Je zou toch denken dat het journaille onderhand volwassen is geworden anno 2015. Als je leest over bitch fights die nog steeds schijnen te rulen tussen beroemde dames. Volgens mij begonnen die suggesties over vervelend gedoe reeds tussen Yoko Ono en Linda Eastman (respectievelijk de vrouwen van John Lennon en Paul McCartney, leden van The Beatles). Nu schijnt men dat beeld aan ons te willen opdringen over ene Sylvie en Sabia. Maar goed: we hebben het nu natuurlijk wel over de opperste riooljournalistiek. Totaal niet geloofwaardig. Nu is het zomer en dus heerst komkommertijd alom.

Vroeger keek ik graag naar series als Dallas, Dynastie en ja zelfs: Bold and the Beautiful. Totdat ik eens een kritische blik wierp op relaties die men gestalte doet in dat soort pulp. Vrouwen spelen rollen waarin ze zich hun hele leven lang op oorlogsvoet tot elkaar verhouden. Die vrouwen worden nog steeds afgeschilderd als oermens met zeer onontwikkelde eigenschappen en driften waar zelfs een beest geen kaas van wil likken. Dat vrouwen anno 2015 nog steeds zo in the picture worden gezet, is mijns inziens pre-historisch. Niet meer van deze eeuw. Dat vrouwen zich daartoe nog steeds lenen, is mij een volslagen raadsel.
En mannen mochten het willen, mijn ervaring is anders.
We weten natuurlijk dat vrouwen niet gespeend zijn van karakter, en wie goed kijkt ontdekt elke dag wel een nieuw trekje.
Edoch, het steekt me behoorlijk, vrouw zijnde. Waarom? Omdat het niet bepaald getuigt van zowel IQ als EQ, maar dan weet je ook gelijk dat die verhalen wel moeten zijn verzonnen door mannen. Altijd interessant natuurlijk als twee vrouwen vechten over één Adonis. En dat laatste is dan nog het meest vermakelijke ervan.
En: alles is natuurlijk zo grappig omdat het die ander overkomt. Natuurlijk zijn vrouwen er om van te houden, niet om te begrijpen. En als vrouw kunnen we als geen ander ondoorzichtig als glas zijn.
Een positieve kant heeft deze blogpost dan weer wel. Winnaars geven nooit op,  ook niet in de entertainment-industrie, en mensen die opgeven winnen nooit. Dat heeft men als man dan wel weer dondersgoed begrepen.