De laatste tijd overkomt me steeds vaker dat gelukzalige gevoel, en dan bekruipt me de ongeldige reden – ik weet – dat je dat niet steeds moet beschrijven. Want wordt ook wat saai op den duur. Natuurlijk zijn er wel kleine irritaties, maar ik vraag me vaak af of die niet te relativeren zijn. Of ik daar dan wel een blogpost aan moet wijden. En aangezien ik te vaak die vraag met ‘nee’ beantwoord, schrijf ik steeds minder.

Bovendien twijfel ik steeds vaker aan het elke dag bloggen, want heb ik wel elke dag iets – bijzonders – te melden? En twee, zit men daarop te wachten?

Dus sla ik weer aan het frรถbelen als ik in het holst van de nacht hyper wakker word. En pas ik een theme zodanig aan dat alles met een eventuele update verloren raakt. Ik houd ervan, losbandig te leven. Vandaar die Leeuw bovenin mijn header… het verklaart vast mijn ascendant Leeuw-zijn, en gruwelijke empathie voor tijgermotiefjes in kleding, interieur-accessoires en zelfs op mijn blog. De familie grinnikt erom, dus dat mag jij ook.

Qua webdesign ben ik erachter gekomen dat ik een grote voorliefde heb voor de slankere lettertypes die ik liefst in font-weight: 200-300 zet. De Google fonts directory is een goede bron, maar er zijn natuurlijk nog veel mooiere fonts dan deze ‘Exo 2’.

Het punt is vaak dat ik รบren bezig ben om aan een site te frรถbelen veel interessants tegenkom, en dat zou kunnen beschrijven in een blog, maar dat ik aan het eind van de rit dan te uitgeput ben om nog inspiratie te vinden om over te bloggen.

Ik denk dat ik deze theme voorlopig even wil aanhouden. Nu denk ik dat bij elke theme die ik neerzet, maar daar ben jij als lezer vast al aan gewend? Zo niet, dan toch…

Source image: jill111 / Pixabay