Het gebeurt me maar al te vaak, dat ik me begeef in een nutteloze discussie, neem bijvoorbeeld het onderwerp feminisme. Wat geen kattenpis is. Ik word getriggered door een attitude, en reageer daarop. En verzand dan in een oeverloos debat.

En het ergste wat me dan overkomt, is dat iemand anders buiten die discussie – de derde partij, zo je wilt – hierop mooi weer gaat spelen en losgaat met wat mijn eigen woorden zouden kunnen zijn.

En dan overvalt me een vilein trekje, namelijk jaloezie, en dus trek ik me los uit de discussie, en laat het maar los. Ik wil het risico immers niet lopen te worden gezien als iemand die kleingeestig is. Of kortzichtig bovendien.

Sowieso had ik eigenlijk al geen zin in het debat. Ik houd eigenlijk om te beginnen al niet van die discussies. En sowieso wil ik er boven staan.

Dat is een mooi lesje voor me. Ik (re)ageer teveel op een situatie. Of ik betrek het op mezelf.

Of dat juist niet. Of ik wil teveel een spreekbuis zijn voor een groep. En dat is dan niet nodig. Men kan het immers zelf wel af.

Savoir vivre. Tra-li-la. Zingt een liedje. Vier het leven. Of zoiets.

Tja, dat moest ik even kwijt…