Zo vaak dat een probleem niet louter een probleem is, maar dat je houding erover wel alleszins bepaalt hoe je ermee omgaat. En dat dan de grootste worsteling is. Was je nu maar in staat om ergens objectief tegenaan te kijken. En dat je even je mening, je observaties, je intuïtie en notabene last but not least je emoties uit kan schakelen.

En soms, probeer ik dat dan ook. Ik probeer er als een buitenstaander naar te kijken. Dat lukt natuurlijk maar gedeeltelijk. En dan dat moment dat je beseft dat alles een houding is, en dat je die moet loslaten om tot een compromis te komen. Als je dat wilt, that is.

Als eigenschappen als trots en betweterigheid je niet in de weg staan. En dat je niet die ander bij voorbaat met een katapult wilt afschieten, voordat je tot een schikking kan komen.
Ik verzin maar iets.

Nu denk je natuurlijk, wat is je probleem eigenlijk? En dan ben ik al gauw geneigd om te zeggen dat er geen probleem is. Maar laat je niet voor de gek houden. Ben ook maar een mens.

Er zijn wat mensen om me heen die bakkeleien. En ik kan daar als rechtgeaarde Weegschaal niets mee. Ik wil er prompt tussen springen. En ze tot vrede (Irene=Griekse Godin van de vrede) manen. Maar ik heb geleerd inmiddels, met mijn 47 jaar, dat dat niet een verstandige beslissing is. Daar raak ik meestal gedupeerd van als in de gebeten hond.

Maar hoe ik me dan wel moet gedragen, tja, daar weet ik me nog geen raad mee. ’t Liefste zou ik terstond – als men het probleem met mij bespreekt – gaan uitwaaien. En roepen, nu je zoekt ’t maar uit.

“Je bent in deze situatie geraakt, willens en wetens, dan ben je ook maar mans genoeg om er uit te komen.”

En deed ik dat dan ook maar… Dan zou het leven wat kleurrijker en voor mij heel wat minder problematisch verlopen…