De afgelopen week was een heftige waarbij emoties langzaam doorsijpelen. En aangezien die je niet aangeleerd worden als basisbekwaamheid op school is het altijd weer worstelen. Niet alleen met jezelf, maar ook met je omgeving die je genoeg privacy wil gunnen om ze hier met rust te laten.

Er zijn me eens temeer een paar dingen heel helder geworden. Het leven bestaat niet uit all work and no play als in mantelzorgen en werken. Het leven moet ook bestaan uit genieten en ontspanning.

Om me heen vallen de huwelijken als in aangekondigde bombardementen uiteen. Mannen, vrouwen, kinderen, dat alles gecombineerd met die giga vloed aan emoties, zijn daarvan de dupe. Ik heb dat van heel dichtbij mee moeten maken. Het doet een mens geen goed, maar vooral de kids niet. Het maakt niet uit hoe oud ze zijn. Hun leven ontwricht. En dat is niet tijdelijk maar meestal permanent.

Soms vraag ik me wel eens af, of men er wel goed aan doet liefde überhaupt serieus te nemen.

Ik bedoel, een verliefdheid is ook maar tijdelijk en het vergt zoveel inzet en ook initiatief om de stap naar ‘houden van’ te kunnen zetten. Nog daargelaten of je in staat bent vriendjes met elkaar te zijn en te blijven.

Soms ook denk ik de ouderwetse manier van uithuwelijken beter zou zijn. Je ouders de keuze voor je te laten maken. Zonder dat akelige facet van verliefdheid een rol te laten spelen, want écht huwelijken gedijen er niet op.

Nog beter: het huwelijk als pilaar van de samenleving in het geheel af te lasten.
Ik ben blij dat ik nooit in die val ben getrapt immers.

Ik kan me nog maar al te goed een ex-vriendje herinneren die blij was dat ‘ik de weg in zijn keuken zo goed wist te vinden’, waarbij ik me razendsnel uit de voeten maakte want had niet echt de behoefte om te verworden tot iemand anders huishoudster.

Nee, dan blijf ik toch liever vriendjes…