Ze kneep nog eens extra in zijn arm. Haar pipa. Zo lang geleden dat ze hem voor het laatst zag. En wat was ze blij hier te lopen met hem aan haar zijde. Hij keuvelend over de vlucht en vragen stellend over het verloop van haar leven. Ze keek eens naar hem op en zag de grijze haren die toch echt doordrongen tot zijn ijdele haarspoeling.

En toen gebeurde het

Als in een vlaag zag ze dat iemand naast haar opdook en haar wegtrok van haar vader. Haar vader werd meegesleurd richting een busje dat zomaar op het midden van de weg scheen te staan. Plots, al had haar intuïtie haar dat in een onbewaakt moment al meegedeeld.

Uit zelfbescherming probeerde ze de man die haar met man en macht wegtrok van haar vader te schoppen en slaan. Haar stilettolaarzen moesten daarbij toch wel indruk maken. Door een flinke schop naar zijn armen en in zijn kruis liet hij de uzi vallen en constateerde ze dat hij verder wapenloos was.

Ze vocht voor haar leven

En met enkele karatemoves verloor hij uiteindelijk en viel neer op de grond. De man die haar vader meesleurde naar het busje had hem al het busje ingeduwd. Natuurlijk sputterde haar vader tegen maar dat mocht niet veel baten. Dus sprong ze boven op de gemaskerde man en sloeg en schopte ook daar waar ze kon.

Het mocht de pret niet drukken, hij was zo groot dat hij haar makkelijk van zich afschudde. Bovendien was er nog een die haar van achter probeerde te mannen. Ze kreeg een flinke schop in haar ribbenkast, waardoor ze achterover viel. En heel even moeite had met ademhalen. Voor een moment dacht ze dat ze zelfs haar bewustzijn verloor.

Onderwijl drongen toch de beelden door en zag ze vanuit haar ooghoeken dat de mannen allen de bus bestegen en de deuren sloten. De motor werd gestart. Heel vlug keek ze om zich heen en zag daar de uzi nog liggen en de man die blijkbaar geheel buiten bewustzijn lag. Ze griste het wapen weg van hem en sprong op de middenweg waar ze zich liet vallen en enkele schoten afvuurde op het busje dat al vaart had genomen.

‘De banden,’ dacht ze. ‘Schiet de banden lek!’

En dus schoot ze manhaftig op de banden en in de uitlaatklep.

Dat hielp

De banden liepen leeg. Enkele seconden later slingerde het busje alle kanten uit en stopte uiteindelijk. Een deur werd geopend en ze zag drie mannen keihard weglopen.

‘Pa zit nog in de bus!’ dacht ze. En ze opende de achterklep, waarna ze haar vader maande om uit te stappen. Ze renden samen richting het restaurant dat ze van plan waren geweest te bezoeken die avond. Luid bonkend bonsden ze op de deur. De twee guards waren natuurlijk geschrokken geweest van de ramp die zich zonet had voltrokken en probeerden de restaurantgasten te beschermen door de deur gesloten te houden.

Achter hun werd nog meer geschoten

De man die daar zonet nog lag zat op zijn knieën en vuurde met een pistool enkele schoten die misten. De deur van het restaurant vloog open en ze duwde haar vader naar binnen. Draaide zich om en schopte de man die net schoot in zijn gezicht en zij, tot hij weer omviel en kermde van de pijn.

Inmiddels voelde ze het bloed al stromen langs haar gezicht van het gevecht dat zoeven had plaatsgevonden. Warme straaltjes druppelden samen met het angstzweet van haar voorhoofd. En voelde ze heel langzaam de energie vanuit zichzelf sijpelen.

Zuchtend en steunend zakte ze neer tegen een muur

Binnen no time hoorde ze de sirenes van politiewagens en ongetwijfeld ook een ambulance. Een politieman kwam gewapend op haar af, gealarmeerd door de uzi die ze nog steeds in haar rechterhand hield. Ze wierp het ding van haar af en probeerde met horten en stoten uit te leggen dat men zojuist had getracht haar vader te kidnappen.

De politieman knielde naast haar neer en vroeg of het met haar ging.

Het duizelde haar eigenlijk voor de ogen terwijl ze haar best deed niet flauw te vallen, maar zei: ‘I could really use a cigarette, right now!’

~ Wordt vervolgd ~