Koninginnedag revisited

De eerste klanken van het Wilhelmus drongen tot me door, en zachtjes zong ik wat bekende woorden mee. Al ken ik dus niet alle verzen. Al speurend bekeek ik de meute om me heen eens goed, wie dat nou wel goed deed.

Op dat moment kreeg ik een zacht tikje op mijn linkerhand, die veilig was weggestoken, net als de andere, in de broekzakken van mijn jeans. Het Wilhelmus, zo vond mijn pap, zing je niet uit volle borst mee met je handen in je zakken. Liefst houd je die handen ergens eerbiedig op het hart, maar gezien mijn leeftijd snapte ook hij wel, dat hij dat nog nét niet van me kon verlangen.

En mijn vader had een functie die dag. Vanuit de achterklap van zijn auto beheerde hij de geluidsinstallatie van het gemeentehuis. En ik, trots als ik op dat soort dagen altijd op mijn paps was, mocht dan altijd mee om te helpen. Was bij wijze van spreken al drie dagen voor die tijd plaatsvervangend nerveus in anticipatie op Koninginnedag.

We installeerden een microfoon op standaard, waar achter de burgemeester dan een speech zou inspreken. We monteerden op ietwat hachelijke wijze wat verderop een paar grote luidsprekers. En zorgden voor vrolijke muziek voordat de lokale drumbands hun optredens zouden doen. En de burgemeester dan die speech zou gaan geven.

Het was altijd loeidruk daar op dat stadhuisplein. We mochten er nog maar nauwelijks door om ons eigen plekje te vinden, dichtbij het stadhuis. Maar altijd weer was mijn vader die grote bekende die ‘het geluid verzorgde’, en had hij direct toegang tot in mijn ogen heel belangrijke personen bij de Gemeente.

En was er ook altijd de stress, want stel je eens voor dat de microfoon het zou begeven op het moment dat de burgemeester dan eindelijk die speech zou geven. Of erger, dat een van de luidsprekers het begaf. Of de tuner waarmee dat alles werd doorgegeven. Mijn vader had dan ook altijd wat reserves achter de hand, maar dat snap je.

Zo’n organisatie was achteraf altijd een groot feest, want ik kreeg vrijwel altijd ook een hand van de notabelen van de stad, achteraf als dank-je-wel. Maar goed dat zij nooit geweten hebben dat mijn handen tijdens het Wilhelmus…

Even over "Caroline's Law"

In het Verenigd Koninkrijk woedt een storm nadat Caroline Flack (40) zichzelf van het leven heeft beroofd, na woelige tijden. Naar het schijnt had ze een relatie met een jongere man, Lewis Burton (27). Die ze bijna het hoofd had ingeslagen met een lamp, omdat ze vermoedens had dat hij vreemdging. In maart zou ze daarvoor berecht worden. En de vele negatieve reacties in de kranten en gossipmagazines, maar vooral ook op Social Media, zijn mijns inziens schuld aan haar onfortuinlijke einde.

Ik snap die Caroline wel. Natuurlijk weet ik niet wat zij moest doorstaan, maar dat je het niet meer ziet zitten na al die media-mobbing, is begrijpelijk.

Terecht vinden de inwoners van het VK dat soort geroddel en de kwalijke gevolgen funest genoeg, om een petitie op te starten om zo de kranten en overige gossipbladen een lesje te leren: ‘Caroline’s Law‘.

In ander nieuws

Parallel hieraan: toevallig kwam er gisteren nog het andere nieuws door van het besluit van ons aller André Hazes Jr en zijn nieuwste vlam, die toch besloten hebben samen niet verder te gaan. Zeg ik het zo niet enorm netjes?

Want mensen, de reacties in de officiële nieuwsberichten, maar zeker ook op Sociale Media waren van dien aard, dat ik me eventjes schaamde mezelf tot het mensenras te mogen scharen.

De reacties waren op het grove af, pijnlijk, en gewone humane (ja, menselijke) emoties werden in het belachelijke getrokken. Zo erg, dat ik me kan voorstellen dat de hoofdrolspelers in dezen, graag even vakantie zullen willen vieren op Pluto, of liever nog verder weg, voor een poosje. Zo niet, langer.

Maar blijf wel menselijk!

Het is geweldig, al die berichtgeving en onze eigenste meningen op Social Media. We worden inderdaad 24/7 op de hoogte gehouden. Maar we zijn wel vergeten of verwaarlozen, inmiddels, dat we nog steeds met mensen te maken hebben, en menselijke emoties bovendien.

En natuurlijk kun je zeggen, dat je zodra je beroemd, fameus, of in de belangstelling staat, dat soort reacties mag verwachten, maar heus… Maar hoe zou jij het zelf ondergaan? En gun je die ander echt zo’n behandeling?

Try-out: 'Kom' van Sanne Wallis de Vries

Gisteravond werd ik op sleeptouw genomen naar deze try-out: ‘Kom’ van Sanne Wallis de Vries in De Luifel te Heemstede, en was nadien tot mijn grote genoegen blij verrast. We kennen Sanne natuurlijk van haar typetjes. Als imitator van de wat beruchtere in-crowd. Gelukkig hield ze het louter bij één à twee imitaties. En deed gewoon haar ding: zichzelf zijn.

Natuurlijk is het altijd een fijne bijkomstigheid, als blijkt dat vrouwelijke cabaretiers zo heerlijk hysterisch kunnen losgaan op het naar haar mening grenzeloos ‘fijne’ publiek. Zo’n hysterisch blijspel mag wat mij betreft eeuwig doorgaan. Vrouwen zijn immers goed in hysterie. Dat maakt hun zo spannend (vind ik dan). Zelfs als dat betekent als ik niet echt een rode draad kan ontdekken in haar optreden. Ik vergaf haar dat, omdat ze me continu wist te prikkelen tot schaterlachen.

Sanne werd vergezeld door haar twee vaste muzikanten, die in alle opzichten de show vervolmaakten met hun bij vlagen jazzy dan wel melodieuze speelkunsten. Tussendoor bliezen wat kanonnen heftige rook de bühne op, om het dramatische effect van haar show te vergroten. Gehuld in louter een lang colbertjasje, wat weinig te raden overliet, schonk ze als absolute toppunt dat moment waarop ze zich in vol ornaat gewoon à la bühne verkleedde. Bij Sanne kan dat. Bij Sanne mag dat.

Sanne weet iedereen te betrekken, door ook sommigen een verhaal en plein public te laten vertalen. Vooral als blijkt dat twee mensen te laat arriveerden. Al slijmt ze af en toe wat sarcastisch, met de steeds terugkerende satanische opmerking, dat dit publiek toch wel zo’n ‘fijne’ groep is. Toch leek dit het publiek wel aan te spreken, getuigen het luide gegrinnik overal.

Het was een bonte avond. Ik heb genoten. Nu resteert mij nog één vraag: waar ze die spannende kniehoge satijnglanzende plateaulaarzen toch gekocht had?! Doe mij ook zo’n paar…

Docu Stewart Copeland op BBC4: vrijdag

Ergens gedurende de jaren tachtig kreeg ik een vriendinnetje (Paola) op het Lyceum die helemaal wous was van The Police. In eerste instantie moest ik erg wennen aan het geluid van The Police. Het duurde dan ook even voordat ook ik overstag ging. En ik raakte daarna natuurlijk ook totaal hoteldebotel van his royal sexiness Sting. Tot op de dag van vandaag duurt dat voort, durf ik wel te stellen.

Er zijn wat composities die de beste man heeft afgeleverd, die ik nog steeds grijs draai. En blijkbaar wil horen tot in de lengte der dagen, zoals:

  • “Shadows in the Rain”,
  • “Fragile”,
  • “Fields of Gold”,
  • “It’s Probably Me”,
  • “Shape of my Heart”, etc.

Maar ook de overige bandleden, zoals Stewart Copeland, en de eeuwig mysterieuze man Andy Summers, wisten me met hun ongelooflijke humor altijd weer te boeien. Copeland wegens zijn magistrale drummen. En Summers, wegens dat olijke aangezicht en briljante gitaarspel.

Welnu, aanstaande vrijdag komt er een documentaire op BBC4, met 3 afleveringen, van onze bovenste beste Stewart Copeland. Ik wil dat jullie vanzelfsprekend niet onthouden. Gaat dat zien.

Ondertussen, kun je dit even zien:

Even over Harry & Meghan

Allereerst, ben ik gek op koningshuizen. Zelfs al ben ik een vrouw; ik zou eerder een gevecht van leven op dood aangaan (in tijden van oorlog, de Hemel verbiedt het) om een Koningin te verdedigen, eerder nog dan een gevecht voor ons land. Ik buig dus diep voor deze vorstelijkheid en ons Koningshuis. En daarbuiten ook. Overal. En met mij, vele anderen, vermoed ik zomaar.

Al ben ik niet meer zo’n trouwe volger op Koningsdag dat de tv per se aanmoet om te zien hoe ‘ons Maxima’ is uitgedost, dit keer. Maar ik accepteer het, al plaats ik dan wel kanttekeningen bij die eeuwige ouderwetse protocollen waarin zij zich dienen te bewegen. Het is 2020, zegt men, immers.

En normaal kan ik ook grandioos genieten van de mooie plaatjes die we te zien krijgen. Meestal laat ik de verhalen die ernaast geplaatst worden, maar voor wat ze zijn. In mijn optiek zijn dat louter voorbarige conclusies, waarover we toch nooit de hele waarheid zullen horen. Zelfs niet van die trouwe aanhankelijke ‘royaltywatchers’, die ook maar gewoon centjes willen ontvangen om de zogenaamde mening van ‘hun Koningin’ te verspreiden. En in mijn optiek dus net zo onbetrouwbaar zijn als de haaibaaierige roddelpers. Met name in het Verenigd Koninkrijk.

Welnu, van het Britse koningshuis vind ik William & Harry verreweg het sympathiekst. Ze lijken de menselijkheid en spontaniteit van hun moeder te hebben geërfd. Ik vind die Charles maar een saaie Jan Doedel, en snap nog steeds de charme van zijn huidige vrouw niet helemaal. En nu ik toch meedogenloos roddel, Harry lijkt niet op Charles. Ik speculeer overigens niet als eerste dat hij wellicht het resultaat is van een romance die Diana kan hebben gehad. Maar wil dat tegelijkertijd ook snappen, met die grenzeloze ontrouw van Charles, destijds.

Net als in Nederland zijn er in het Britse Koninkrijk ook hen die vurig wensen dat het Koningshuis voorgoed op de schop gaat. Her en der zal dat gevoeld worden, ook ‘inside’ het vorstengezin. Ergens meen ik daarom te constateren dat ze vast wel bezuinigen om te laten blijken dat het allemaal ‘zo duur’ nog niet hoeft en dat het best beter mag.

Welnu, Harry & Meghan zijn slim. Zij voelen deze situatie feilloos aan, en hebben met hun Megxit, de stappen ondernomen, zodat ze iedereen net dat ene stapje vóór zijn. Mijn respect hebben ze. Ik geef het ze te doen immers, met al die godsgruwelijk ouderwetse protocollen die nog uit de jaren 1832 stammen.

En in gedachten zie ik Diana nu op een wolkje zitten te huilen van het lachen. Terwijl de regen fors neerdaalt op ons aller Verenigd Koninkrijk…