Gruwelijk trotseren

Sinds poeslief vorig jaar rond Kerstmis het leven liet, vind ik het leven van mezelf en haar broertje Binkie maar erbarmelijk. Ergens denk ik, dat hij het super fijn vindt dat alle aandacht nu zijn kant op komt. Aan de andere kant is hij met zijn 15 levensjaren nog zo speels, dat ik hem een maatje toewens.

Gelukkig ben ik altijd opgegroeid met beesten in huis. Mijn ouders hebben me opgevoed met het idee dat beestenliefde meestal heel wat menswaardiger is, dan de liefde tussen de mensheid zelf.

Dus nu volg ik op Facebook allerhande groepen en pagina’s waar dat jonge grut voorbijkomt, maar ook die groepen waar een aanbod is van de al wat oudere feline soort. Nee, natuurlijk niet alleen van dat. Ook van het canine soort, dus honden. Niet te groot, nee, gewoon een leuk hondje. Hoeft niet eens raszuiver te zijn.

Ik kan je vertellen, dat ik inmiddels een stief maandje verder, bijna Facebook niet meer durf te openen. Iedere keer, immers, word ik geconfronteerd met de meest schattige foto’s en zelfs snoezige video’s die je maar kunt bedenken. Iedere keer denk ik, ik wil ze állemaal. En iedere keer moet ik weer slikken en wegklikken.

De afstanden nopen mij daartoe. Ik woon namelijk in Noord-Holland, en ik wil gaarne een kitten (lees: poesje) of een pup (lees: teefje) adopteren, maar het lijkt wel of alleen in het uiterste westen en zuiden van ons piepkleine landje dat grut wordt aangeboden.

Ik zie dan hele rampscenario’s voorbijkomen. Dat ik zo’n beestje ophaal, en die bij de eerstkomende gelegenheid gelijk weer ontsnapt. Had zelfs een droom dat ik per ongeluk mijn eigen verse hondje in zijn achteruit, overreed. En dat we nooit heelhuids aankomen op ons thuisadres. Met andere woorden, ergens zal ik eerst een bench aan moeten schaffen, voor een waarborg van een veilige thuiskomst. Maar geen paniek, dit is louter emotionele chaos. Dat snap je.

En ook, ergens wacht ik even af, dat probeer ik althans manhaftig, totdat deze gruwelijke coronaperiode achter ons ligt. Om het beestje te kunnen redden van hen die wel even dachten een huisdier aan te schaffen, maar voor wie het achteraf toch zo tegenviel.

Ik wil dus nog even geduld betrachten. Ja, ik kan dat, terwijl geduld, echt niet mijn sterkste kant is. Die schakelaar zijn mijn ouders immer vergeten tijdens dat passionele moment van mijn ontstaan.

Maar oh, oh, oh, wat is dat lastig en hoe vaak moet ik een gruwelijke prop wegslikken, dat trotseren, om ze niet allemaal een gouden mand te bieden.

Je kunt immers niet bij elke hartenklop je deur wagenwijd openzetten, al is het dan wel verschrikkelijk aanlokkelijk. En dan klik ik maar weer weg.

1
0

Shop till you drop

De laatste dagen is mijn neiging om eens ongegeneerd te shoppen tot in belachelijke proporties gestegen. Zou dat te maken hebben met mijn zelf opgelegde quarantaine gedurende deze coronacrisis?

Het punt is, dat ik om de haverklap blij word gemaakt met een dode mus; we kunnen en mogen weer. Totdat de volgende piek in coronapatiënten zich weer aandient. En de aangekondigde versoepelingen toch net weer geen doorgang vinden. Ja, jammer.

Ik geef het je ook te doen. Een pandemie in goede banen leiden. Dat is bijna niet te behapstukken. Vandaar dat ik zoveel mogelijk poog onze politieke leiders niet op de man te veroordelen. Ik denk dan maar, dat ik best eens in de spiegel mag kijken, en mezelf te manen tot nog eventjes geduld. Dat kan, want er gloort weer een klein beetje licht aan het eind van die tunnel.

Maar er zijn inmiddels wat nijpende toestanden hier in huis. Zo gaan er herhaaldelijk dingen stuk en die zijn dan ook nodig aan vervanging toe. Natuurlijk kun je online veel bestellen. Natuurlijk kan ik die afspraak plannen bij bijvoorbeeld een huis-, tuin- en keukenwinkel. En ik hoor van anderen dat ze dat dan ook doen. Sommigen shoppen till they drop. Op afspraak, en soms zelfs zonder.

Maar iets weerhoudt mij ervan. Mijn banksaldo tiert daar welig bij. Liefst wil ik dat zo lang mogelijk volhouden. Al zie ik af en toe zaken voorbijkomen, waarvan ik kwijl, die ik ‘onbewust’ Google. Ja leuk, denk ik dan. Gaaf, dat wil ik ook. Het zijn dan louter die hebbedingetjes, vermoed ik zomaar. Niet iets wat ik écht ontbeer.

Ergens is deze periode dus wel goed voor, en niet alleen voor mijn banksaldo. Het drukt je eventjes met de neus op de feiten. Want ik denk nu tenminste na over de absolute noodzaak van een aanschaf, waar ik vroeger geen moment twijfelde en kocht.

En nog beter, laatst begaf ik me richting een uitgang, en zag andere mensen heel even wachten, onderwijl die anderhalve meter instandhoudend, totdat die ander het pand had verlaten. Ergens vind ik dat heel mooi en bijna respectvol. Want van al die massa’s tezamen, al dat geduw en getrek aan elkaar, daar baalde ik onderhand best wel van.

We weten immers nu weer even, dat het ook ánders kán. Blijkt zo’n lockdown toch ook goed voor meer ruimte en respect naar elkaar toe. En die intelligente fase hebben we samen heel erg hard nodig.

1
0

Haarcreaties

Na zo’n 1.001 pogingen te hebben gedaan – gedurende deze coronalockdown – om bij mijn favoriete kapper een afspraak in te plannen, was gisteren dan eindelijk die afspraak een feit. En mijn hemel, wat keek ik er als altijd weer naar uit. Waar anderen graag een sauna bezoeken, pretenderen niet zonder vakantie te kunnen, of opteren voor een stevig robbertje seks, wil ik liefst een uurtje onder behandeling bij een Kinki Kapper.

Ik word enorm relaxt als men mijn haar betast, of wast, dan wel masseert. En als men gaat knippen, dan zit ik op het puntje van mijn stoel, van enthousiasme. Knippen is Kunst. Zoveel weet ik, na inmiddels 2.002 kappers te hebben uitgeprobeerd. Maar deze Kinki Kappers hebben een speciaal plekje in mijn hart gevonden. Ik loop altijd weer zingend en fluitend de deur uit.

Ze knippen kunstig, drogen het haar met zwierlijke acties, en doen dan opnieuw die check hoe het haar valt. Dat is kijken in de spiegel. Dat is re-check double-check én out-check, hoe het haar zich nadien gedraagt. Mocht dat nog niet helemaal naar wens zijn, dan gaat die geweldige scherpe schaar er opnieuw in. En mensen, dát bevalt mij. Daar ga ik voor. Want mijn haar wordt er zienderogen beter van.

Hoewel ik meestal wel een ‘good hair day‘ heb, want mijn haar valt goed meestal, staat of valt mijn stemming er ook nog eens mee. Dus mocht je denken: ‘Gôh, wat zit dat haar raar!’, dan (ont)breekt er ook iets in mij intern. Daar kun je donder-op op zeggen.

Ik voel me na zo’n fijn kappersbezoek dan ook altijd weer alsof ik terugkom van een tropische vakantie, zeg maar. Helemaal ontspannen, en weer vol plannen en ideeën. Het is alsof mijn brein een kleine brainwash heeft gehad. En ik zou bijna de volgende afspraak alweer vastleggen. Want hee, stel je voor, dat we weer een half jaar zonder móéten.

Nee, dan hoeft mijn leven niet eens zo perfect te zijn, zolang mijn haar dat maar wél is.

1
0

Expressies: laat ze me zien

Gelaatsuitdrukkingen: een lach of een traan; ik wil ze absoluut niet missen. Ik kan ze dan ook niet missen. Het is voor mij een kwestie van óverléven. Want mocht ik je onverhoopt niet kunnen verstaan – als slechthorende mét Philips oorbellen – dan kon ik vóór deze hachelijke periode zonder mondkapjes, nog altijd spraakafzien of mezelf ervan overtuigen dat wat ik hoor ook bevestigd wordt. Juist door die mimiek.

Het is voor mij als slechthorende een zorgwekkend fenomeen dat de overheid ons allen dringend adviseert een mondkapje te dragen. Ik snap het wel. Ik begrijp het zelfs. We moeten die verrekte Corona eronder zien te krijgen. En daar wil ik natuurlijk van harte aan bijdragen. Maar ow ow… wat is zo’n mondkapje toch een gruwelijk handvat in dezen.

Zou bijna aan de slag gaan om een uitvinding te doen, waarbij alle menselijke mimieken juist wél getoond worden. Maar gelukkig, zijn er mensen die dat reeds gedaan hebben. Zie dat doorzichtige kapje op de bijgaande foto.

Ik zou bijna aan de gehele mensheid het verzoek willen doen, dat doorzichtige mondkapje te dragen. Ik heb er zelf net een paar besteld.

En ik vind mezelf al behoorlijk stoer én flink dat ik er zelfs een sticker opplak, mét dat signaal dat ik als slechthorende die ondersteuning écht nodig heb.

Tot die tijd dat deze kapjes thuis arriveren, duik ik even onder. En zal wanhopig proberen me niet al té veel zorgen te maken over hoe we – als doven en slechthorenden – deze komende periode toch een beetje luchthartig door kunnen komen. Ik hoop oprecht dat de mensheid in staat zal blijken met ons mee te denken en voelen…

0
0

Ontdek je plek

Vanmorgen werd ik wakker voordat de wekker afging. Geen wonder, want als dat ding afgaat is de hele buurt wakker, en dat wil ik volgaarne voorkomen.

Mijn eerste afspraak is bij de fysiotherapeut vanmorgen. Klokslag 8 uur. En de beste man gaat direct heftig aan de slag, met duwen, trekken, en masseren. Af en toe slaak ik daar beslist kreten bij. Meestal in de zin dat het pijn doet.

Hij weet de meest gevoelige plekjes wel te vinden (‘Ontdek je plekje’, roept hij dan enigszins schavuitelijk), of liever, hij weet me van de knopen te ontdoen die zich na verloop van tijd blijken te moeten nestelen in en rond mijn toch al pijnlijke ruggengraat. En volgens mij schept hij er een groots genoegen in als mijn pijnkreten ietwat te luid zijn.

Soms meen ik me te moeten inhouden. Al is er rond dat tijdstip nog geen hond in de buurt. Soms wil ik me ook volledig laten gaan. En natuurlijk schrik ik zelf ook van de hevigheid van zulk soort uitingen. Iemand die zich naast deze kamer bevindt, zou er wel eens iets van kunnen denken. Edoch, die kreten komen van heel diep. Is maar bitter weinig aan te doen, behalve dat ik er zelfs soms in een lachstuip van raak.

Hoe goed de beste man zijn werk ook tracht te doen, de uren na zo’n massage ben ik qua helderheid heel ver, maar qua fysieke gesteldheid in een ietwat mindere hoedanigheid. De rest van de week heb ik meestal wat tijd nodig om te herstellen. Hoe dan ook; ik ontkom er niet aan. En ik weet dat ik mezelf een lol doe door de afspraken maar te blijven inplannen voor de nabije toekomst.

Want ik koester mijn fysiotherapeut toch stiekem wel. Hij weet waarschijnlijk nog beter dan ikzelf wat mijn lichaam nodig heeft. En van blije fysiotherapeuten kreet je immers het luidst…

0
0