wat zou dat dan zijn?

    Dan zou ik op mijn hurken gaan zitten, de handjes vasthouden en het zeggen dat er weinig is om echt bang voor te zijn. Veel monstertjes maken we zelf. Ze verdwijnen als we ons een paar dingen eigen weten te maken: eerlijkheid, vriendelijkheid, vrijgevigheid, relativeringsvermogen en zelfspot. Ik zal het kind vragen om zich tegelijk heel groot én heel klein te voelen. Groot door naar zijn binnenste te kijken en klein door zijn blik te richten op de onmetelijke sterrenhemel.

  5. Waar wil je liefst heen (met je blog/) je leven?

    Ik schrijf omdat het zo geweldig leuk is om te doen. Ik houd van fantaseren en van het getik op mijn toetsenbord. Het maakt me niet uit of ik tien lezers heb of honderdduizend. Interactie en oprechte belangstelling zijn voor mij van veel meer waarde dan likes en statistieken. Mijn blog is geen uitlaatklep of iets waar ik zo nodig bekend mee moet worden. Het is simpelweg een hobby. Een heerlijke hobby, dat wel. Dat ik maar moeilijk zonder kan, staat vast want een beetje verslaving is het natuurlijk wel. En zo hobbel ik kalm verder met mijn blog en met mijn leven. Als ik mensen af en toe een klein plezier kan doen met mijn stukjes of flauwe praatjes dan ben ik al dik tevreden. Nee, ik heb geen wegen die ik in wil slaan om ergens te komen. Ik kom wel waar ik moet zijn. Of om met George Harrison (Uit Alice in Wonderland van Lewis Carroll) te spreken: ‘If you don’t know where you are going, any road will get you there.’

Weet je nu, waarom ik Mies graag lees? Vast wel!