Let’s talk: dé 8 vragen aan Pix

Echt, je moet het me maar vergeven. Na al die jaren weet ik soms niet meer waar ik nog over bloggen moet. En toch? Toch zijn er wel degelijk dingen die onbesproken bleven. Waarom? Ik weet het niet, maar daarom hieronder wat vragen, waarop ikzelf antwoord geef.

De vragen, heel eerlijk, heb ik geleend uit deze test.

  1. Als je iedereen ter wereld mocht kiezen, wie mag er dan bij je komen eten?

    Dan zou ik onherroepelijk kiezen voor een muzikant van de klasse Sting. Het is niet alleen een prachtige man, nog steeds voor zijn leeftijd, lijkt bescheiden, en hij weet me altijd weer te raken door zich in te zetten voor Amnesty International, de Indianen in Zuid-Amerika, en is daarmee ook missionair voor het behoud van onze bomenpopulatie. Ik kan me een concert herinneren waarin hij op een zeldzaam gevoelige manier danst met weduwen van mysterieus verdwenen mannen en zonen (Amnesty International concert). Dat raken doet hij zo goed, hetzij door interviews, hetzij door zijn muziek (neem bijvoorbeeld deze prachtsong: Desert Rose), of louter door zijn manier van spreken.

  2. Zou je beroemd willen zijn? Op welke manier?

    Ja, zou best een dagje willen ruilen met bijvoorbeeld een Dalai Lama, of de voormalige president van de VS, Obama. Lijken me wel de verstandige en wijze mannen van deze wereld. Of werelds genoeg om zingeving te brengen in onze gewone leventjes.

  3. Waaruit bestaat een ‘perfecte’ dag voor jou?

    Tja, vandaag had ik zo’n mooie dag. Al moet ik me er altijd toe zetten om bijvoorbeeld klussen in huis te doen. Het is nadien altijd weer fijn als je daar dan toch wat energie in investeerde. Naast de voldaanheid die het me achteraf toch weer schonk. En dat je jezelf daarop dan weer trakteert op een maaltijd wat je met zorg én aandacht samenstelt en dat met liefde en smaak naar binnen werkt. Het mooiste van dat alles is dat ik tijdens dat klussen met 1.001 ideeën op de proppen kom. Dit kan zus en dat kan zo. Plus ideetjes om over te bloggen, zoals dit.

  4. Wanneer heb je voor het laatst voor jezelf gezongen? En voor iemand anders?

    Vandaag bespeurde ik bij mijzelf dat ik liep te neuriën tijdens het kuisen. Ik was er zelf nog het meest verbaasd over. Maar… zingen, nee, dat doe ik niemand aan. Al weet ik vaak een titel niet, of een artiest van een liedje wat plotseling aantrekkelijk is. Dan doe ik altijd reuze mijn best om niet al te huiverig te zijn vals te zingen. Hoe dan ook, als dat stemmetje in mijn hoofd maar zingt, bij wat ik ook doe, dan ben ik al gauw tevreden.

  5. Als je morgen wakker zou worden en je was een goede eigenschap of talent rijker, wat zou dat dan zijn?

    Euhm… zou wel een heuse diva willen zijn, een Shania Twain of zelfs een Linda Ronstadt. Dus toch als zangeres… wauw, ja mooi…

  6. Als een kristallen bol je de waarheid zou kunnen vertellen over jezelf, je leven, de toekomst of iets anders, wat zou je dan willen weten?

    Die kristallen bol mag me dan vertellen of ik de dingen goed of fout aanpak, waaraan ik aandacht zou moeten besteden. Voornamelijk welke richting ik uit moet voor de komende 20 jaar.

  7. Oefen je ooit voor een (telefoon)gesprek wat je gaat zeggen? Waarom?

    Eerlijk? Jawel, maar achteraf blijkt dat altijd weer nutteloos hè?! Zo’n gesprek loopt altijd weer anders en beter dan ik me vooraf voorstellen kon. Dus eigenlijk moest ik dat maar eens loslaten.

  8. Waarvoor ben je het meest dankbaar in je leven?

    Ik ben het meest dankbaar – toch wel – voor dat blije ei kunnen zijn met eenvoudige dingen. Een glimlach. Een grapje in de lift. Een vriendelijk gebaar overal en nergens. Dat maakt vaak mijn dag zó goed…

Mocht jij deze vragen ook willen beantwoorden, aarzel dan niet en neem het stokje van me over… Ik lees de antwoorden graag terug…

Let's talk: dé 8 vragen aan Pix

Echt, je moet het me maar vergeven. Na al die jaren weet ik soms niet meer waar ik nog over bloggen moet. En toch? Toch zijn er wel degelijk dingen die onbesproken bleven. Waarom? Ik weet het niet, maar daarom hieronder wat vragen, waarop ikzelf antwoord geef.
De vragen, heel eerlijk, heb ik geleend uit deze test.

  1. Als je iedereen ter wereld mocht kiezen, wie mag er dan bij je komen eten?

    Dan zou ik onherroepelijk kiezen voor een muzikant van de klasse Sting. Het is niet alleen een prachtige man, nog steeds voor zijn leeftijd, lijkt bescheiden, en hij weet me altijd weer te raken door zich in te zetten voor Amnesty International, de Indianen in Zuid-Amerika, en is daarmee ook missionair voor het behoud van onze bomenpopulatie. Ik kan me een concert herinneren waarin hij op een zeldzaam gevoelige manier danst met weduwen van mysterieus verdwenen mannen en zonen (Amnesty International concert). Dat raken doet hij zo goed, hetzij door interviews, hetzij door zijn muziek (neem bijvoorbeeld deze prachtsong: Desert Rose), of louter door zijn manier van spreken.

  2. Zou je beroemd willen zijn? Op welke manier?

    Ja, zou best een dagje willen ruilen met bijvoorbeeld een Dalai Lama, of de voormalige president van de VS, Obama. Lijken me wel de verstandige en wijze mannen van deze wereld. Of werelds genoeg om zingeving te brengen in onze gewone leventjes.

  3. Waaruit bestaat een ‘perfecte’ dag voor jou?

    Tja, vandaag had ik zo’n mooie dag. Al moet ik me er altijd toe zetten om bijvoorbeeld klussen in huis te doen. Het is nadien altijd weer fijn als je daar dan toch wat energie in investeerde. Naast de voldaanheid die het me achteraf toch weer schonk. En dat je jezelf daarop dan weer trakteert op een maaltijd wat je met zorg én aandacht samenstelt en dat met liefde en smaak naar binnen werkt. Het mooiste van dat alles is dat ik tijdens dat klussen met 1.001 ideeën op de proppen kom. Dit kan zus en dat kan zo. Plus ideetjes om over te bloggen, zoals dit.

  4. Wanneer heb je voor het laatst voor jezelf gezongen? En voor iemand anders?

    Vandaag bespeurde ik bij mijzelf dat ik liep te neuriën tijdens het kuisen. Ik was er zelf nog het meest verbaasd over. Maar… zingen, nee, dat doe ik niemand aan. Al weet ik vaak een titel niet, of een artiest van een liedje wat plotseling aantrekkelijk is. Dan doe ik altijd reuze mijn best om niet al te huiverig te zijn vals te zingen. Hoe dan ook, als dat stemmetje in mijn hoofd maar zingt, bij wat ik ook doe, dan ben ik al gauw tevreden.

  5. Als je morgen wakker zou worden en je was een goede eigenschap of talent rijker, wat zou dat dan zijn?

    Euhm… zou wel een heuse diva willen zijn, een Shania Twain of zelfs een Linda Ronstadt. Dus toch als zangeres… wauw, ja mooi…

  6. Als een kristallen bol je de waarheid zou kunnen vertellen over jezelf, je leven, de toekomst of iets anders, wat zou je dan willen weten?

    Die kristallen bol mag me dan vertellen of ik de dingen goed of fout aanpak, waaraan ik aandacht zou moeten besteden. Voornamelijk welke richting ik uit moet voor de komende 20 jaar.

  7. Oefen je ooit voor een (telefoon)gesprek wat je gaat zeggen? Waarom?

    Eerlijk? Jawel, maar achteraf blijkt dat altijd weer nutteloos hè?! Zo’n gesprek loopt altijd weer anders en beter dan ik me vooraf voorstellen kon. Dus eigenlijk moest ik dat maar eens loslaten.

  8. Waarvoor ben je het meest dankbaar in je leven?

    Ik ben het meest dankbaar – toch wel – voor dat blije ei kunnen zijn met eenvoudige dingen. Een glimlach. Een grapje in de lift. Een vriendelijk gebaar overal en nergens. Dat maakt vaak mijn dag zó goed…

Mocht jij deze vragen ook willen beantwoorden, aarzel dan niet en neem het stokje van me over… Ik lees de antwoorden graag terug…

Mijn 5 vragen aan @OffenbergNicole

Al tijden volg ik @OffenbergNicole op Twitter. En heel vaak lees ik haar blogs vanwege interessante en treffende onderwerpen. En wat leuk – denk ik dan – dat we als mens zoveel gemeen mogen hebben en dat Nicole haarfijn haar vinger op onze pols ligt qua innerlijk. Geen wonder dat ze zichzelf ‘innerpreneur’ noemt.

Nicole heeft mijn vragen op haar eigen karakteristieke wijze ingevuld. Dus vandaar dat ik haar nu aan het woord laat…

  1. Wie ben ik?
    Mijn 5 vragen aan @OffenbergNicole ~ iPixelDiva.nl
    Foto van @OffenbergNicole (Twitter)

    Ik ben Nicole. Introverte huismus die graag reist. Ik ben een observator, een Champions League liefhebber en deed ooit fanatiek aan Taekwondo. Ik stel hoge eisen aan mijzelf, ben een nieuwsfreak. Wil het beste uit mezelf halen. Maar heb ook een prettig soort gemakzucht over me waardoor ik op tijd stil ga zitten. Ik draag het liefst wandelschoenen. Ik hecht enorm aan mijn vrijheid. Ik schrijf en teken graag. Ben heel erg van afspraak is afspraak. Betrouwbaar. Kan goed nee zeggen. Van buiten rustig en kalm, van binnen wel eens een achtbaan. Ik houd niet van feestjes, verjaardagen, grote groepen of bijeenkomsten. Ik ben het liefst alleen en werk het liefst alleen of een op een met alleen maar leuke mensen. Een assessmentpsycholoog zei ooit: u kijkt tegen niets of niemand op, dat zou een probleem kunnen zijn, ware het niet dat u heel empathisch bent. Als kind viste ik de blaadjes uit het plaatselijke zwembad, want anders verdronken ze en dat vond ik zielig. Gelukkig ben ik daar wel overheen. Ik kan mensen in beweging brengen. Ik durf mijn klanten echt alles te vragen en ook op te dragen. Ik kan slecht hoofdrekenen, ben een ramp in het huishouden en kan heel goed werken met rommel om me heen. En o ja, ik ben nu alweer 11 jaar zelfstandig ondernemer.

  2. Waar kom ik vandaan?

    Uit het nest van Dorus en Diny. Opgegroeid in de Achterhoek. Samen met mijn jongere broer. Warme jeugd. Fijne ouders. Nuchter. Praktisch. Ietwat beschermend. Trotse vader, directeur sociale dienst. Dus: zorg dat je financieel niet afhankelijk wordt. Creatieve moeder, stond heel haar leven voor de klas.. Ik had een hele warme thuisbasis. Ik kreeg een soort van basiszelfvertrouwen mee. Ik mocht er zijn. Er werd onvoorwaardelijk van me gehouden. Mijn ouders doorzagen al vroeg mijn introverte inslag. Ze lieten dat. Dwongen me niet iets te zijn wat ik niet was. Wel was het belangrijk dat als je een keuze maakte, je er ook echt voor ging. Gebruik je talenten, welke dat ook zijn. Voor mij betekende dat dat ik me lekker uitleefde in schrijven, tekenen, veel lezen, muziek en observeren. Eigenlijk die dingen waar ik nu als ondernemer mijn geld mee verdien. En werk was belangrijk, maar uiteindelijk ook maar werk.

    Wat daarbij van invloed was: toen mijn vader 42 was, kreeg hij een hartaanval. Vrij ernstig. Ik was 12 en het drukte me met de neus op de feiten: mijn ouders zijn sterfelijk. Hard werken is leuk, maar niet heilig. Op zowel mijzelf als mijn broer had die gebeurtenis veel invloed. Ergens kregen we mee: doe wat je leuk vindt, alles is relatief, weet wat echt belangrijk is in het leven. Ik geloof dat ik daardoor al jong keuzes leerde maken voor wat telt voor mij.

    Zo wist ik al jong dat ik geen kinderen wilde. In de Achterhoek liep veel langs een vaste lijn. Ik wilde dat niet. Maar als introverte huismus liet ik dat niet merken. Ik ging en ga nog steeds heel erg mijn eigen gang. Ik heb geen behoefte aan barricadegedrag, maar wil gewoon lekker mijn eigen leven leiden. Geen kinderen dus. Is ook nooit een punt geweest in onze relatie. Het is een keuze die voor mij heel erg klopt. Ik ben graag alleen, vrij en onafhankelijk. Overigens woon ik nu in Breda.

  3. De stappen naar nu

    Ik studeerde Spaanse taal en letterkunde en studeerde af in internationale bedrijfscommunicatie. Ik was jarenlang een trotse ambtenaar, werkte als communicatieadviseur, leerde daardoor ook veel schrijven: redactiewerk, speeches, persberichten. Altijd goede banen gehad, organisatieadviseur, leiding geven, iedereen was blij met mij maar ik was op een gegeven moment niet meer blij met hoe het ging. In 2006 startte ik mijn eigen bedrijf naast mijn baan in loondienst. Een van de beste keuzes die ik ooit heb gemaakt. Op mijn 40-ste verjaardag in 2008 nam ik definitief afscheid van de loondienstbaan. Ik had genoeg klanten en ik durfde. Twee weken na dat definitieve ontslag bleek mijn moeder ongeneeslijk ziek. 66 jaar. Echt totaal onverwacht. Ze werkte nog, stond met plezier voor de klas. Cruciale periode in mijn leven. Omdat mijn vader al ziek was, ging ze bij haar tweelingzus in huis wonen. Pure liefde. Ik gaf de grote opdracht die ik net had gekregen op en zorgde samen met mijn oom en tante voor haar. Los van het verdriet was dit een bijzondere en onvergetelijke periode. Ze stierf uiteindelijk vier maanden later door euthanasie. Ook de gesprekken die we samen daarover voerden maakten veel indruk. En binnen tien maanden stierf ook mijn vader. Dat jaar loopt als een breuklijn door mijn leven.

    Ik kapte met vriendschappen die energie vroegen, klanten die niet pasten, manieren van werken waar ik wel klaar mee was, ik ging nog veel meer doen wat ik wilde. Het leven dat ik nu leid is mede daarop terug te voeren. Ik ben nog meer gaan reizen. Sta losser in wat anderen van me vinden. Die periode heeft me voorgoed laten zien hoe relatief alles is en dat je niet moet wachten met die dingen te doen die echt belangrijk zijn.

    Het leven dat ik nu leid weerspiegelt wat ik wil en wie ik ben. Ik leef en werk op mijn voorwaarden. Ik reis veel. Soms met en soms zonder man. Ben zeker vijf tot zes keer per jaar echt weg. En combineer dat soms met mijn werk. Ik zeg nee tegen dingen die me niet bevallen. Mensen die met mij willen werken waar ik weinig mee heb, komen er niet in. Ik woon elk jaar een tijdje in Madrid, alleen. Daar geef ik dan ook een training. Omdat ik daar heel erg blij van word. Dit is wie ik ben, wil zijn, wil leven. Ik hoef niet voor de moeilijkste weg te kiezen, maar houd er wel van mezelf uit te dagen, in m’n hoofd en door dingen te doen.

  4. Dus jouw vraag: waar wil je heen met je blog en je leven

    Ik hoef nergens heen. Ik ben er, gewoon nu, hier met alles dat er is. Alles is er al. Ik reis. Ik leer. Ik heb lief. Run mijn bedrijf en ik doe wat ik het allerleukste vind en ook gewoon heel goed kan waarmee ik betekenis heb voor anderen.

    Wat betreft mijn blog, ik wil blijven schrijven. Over wat mijn klanten bezighoudt en wat mijzelf bezighoudt. Ik hou van het spelen van taal en uitdrukking geven aan wat er speelt en wat ik om me heen zie. Er is al een boek van mijn beste 50 blogs. Wie weet maak ik er nog wel een. Ik heb geen vastomlijnde plannen. Behalve dan te genieten van wat er nu is, te doen wat er in me op komt. En te reizen, lief te hebben, te leren, elke dag weer. Via een opleiding of coach, via boeken, door heel veel te lezen en te observeren als ik op reis ben.

  5. En wat ik tegen een kind zou zeggen

    Doe wat je leuk vindt en wat bij je past. Kijk om je heen. Ga op reis. Blijf je hele leven nieuwsgierig. Ja, vooral dat. Verlies nooit je nieuwsgierigheid. Verwonder je. Laat je niks aanpraten. En laat je vooral niet gek maken.

Blijf je hele leven nieuwsgierig, dat typeert mij ook altijd. En spelen met taal en uitdrukking geven aan wat er in je leven speelt is ook zo’n karakteristiek ding. Ook jij, Nicole, hartelijk dank dat je mijn vragen zo openhartig hebt beantwoord!

Mijn 5 vragen aan @_MissMarleen

Wij doen samen al jaren de #WOT (#WriteOnThursday), volgens mij al sinds Karin het spul bedacht. @_MissMarleen komt – en is een van de weinigen die ik nog niet in den lijve heb mogen ontmoeten – op mij over als een gezellige en verstandige vrouw, die net als ik graag schrijft. Volgens mij hebben we ook bijna dezelfde achtergrond in werk en ervaring.

Vandaar natuurlijk dat ook Marleen niet mocht ontbreken, ik vuurde van harte ook deze vragen op haar af.

  1. Wie ben je (beschrijf jezelf op de meest sappige, vrolijke en intense manier)?
    Mijn 5 vragen aan @_MissMarleen ~ iPixelDiva.nl
    Foto van @_MissMarleen

    Ik ben Marleen, 40 en een beetje. Liefhebber van lezen, schrijven en Netflix. Dit in willekeurige volgorde. Leert elke dag een beetje meer. Niet altijd even leuk, wel altijd nuttig. Buigt negatief om naar positief.

  2. Waar kom je vandaan (beschrijf je jeugd, familie, relatie, kinderen, huis, woonplaats)?

    Thuis waren we met zijn vijven. Ik sta in het midden, mijn ouders boven mij, zus en broer onder mij. Door de aanhang is het gezin gegroeid. Ik woon in Eibergen aan de rand van het centrum en op een steenworp afstand van het park. Hier geniet ik van de wandelingen met mijn allerliefste golden retriever Pip. Terwijl het stadse leven mij heeft geboeid en altijd zal blijven boeien, ben ik nu heel erg op mijn plek waar ik nu woon. Ik heb mijn plekje gevonden.

  3. Neem me stap voor stap mee in het proces dat ertoe heeft geleid om (hier) te komen waar je vandaag de dag bent. Wat was het eerste wat je deed? En het volgende?

    Ik was een rustig, bescheiden en verlegen meisje met blonde krulletjes. Ik viel, denk ik, niet erg op. Inmiddels heb ik mijn eigen plek allang gevonden en weet ik dat ook ik er mag zijn. Letterlijk treed ik niet erg op de voorgrond, maar middels mijn blog heb ik mijzelf wel een plekje op het wereldwijde web toegeëigend. En dit plekje sta ik niet snel meer af.

  4. Als een kind op je afstapte en je advies zou vragen en je had maar een paar minuten de tijd om het beste van jezelf te geven, wat zou dat dan zijn?

    Je mag er zijn. Jij hebt net zoveel recht hier te zijn als ieder ander. Plaats je iemand op een voetstuk? Ga er naast staan. Niemand is meer dan jij bent. Leer van je fouten, want ze zullen worden gemaakt. Ooit ben je dankbaar dat je die fouten mocht maken.

  5. Waar wil je liefst heen (met je blog/) je leven?

    Persoonlijk doe ik het best leuk. In mijn werk- en privé-leven ben ik dik tevreden. Ik blijf streven naar persoonlijke groei. Steeds opnieuw zoek ik de (persoonlijke) uitdaging op. Stilstand is achteruitgang. Mijn blog mag meer. Hier ben ik kritisch over. Ik wil meer schrijven met een vast patroon. De #WOT en #PHOT blogposts zijn hierin een favoriet. Leuk om hiermee een onderdeel te zijn van een leuk groepje andere bloggers. Allemaal uniek in ons schrijven. Ik schrijf enkel wat ik leuk vind en wat bij mij past.

Je mag er zijn. En stilstand is achteruitgang. Mooie uitspraken voor deze maandagochtend. Bij dezen ook mijn dank aan @_MissMarleen voor deze leuke invulling…

Mijn 5 vragen aan @GabrielvanEeke1

Natuurlijk kennen we allemaal HoeMannenDenken.nl en dus zeker weten ook Gabriël van Eekelen, als vaste columnist. Door zijn schrijfsels ben ik op die site beland en kom er geregeld langs om 1) inspiratie op te doen (als weerwoord vooral) en 2) om me te verkneukelen.

Gabriël is vooral een aardige man die blijkbaar even de tijd vindt om mijn spervuur aan vragen ook te beantwoorden. Enjoy!

  1. Wie ben je (beschrijf jezelf op de meest sappige, vrolijke en intense manier)?
    Mijn 5 vragen aan @gabrielvaneeke1 ~ verWonderVrouw.nl
    Foto van @GabrielvanEeke1

    Ik ben Gabriël. Vader van twee Draken, man van een Helmondse en bovengemiddeld liefhebber van het theaterwereldje.
    Blogger op Hoemannendenken en vooral met grote verwondering kijkend naar deze wereld.

  2. Waar kom je vandaan (beschrijf je jeugd, familie, relatie, kinderen, huis, woonplaats)?

    Geboren en getogen op de grote Markt van Zevenbergen, in een oud, krakerig herenhuis. Vader was organist en pianoleraar, moeder was huisvrouw. Vader vrijwel altijd aan het werk, moeder ook.
    Twee oudere broers en voornamelijk gedrieën bezig met skelteren, knikkeren en fietsen. Als het maar buiten was. Altijd buiten.
    In de pubertijd fietsend naar Breda, wat goed uitziende, gespierde torso’s met zich meebracht. Niet dat het meisjes aantrok, want ook gele vlekken onder de oksels leverden de enkele reis van 18 kilometer op.
    Allen zijn we uiteindelijk uitgevlogen. De een met wat meer hulp van de ouders dan de ander. Maar allen gelukkig met het heden, op onze eigen manier.

  3. Neem me stap voor stap mee in het proces dat ertoe heeft geleid om (hier) te komen waar je vandaag de dag bent. Wat was het eerste wat je deed? En het volgende?

    Mijn levensverhaal is er eentje met veel zwarte randjes. Ik heb daar meerdere blogs aan gewijd, dus graag maar in het archief van hoemannendenken. Het heeft te maken met misbruik.
    Overleven, dat is het kernwoord dat het beste bij de eerste 30 jaar van mijn leven past. Maar luctor et emergo.
    Nu heb ik een rugzak vol stront, maar ook extreem veel kennis en inzicht in de mensheid. Ik voel precies aan wie ik kan vertrouwen en wie niet, en ik weet precies wat ik wel en niet wil. En vooral welke kant ik op wil.
    Mijn grootste uitdaging is om de Draken zo veilig en vrij mogelijk op te voeden en daarom hebben mijn vrouw en ik een veilig thuishonk als belangrijkste doel gesteld.
    Dat lukt. En dus ben ik geslaagd. Want met alle gedoe rondom ons leven hebben de kinderen een gelukkig gevoel en al het andere is niet belangrijk.

  4. Als een kind op je afstapte en je advies zou vragen en je had maar een paar minuten de tijd om het beste van jezelf te geven, wat zou dat dan zijn?

    Vertrouw op jezelf.

  5. Waar wil je liefst heen (met je blog/) je leven?

    De blogs die ik schrijf zijn te allen tijde ondergeschikt aan de invulling van mijn leven. Ik vind het fantastisch om te mogen schrijven voor HoeMannenDenken.nl, maar ik zie het niet als een intens belangrijk onderdeel van mijn leven. Als het ophoudt is het jammer, maar niet onoverkomelijk.
    De meeste blogs die ik schrijf hebben een humoristische inval. Als de mensen die het lezen een glimlach krijgen is het prima.
    Sommige blogs zijn juist heel serieus of persoonlijk. Af en toe krijg ik een pb van iemand die zichzelf erin herkent. Dat is prettig, maar niet het doel.
    Het doel van mijn leven is simpel; er voor de kinderen zijn. Niets meer, niets minder. En daar heb ik mijn handen aan vol!

Zo herkenbaar, schrijven met een serieuze ondertoon, en vaak die humoristische tic. En dan meegeven dat kids vooral op hunzelf mogen vertrouwen. Ook jij, hartelijk dank, Gabriël, dat je even de tijd nam voor mijn vragen…