Bitch fights

Je zou toch denken dat het journaille onderhand volwassen is geworden anno 2015. Als je leest over bitch fights die nog steeds schijnen te rulen tussen beroemde dames. Volgens mij begonnen die suggesties over vervelend gedoe reeds tussen Yoko Ono en Linda Eastman (respectievelijk de vrouwen van John Lennon en Paul McCartney, leden van The Beatles). Nu schijnt men dat beeld aan ons te willen opdringen over ene Sylvie en Sabia. Maar goed: we hebben het nu natuurlijk wel over de opperste riooljournalistiek. Totaal niet geloofwaardig. Nu is het zomer en dus heerst komkommertijd alom.

Vroeger keek ik graag naar series als Dallas, Dynastie en ja zelfs: Bold and the Beautiful. Totdat ik eens een kritische blik wierp op relaties die men gestalte doet in dat soort pulp. Vrouwen spelen rollen waarin ze zich hun hele leven lang op oorlogsvoet tot elkaar verhouden. Die vrouwen worden nog steeds afgeschilderd als oermens met zeer onontwikkelde eigenschappen en driften waar zelfs een beest geen kaas van wil likken. Dat vrouwen anno 2015 nog steeds zo in the picture worden gezet, is mijns inziens pre-historisch. Niet meer van deze eeuw. Dat vrouwen zich daartoe nog steeds lenen, is mij een volslagen raadsel.
En mannen mochten het willen, mijn ervaring is anders.
We weten natuurlijk dat vrouwen niet gespeend zijn van karakter, en wie goed kijkt ontdekt elke dag wel een nieuw trekje.
Edoch, het steekt me behoorlijk, vrouw zijnde. Waarom? Omdat het niet bepaald getuigt van zowel IQ als EQ, maar dan weet je ook gelijk dat die verhalen wel moeten zijn verzonnen door mannen. Altijd interessant natuurlijk als twee vrouwen vechten over één Adonis. En dat laatste is dan nog het meest vermakelijke ervan.
En: alles is natuurlijk zo grappig omdat het die ander overkomt. Natuurlijk zijn vrouwen er om van te houden, niet om te begrijpen. En als vrouw kunnen we als geen ander ondoorzichtig als glas zijn.
Een positieve kant heeft deze blogpost dan weer wel. Winnaars geven nooit op,  ook niet in de entertainment-industrie, en mensen die opgeven winnen nooit. Dat heeft men als man dan wel weer dondersgoed begrepen.

Sweet memories: #LiveAid

Gelukkig ben ik niet de enige die zich dit herinnert. Vandaag zag ik dit: Jojanneke van den Bosch’s Facebook-post.

Morgen, 13 juli 2015, is het dertig (30) jaar geleden dat de eerste #LiveAid werd gehouden in zowel Londen (VK) als Philadelphia (VS). Flarden van mijn geheugen doemen weer op. Ik nam het gros van beide concerten op op VHS-videobanden, en heb daar nog dagen, weken, maanden en jaren op geteerd.

Wat een fantastisch evenement was dat. Evenzo was het voor een goed doel, de redding van enkele Zuid-Afrikaanse landen en voornamelijk Ethiopië, maar ik geloof niet dat ik (18 jaar oud) me er destijds al te druk over maakte. Al was dat natuurlijk wel de bedoeling. Een hele reeks aan steengoede artiesten op één podium in de – wat me nog levendig bijstaat – zinderende hitte. Het publiek dat steevast meedeinde, meezong en danste. Zelfs al was je niet in de gelegenheid het van dichtbij mee te maken.

Televisies die van heinde en ver op loeihard stonden zodat het leek of de hele buurt daar ook aanwezig was. De sfeer was uitstekend. En iedereen genoot ervan.

Nog jaren later keek ik uit naar nog zo’n grandioos evenement, al zou dat natuurlijk een niet te klaren klus zijn. Dit was typisch zo’n one-off.

Wat leuker is, is dat de meeste artiesten nog steeds favoriet zijn, hier. En dat sommigen artiesten zowel in Londen als in Philadelphia optraden, vlogen op diezelfde dag door middel van supersonische vliegtuigen naar de VS.

Queen (met Freddy Mercury die toen nog leefde), Mick Jagger en David Bowie, U2, Sting, Paul McCartney (die het concert in Wembley Stadion afsloot), Tina Turner (don’t we miss her?), Madonna, etc., die daar allemaal stonden dankzij Bob Geldof.

Dat zijn van die dagen die bijna gegrift zijn in mijn hersenpan, omdat ik inderdaad nog precies weet waar ik was, wat ik deed, en hoe ik ervan genoot. En jij?

Hieronder het hele concert… Enjoy!

Waarom ik steeds minder tv kijk

Mijn gezicht loopt rood aan van ergernis vanwege die succesformules op tv. Ik hanteer de ‘uit-knop’ steeds vaker om het ding stil te krijgen.

Het verbaast me – naast het veroorzaken van plaatsvervangende schaamte – dat zoveel mensen schijnbaar blind op de tv willen verschijnen. Zelfs als hun situatie niet al te rooskleurig is. Neem nou die faillissementsuitzendingen. Hoe triest is dat? En al die mensen die roem nastreven omdat men denkt de X-factor te bezitten neigt ook niet echt naar het opbrengen van respect. Nog daargelaten dat men op Twitter gedurende dat soort programma’s vrijuit meningen spuit.

Neem nou de TV-Kantine – zogenaamd het enige nog lachwekkende op tv – waarbij ik vaak Carlo en Irene wil slaan vanwege hun grenzeloze stupiditeiten. En wegens niet om te lachen, maar om te huilen. Dat dat programma kijkcijfers genereert geeft al aan dat het niveau van kijkers niet al te hoog moet liggen. Ik vraag me dan af of mensen met IQ danwel EQ dit echt willen zien.

Er is werkelijk maar één serie, The Big Bang Theory, waar ik wel voor ga zitten. En gut ja, ook als er een Herman Finkers verschijnt wil ik liefst de zaal inkruipen om er even van te genieten. Die gladjakker weet zonder te lachen om zijn eigen grapjes tenminste via zijn pretogen iets duidelijk te maken, namelijk waar maken we ons eigenlijk allemaal (zo) druk om?

Natuurlijk zijn niet alle zenders even prut. Ik mag graag kijken naar de BBC – vind het zelfs jammer dat we niet alle Engelse zenders kunnen krijgen – en Discovery. Vooral als het series over de toekomst betreft.

Maar voor de rest is het vaak, seen that, been there, done that-gevoel wat bij mij overheerst. Het uitmelken van bepaalde steeds terugkerende series vind ik onoirbaar. En dan die sensatie – die zelfs – in de nieuwsuitzendingen pleegt door te komen. Zelfs als er geen nieuws is wordt er weinig tot geen pogingen gedaan om een positief item naar voren te brengen.

Een goedkope uitzending waar gasten mogen debatteren is bij mij helemaal not done. Je zou haast denken dat ik oppervlakkig ben, maar krijg overdag zoveel nieuws tot me via het wereldwijde web dat ik er ’s avond weinig tot geen behoefte meer aan heb. En die overkill heet tegenwoordig F(ear)O(f)M(issing)O(ut).

Ergens baal ik ervan dat ik na het zien van een Dr Phil tot en met de nieuwsuitzending van 19.30 uur reeds gesloopt ben van de wegsijpelende energie.

Vaker wel dan niet zie ik me genoodzaakt om oude films van bijvoorbeeld Peter Sellers te kijken, want dat boeit me gek genoeg altijd.

Als het maar iets is met een lach. De tranen leven immers genoeg in real life

Een gebruikershandleiding? Who needs that?

Onderhand ben ik er zelf een, zo’n ongelezen gebruikershandleiding die steevast belandt in een laatje achteraf. Zo’n boekje die je van tevoren al weglegt, omdat je van mening het zelf wel te kunnen, liefst zonder. Ooit kom je er dus achter dat het soms verdraaid handig is. Dan neem je ’t ter hand en gaat uitgebreid zitten speuren naar onverwachte ‘features’ waarna het apparaat dan jammerlijk sneuvelt vanwege ouderdom.

Herkenbaar? Ik denk van wel. Ik weet zo al 10 mensen met naam te noemen die allemaal zonder doen.

Mijn DVD-speler is er zo een die al jaren niks staat te doen. Mijn tv ook. Gisteren kwam ik er achter dat je met dit tv-pakket dus ‘films on demand’ kunt kijken. En ik kan zo drie filmtitels oproepen die ik graag zou willen zien. Allemaal bijna over datum, dat dan weer wel.

Het punt alleen is dat ik het van mezelf niet toesta, hoezo gek, om overdag tv te gaan zitten kijken. Dat vind ik ergens een achterhaalde visie van mezelf. Stiekem ben ik altijd bang dat ik er prompt verslaafd aan raak, waardoor alras het eind dan zoek is en ik alleen nog maar naar dat kastje zit te staren. Met mijn verslavingsgevoeligheid is dat niet eens zo’n gekke gedachte.

Voor vandaag ben ik mezelf een andere mening toegedaan. Ik moet en zal eindelijk de film ‘Her‘ zien. Wie weet, volgt er dan nog wel een recensie hier.