Eigenlijk zeg ik nooit nee tegen een opdracht. Ik wil iedereen de kans bieden om een tof project neer te zetten. Gezamenlijk. Daarbij stel ik mezelf wat zakelijker op, these days. En dat komt omdat ik letterlijk door schade en schande wijzer ben geworden.

Het gebeurt me niet vaak dat het niet ‘klikt’ met die ander. Omdat je vaak communiceert op louter e-mailbasis heb je wezenlijk geen ‘last’ van uiterlijke perikelen en misverstanden.

Het is wel gebeurd dat de toonzetting niet plezant was, maar vaker wel dan niet is de mailwisseling in de meest positieve trant die je maar kunt bedenken. Er moet ruimte zijn voor een geintje tussen door. En men mag uitweiden over persoonlijke zaken, zolang het project geen uitstel ondervindt door mijns inziens vreemde perikelen of dat die ander het dusdanig laat afweten. Nochtans ben ik vaak de motor die het project graag tot een goede afronding brengt.

Tot dusverre ervaar ik weinig problemen. En de problemen met die twee personen die ik had waren echt – achteraf – meestal te wijten aan het gebrek aan communicatie. Hetzij door mij, hetzij bij die ander.

Het grappige is, dat ik meestal de oorzaak geheel bij mezelf zoek. Ik geef mezelf de schuld, en aarzel niet om daar een dag of wat van te balen, als communicatie stokt of anderzijds niet voorspoedig verloopt.

Het voordeel van mijn soort opdrachten is altijd weer dat ik er vrijwillig in sta. En dat die ander – de opdrachtgever – geen arrogante toon hoeft te zetten, en toch overkwam het me in twee gevallen. Dan ga ik heel erg hard twijfelen aan mezelf.

Ten eerste kan ik blijkbaar niet omgaan met autoriteit. Ben ik zelf zo’n type dan?

Vervolgens ga ik mijn kont eruit proberen te draaien. Ik neem bewust afstand. Geef korte antwoorden, waardoor mag blijken dat ik meer inzet verwacht van die ander om zelf niet alles te hoeven doen. Dat ik denk dat alles tegenwoordig op te zoeken is via Google. En dat men ook wel eens wat mag proberen zonder altijd bang te zijn dat alles misgaat. Dat wordt echter niet altijd opgepakt.

Er zijn wel eens van die mensen die zich op grandioze wijze héél húlpeloos en máchteloos kunnen voordoen. Ze acteren. Daar kan ik persoonlijk niet zo goed tegen. Ik ben niet zo goed met kindvrouwtjes die graag leunen op die ander omdat het hun op zo’n moment heel goed uitkomt. Het liefst wil ik daar met een zweepje overheen.

Later – veel later – blijkt dan dat ik van derden hoor dat ze tegen precies dezelfde problemen aanliepen als ik. Pas dan ben ik in staat om mezelf uiteindelijk te vergeven. Maar pas als ik van die ander hoor dat zij datzelfde hebben ervaren…

Deze blog ontstond op invitatie door @SonjavanVuren op deze blog in het kader van #kommaarop. Onder die blog kun je alle reacties vinden van zij die meeschreven…