Al mijn hele leven ben en blijf ik dat buitenbeentje. Reeds als kind bezat ik zo’n dwarse natuur. En ik ben er maar wat trots op, ja dat ook. Soms is dat recalcitrante niet te harden, soms is dat ook gewoon – doodgewoon – leuk. Ik wil ook een beetje buiten de groep vallen, juist omdat ik geloof dat er binnen een groep maar al te vaak ‘ja’ wordt geknikt richting de toegestane groepsgenoten. En niet ‘nee’, waar dat ‘nee’ zou moeten zijn. Terwijl dat laatste nadrukkelijk wel geldt voor buitenbeentjes natuurlijk, en diegenen die het toevallig een keer niet met de mensen binnen de groep eens zijn.

Het valt me op, dat sommige bloggers tegenwoordig ‘artikelen’ schrijven, althans zo noemen zij hun zielenroerselen zelf, en zo werd ik na mijn vraag waarom het woord artikel zo vaak gebezigd wordt, er – wat wrevelig – op gewezen dat een artikel ook een blogpost kan zijn. Punt.

En dat ik niet moet zeuren over welk naampje het beestje krijgt. Ik stelde een vraag, met een suggestieve lading weliswaar, want hoe ‘interessant doen we eigenlijk als bloggers?’ en ‘hoe duur wil je jezelf verkopen?’

Mijn punt is, we zijn bloggers, niets meer of minder. En er is geen lift naar succes, je zult – hoe dan ook – de trap moeten nemen.

Nu valt het me inderdaad op, dat als je als blogger een aanbod krijgt om de commercie in te gaan, de vraag meestal is of je ‘artikelen’ willen schrijven of plaatsen met die commerciële lading. Zo krijg jij als blogger natuurlijk een giga-veer in je reet. En ben je misschien bereid in zee te gaan met zo’n bedrijf. Maarrrrr… wat mij betreft is dat een soort van vleierij. En eentje waar ik niet in wil trappen. Edoch, ik geef toe, da’s mijn heel persoonlijke insteek en het constant ondervragen van mijn eigen integriteit…