Tja, je zal maar bloggen sinds 2002. En allerlei soorten vormen van bloggen overleefd hebben. Lifeblogging versus linkdumping. Storytelling versus microblogging zoals Social Media dat met het maximum aantal leestekens voorschrijft. Leerzaam als in tips & tricks verstrekken of toch maar gewoon ploggen of vloggen zoals nu heerst? Je zou de kluts ervan kwijtraken. Of toch niet?!

Eén ding is zeker: val niet door de mand, maar blijf jezelf of heel dicht bij jezelf.

Schrijven maakt eenzaam, of toch niet?

Want: hier worstel ik ook bijna dagelijks. Wat vertel ik wel en wat niet? Simpel gezegd: het ligt eraan wat je beoogt met je blog. Wil je commercieel gaan, houd het dan zakelijk. Logisch, lijkt me. Blog je louter voor tha fun, dan kun je geheel losgaan.

Ik blog eigenlijk over alles wat me raakt, dus up close and personal. Op persoonlijk en zakelijk vlak, hoewel dat laatste in minder opzicht. Iedereen zou uit mijn leven, en mijn ervaringen, een les kunnen leren, dus in wezen: al vind ik het vanuit dat oogpunt wat miserabel, ben ik lekker leerzaam bezig. Alleen zo oogt dat niet. Ik maskeer het in feite, door vanuit mijn persoonlijke beleving te schrijven.

En, als het goed gaat met je, heb je dan nog steeds die verplichting om ‘Hallelujah’ over elke stuiptrekking die je maakt te berichten? Om een band te hebben en vast te houden met je lezerskring, lijkt het daar wel verdomde veel op.

Over die band met je lezerskring

Vaak lees ik andere blogs tot halverwege ongeveer, en weet dat ik dan zelf de slotsom geschreven zou kunnen hebben. Vaak lees ik andere blogs en wil reageren, maar weet dat ik niet als een kip-zonder-kop het leven van een ander wil bepalen door een beter of een ander lot voor te schrijven door tips en trucs te verstrekken in een reactie. Ik wil een reactie achter kunnen laten, waaruit blijkt dat de herkenbaarheid ervan afstraalt, maar zelfs dat staat zo magertjes, want eigenlijk wil je uitleggen waar dat dan in zit.

Hoe beter, kun je dat doen, door je eigen ervaring in een weer nieuwe blogpost op te schrijven? Soms verwijs ik met een link ook naar de inspirator die me op dit pad heeft gezet. Dat is wel zo eerlijk.

Moet je inspelen op herkenbaarheid?

Hmmm… dat is voor mij een moeilijk vraagstuk. Vaak herinner ik me zaken, vaag of helder uit het verleden door een blogpost van die ander, en uit zich dat dan ook door zelf een blog te pennen. Meestal in een iets andere vorm, omtrent een soortgelijk evenement uit mijn leven.

Soms – lees: meestal – ben ik super verbaasd als dan blijkt dat men een reactie achterlaat waaruit blijkt dat ze zich in zo’n situatie herkennen. Dus voor mij komt dat meestal als een verrassing uit de lucht vallen.

Zoiets als:

de een zijn ervaring, is de ander zijn blogpost