Hoe ondergaat een techgirl een make-over?

Als totale nerd vind ik dat contrasterende tussen de beauty-industrie en de tech-wereld altijd weer fascinerend. Dus ik kan wel stellen dat ik met enige nervositeit plaatsnam in die prachtige witte behandelstoel van Refleqtclinic voor een totale make-over, afgelopen zaterdag.

En ach, ik rommelde altijd maar wat aan met make-up. Toch zint het me niet als ik als die ultimate pet lover hoor dat die producten altijd weer getest worden op totaal onwetende dieren.

Bovendien moet je weten dat ik nog nooit de juiste eye-liner heb gezien of die passende wenkbrauw-mascara, waarvan ik weet dat ze een juiste match hebben met mijn reeds wat ouder wordende en wat fragiele huid. En het vinden van een mooie lippenstift is tegenwoordig een totale bezoeking. Daarnaast staat mijn half-vettig/droge huid oogschaduw eigenlijk niet toe, omdat het resultaat altijd wat korrelig lijkt.

Maar hee, sinds afgelopen zaterdag heb ik het licht dan eindelijk gezien.

Want Refleqtclinic werkt louter met Jane Iredale-producten. Jane Iredale is een producent in Hollywood, die na jarenlange ervaring met make-up voor artiesten een complete mineralenlijn heeft opgezet, wat nadrukkelijk niet getest wordt op dieren. De make-up oogt ook mooi qua uitstraling. En met behulp van deze make-up is het een piece of cake jezelf die ultieme Hollywood-uitstraling te geven. Zonder het gevoel dat je diverse plakkaten aan make-up draagt. Je gezicht vertoont nadien – bovendien – een gezonde glans.

Mijn make-up specialiste, Sophie, bracht de make-up dan ook uiterst professioneel en met aandacht aan. Terwijl ze op de juiste momenten een toelichting gaf.

Ik waande me dan ook dat hele uur lang even in een sereen paradijs. En wat was ik aangenaam verrast, achteraf, over dat volstrekt natuurlijke en glansrijke effect, waardoor ik me die dag een ware beauty queen voelde.

Vanzelfsprekend kon ik het niet laten, om die perfecte eyeliner en wenkbrauw-applicator nadien aan te schaffen.

Ik hoef met deze beschikbare productlijn niet langer te denken dat ik maar wat aanklungel met make-up. Integendeel, ik ervaar mezelf nu zelfs een ware revolutionaire visagiste met deze Jane Iredale-lijn. Zegt het voort. Zegt het voort…

0
0

Dikke vette getekende chagrijnigheid

Gehaast legde ik mijn boodschappen neer bij de check-out, en werd wat chagrijnig begroet door de caissière. Het was niet eens zo druk, maar er kon werkelijk geen glimlach vanaf.

Inderhaast vroeg ik me af, of het misschien lag aan haar dik aangezette wenkbrauwen. Want die zwaar gemake-upte wenkbrauwen lijken altijd op onweer te staan.

En dat noopte me tot een diepere analyse. Haar hele uiterlijk was verdomde perfectionistisch. Ze had een mooi gelijkmatig gezichtje, waarbij letterlijk alles klopte. Men roept wel eens dat mensen die een zeer synchrone uitstraling hebben, worden gerekend tot het ‘mooiere’ type. Deze vrouw was werkelijk een plaatje, wat ze met dat vele make-up nog extra accentueerde.

‘Wilt u de bon?’ vroeg ze wat ongeduldig na het afrekenen.

‘Ach nee,’ zei ik. ‘Ik vertrouw je wel op je blauwe ogen.’ Terwijl ik allang gezien had, dat ze bruine ogen had. Maar kreeg (nog steeds) geen glimlach als antwoord. Louter die boze blik. (‘Ze zijn bruin, dombo!’ Dat hóórde je haar denken.)

Iets diep binnen in mij krijgt dan zin om zo’n kind (nog) eens flink te onderhouden. En dan niet eens over dat stukje klantvriendelijkheid, maar ik krijg spontaan zin om eens dóór te vragen waar die ontiegelijke onvrede of ontevredenheid dan wel vandaan komt?!

Was ze – net als ik – die ochtend met een kater wakker geworden na het lezen van de verkiezingsuitslag? Was ze soms familieleden verloren door de aanslag afgelopen maandag? Of vond ze haar baantje toch niet zo leuk, misschien, wat het meest voor de hand liggende antwoord leek?

Als afscheid schonk ik haar mijn liefste glimlach en grinnikte erom. Zolang die volmaakte jeugdige nukkigheid zo’n chagrijn verspreidt, laat ik mijn borstelige wenkbrauwpartijen maar in serene rust…

0
0

Pix goes CocoNUTs

Vaak krijg je van die fraaie ingepakte cellofaanpakketjes op je verjaardag met allerhande lotions, crèmes en overige make-upartikelen. Weet met mijn gevoelige eczeemhuid nooit goed wat ik daarmee aan moet. En dus lag die tube bodylotion coconutcremè jarenlang – op dat welig versierde badkamerplateautje voor mijn spiegel – te versloffen. Maar oh wee, dat het winter is en mijn huid kurkdroog.

Dus kijk ik af en toe kritisch op labels van hippe merken en hoop altijd weer ingrediënten aan te treffen die potjandosie niet geparfumeerd zijn. Totdat ik dat tubetje met bodylotion met coconutcrème dan eindelijk eens op een stukje kin uitprobeerde. Ik zweer je, mijn huid vibreerde er op en riep van de weeromstuit: ‘Hallelujah’.

Dat tubetje was de afgelopen weken een uitkomst. Ik raakte verzot op aanrakingen nadat ik mijn gezicht er liefdevol mee insmeerde. Men roept zelfs steevast dat ik er járen jonger uitzie. Dat riekt naar meer, dus ging ik op zoek naar meer artikelen in die sfeer. En vond dat gelukkig bij TheBodyShop (nee, deze post wordt niet gesponsord).

Coconut shower cream en Coconut nourishing body milk

Ik bestelde daar deze twee bovenstaande artikelen en kan ze echt iedereen aanbevelen.

Nu is die plotselinge kokosnootgekte mij niet geheel vreemd, want zelfs alcoholdrankjes met Coconut worden door mij volgaarne geplenst bij de cola. En met smaak – naar meer – opgedronken.

Ik herinnerde me plotseling van vroeger dat kokosbrood, waar ik een lange tijd ook al aan verslingerd was. Zelfs dat kon ik van de week niet laten liggen. En verorber ik met liefde op elke snee zonnebloempittenbrood dat ik kan vinden.

Conclusie: echt, ik voorspel je, mijn nieuwe liefde in dit leven is kokosnoot. En wie weet, dat ik me in de toekomst nog veel meer laaf aan artikelen van dit kaliber. Pix goes CocoNUTs.

0
0

Reclame als Kunst

Lees her en der dat men zich zo ergert aan de reclames op tv, vooral met betrekking tot deze aankomende Kerst. Gek genoeg kan ik daar úren zeer gefascineerd naar kijken. Vaak vind ik reclames bij uitstek briljante vondsten en buitengewoon mooie Kunstuitingen.

Ik houd van de sfeer die men in zo’n kort tijdsbestek zomaar even kan oproepen. Zo erger ik me zelfs even niet aan Beau van Erven-Dorens (Lidl-reclame). Of de eekhoorntjes die de oven aanzetten in die Jumbo-reclame. En mag ik ook die schitterend versierde vrachtwagen van Coca-Cola elk jaar graag weer zien. Wat heet, ik kijk er naar uit.

Ik heb zelfs enkele favorieten. Ik kan me namelijk nog een Apple reclame herinneren waarin een wat oudere man – een fervent vogelspotter – de fluittoontjes van diverse vogels nabootst. Of die grappige Pindakaas reclame: “Ik vind het gewoon lekker!” Of dat meisje, dat maar door blijft voetballen in de stromende regen, met op de achtergrond “You never walk alone.”

De meeste mensen vinden dat blijkbaar niet, omdat men bang is dat men verleid wordt om geld uit hun portemonnee te laten rollen. Wat nu juist het motto achter deze reclame is, en hetgeen waar geld toe bestemd is (‘Money has to roll!).

Of het moet zo zijn, dat die trigger van emotiebespeling mensen angst aanjaagt. En dat bevreemdt me altijd een weinig, vooral als diezelfde mensen zichzelf auteur noemen. En continu bezig zijn emoties op te roepen middels teksten waarin soortgelijke beelden worden opgeroepen.

We zijn nu eenmaal mens. We hebben emoties. We worden geraakt en raken ook anderen. Dagelijks. Elk uur. Elke minuut. Elke seconde.

Dus wat is het probleem nu werkelijk??

0
0

Zuinig

Ik snap dat zo goed, dat mensen zich onverwijld in de schulden kunnen steken. Dat je elke cent, of die van vijf, drie keer moet omdraaien en rekening moet houden met wat je kosten zijn, en wat je werkelijk kán uitgeven. Ik snap het, dat alles dan drievoudig zo aantrekkelijk kan zijn om toch te kopen, of dat nu betekent dat je een paar maanden weer even op de rem moet, en weer moet beknibbelen. Al besef je, dat je je daarmee in een vicieuze cirkel draait. Willens en wetens.

Ik snap dat zo goed, dat mensen zich onverwijld in de schulden kunnen steken. Dat je elke cent, of die van vijf, drie keer moet omdraaien en rekening moet houden met wat je kosten zijn, en wat je werkelijk kán uitgeven. Ik snap het, dat alles dan drievoudig zo aantrekkelijk kan zijn om toch te kopen, of dat nu betekent dat je een paar maanden weer even op de rem moet, en weer moet beknibbelen. Al besef je, dat je je daarmee in een vicieuze cirkel draait. Willens en wetens.

Ik doe het niet vaak, die reality tv-programma’s kijken waarin mensen op het randje van hun faillissement leven, en door specialisten weer op dat rechte pad gemaand worden. Ik heb ze gezien, en met het schaamrood op mijn wangen moeten constateren dat die mensen bijna als kinderen worden behandeld. Alsof ze standjes mogen krijgen van die volmaakt vreemde die even je leven binnenstapt en als een rechter een volledig nieuwe levensstijl bij je afdwingt. Alsof die situatie van constante zuinigheid niet het uiterste van je kúnnen verlangt.

Want die wereld daarbuiten, ja die van AliExpress, die van ‘hebben, hebben, hebben’ is vaak te mooi om te laten liggen. Dan wordt dat ‘kijken, kijken, niet kopen’ een gruwelijke exercitie. Zo een waarbij je nagels van ambitieus verlangen afbijt. Of als een kind, die voor een snoepwinkel staat te kwijlen en niets mag.

Ik weet het, hoe je elke keer weer trots bent, als je toch maar weer die facturen allemaal hebt voldaan. Die maandelijkse vaste lasten die nijpend aan je zelfvertrouwen gaan knagen. Ik weet ook hoe opgeruimd ik me kan voelen als ik het toch weer presteer om alles rond te breien. Zelfs als dat betekent dat je de thans heersende modetrends, die nieuwe en betere bril of hoorapparaatjes toch maar weer even moet uitstellen. Al veroorzaakt dat iedere keer weer een wroegende koppijn.

Een mens weet immers beter. Geld moet rollen. In beweging. En of dat nu je eigen kant of die van een andere opdraait, dat is niet van belang. Het is alsof je aanhikt tegen een onnoemelijke hoge berg die je moet bestijgen, van waarachter het goud en de regenboog je toeschijnen. Al beloven die gouden bergen achteraf niet veel goeds, je raakt toch niet in paniek want het is maar een tijdelijke chaos als je weer even op de rem moet qua zuinigheid…

0
0