Vanmorgen opende ik mijn mailbox en raakte prompt in een chagrijnige stemming. Mijn oog viel namelijk op de titel van een artikel van De Correspondent: ‘2016 is het 1933 van mijn generatie. Tijd om op te staan.’

Ik kan wel stellen dat niets zo erg vloekt als een vergelijking maken met onze gruwelijke geschiedenis, waarop ik dan weer aarzelde om het artikel te lezen. Maar nu, in het holst van de nacht wil ik absoluut weten wat de schrijver ervan, Rutger Bregman, bezielde om ons in een angstmodus te zetten.

Na wat beweringen te staven, natuurlijk in het licht van de recente catastrofale verkiezingen in de Verenigde Staten, roept hij op tot nieuwe initiatieven. Door nieuwe clubjes op te richten en ik citeer even: ‘die strijden voor ‘duurzaamheid’ (populair woord, these days) en ‘rechtvaardigheid’ (omdat men maar al te vaak zit te springen om nieuwe mensen).’ En dat we een nieuw verhaal van ‘winnaars’ beginnen, omdat deze generatie nu eenmaal niet herinnerd wil worden als in slaap gesuste hipsters die het maar lieten gebeuren.

En toen kwam mijn heel sarcastische en ook best cynische stem eindelijk los.

Pardon? Je presenteert een persoonlijke zienswijze, vergelijkt deze tijd met een apocalyps en spoort de rest van de wereld en passant aan om er wat aan te gaan doen? Moet je je ogen niet uit je kop schamen omdat je een titel als deze durft te introduceren? En durf je werkelijk te stellen dat Mr Donald Trump echt de enige is met een verhaal? Of was je alleen maar blind voor de resterende mensheid?

Ik ben van mening dat we eerst maar eens los moeten komen van het verleden. Het eerst enigszins moeten ‘verwerken’ en dan radicaal loslaten, want geschiedenis leert ons blijkbaar niets. Ik durf zelfs te stellen, dat juist dat vasthouden aan een geschiedenis ons zal wreken. Het zet aan tot angsten, waar we inmiddels wel raad mee zouden moeten weten. Immers.

Pas als we het niet langer nodig vinden om impropere vergelijkingen te maken met onze waardeloze geschiedenis kunnen we stappen maken. Kleine stappen, maar wel een met een bescheiden doch indrukwekkend verhaal…