Over opgaan in

Afbeelding van PublicDomainPictures via Pixabay

Gelukkig beschouw ik mezelf als een vrouw met een ‘attitude’, in plaats van mezelf een feministe te noemen. Echter, het gerechtelijk bevel van gisteren met betrekking tot abortusregels geeft me het gevoel dat we een grote stap terug hebben gezet in het verleden, zo’n driehonderd jaar of zo.

Enkele woorden over mijn seksuele ervaring

Omdat ik nog nooit geslachtsgemeenschap heb gehad met een man, waarbij de man suggereerde dat we allebei bescherming moesten gebruiken. Nee, nooit in mijn leven is het een wederzijdse beslissing geweest, en ik beschouw dat persoonlijk als de tekortkoming van een man. Alle mannen wilden gratis ongedwongen seks zonder poespas. Een condoom? Nee waarom, het is een ophef en een ‘showstopper’ (letterlijk). Andere beschermingsmiddelen? Ook, gedoe! Maar dat zou je natuurlijk iets moeten vertellen over de mannen met wie ik tot nu toe heb gedate.

Tot zover onze verschillende benadering in seksuele zaken. Maar hebben de abortusregels van tegenwoordig, op dit moment, echt iets met seks te maken?

Ik heb het gevoel dat sommige mensen in feite de halve wereld beperken om zo vrij mogelijk te kunnen leven.

Worden we nerveus, heren?

Want dat is de onderliggende boodschap die ik vandaag ontvang. Sommige conservatieve mannen onder ons ervaren dat de grond onder hun voeten tegenwoordig in maar al te heet onder hun voeten wordt met al deze vrouwenrechten (pardon, mensenrechten). En hun natuurlijke reactie is dat ze opnieuw zullen toeslaan om beperkingen op te leggen aan hun eigen tekortkomingen. En daarbij onze manier van leven.

Eigenlijk mixen we best wel goed

In de werksfeer heb ik altijd zo gewaardeerd dat zowel mannen als vrouwen samenwerken. Ze vullen elkaar op natuurlijke wijze aan. We passen allemaal bij elkaar, perfect, zo lijkt het. Waar mannelijke collega’s op dat ene gebied sterker zijn, maken onze vrouwelijke collega’s natuurlijk de rest goed. 😉 Natuurlijk zijn er altijd bepaalde uitzonderingen, maar naar mijn mening heeft dat iets te maken met personages die zich nooit zullen aanpassen, waar ze zich dan ook bevinden.

Namens de helft van deze puzzel eis ik dat we een onmiddellijke oplossing vinden voor deze gigantische stap terug in de tijd. Eentje die oordeel voorkomt, zodat we weer op de mensheid kunnen vertrouwen.

Die alarmbellen klinken steeds luider

Dit wordt een slecht nieuws blog, want maak me zorgen, meer dan ooit. Het gaat immers niet goed, met de vrouwenrechten en dan met name in Afghanistan en communicatie, voor wat betreft openheid en begrip, in deze wereld. Ergens klinken bij mij die alarmbellen steeds luider, omdat we steeds meer een stapje terug in de tijd worden gezet. We worden zowaar weer de ouderwetse kant ingedrukt. Maar waarom? We leven potdorie anno 2021.

Neem nu die anti-abortuswet in Texas (VS). In Afghanistan wordt NB een heel vrouwenministerie gewijzigd in ouderwets en religieus geleuter. En qua communicatie worden opponenten zomaar uitgeschakeld, zonder mogelijk weerwoord en op straffe van verbanning. En dat geldt voor zowel de opponenten als de techgiganten.

En toen werd het stil. Stil? Hoewel. Bij mij intern schreeuwen de alarmbellen mijn koppie uit.

Deze coronaperiode heeft ons reeds geleerd dat ironie ons niet bijster vreemd is, immers als je alles mag zeggen, mag er ook hard om gelachen worden. Enerzijds moeten we allemaal de juiste informatie tot ons zien te krijgen. En zelfstandig dat onderscheid zien te maken tussen datgene wat we juist of onjuist vinden.

Anderzijds is de communicatie die ons om de oren wordt geslagen, zo we die al willen horen, niet mals. Mede vanwege ons prachtige Internet, ontstaat een tweedeling tussen mainstream en de zogenaamde complotdenkers. Persoonlijk vind ik dat dat allemaal mág. In mijn persoonlijke bijbel (!) staat immers duidelijk:

Communicatie is een open proces van informatie-uitwisseling, waarbij de zenders én ontvangers beiden in staat moeten zijn te ontvangen én begrijpen.

Maar de wijze waarop we met z’n allen doelen lijken te willen bereiken in zowel gedragslijn als beleid, lijkt verdomde veel op politiek. En dan vind ik het verrekte verdacht dat wij allemaal zelfstandig zo graag politici willen spelen, zonder het voor die ander op te nemen. Zucht! Waar blijven onze oprispingen en protesten? Waar en wanneer kan ik zelf beginnen?

“Courage is resistance to fear, mastery of fear – not absence of fear.”

– Mark Twain

Veel vragen, geen antwoorden

Photo by Download a pic Donate a buck! ^ on Pexels.com

Soms heb ik vragen! Antwoorden; vrijwel geen, echter. Dat alleen al zou het leven vrij spannend moeten maken en houden, me dunkt.

Soms denk ik na over de mensheid! Er zijn veel mensen. Al die mensen hebben een mening. Ik zou oprecht geïnteresseerd kunnen en moeten zijn, naar wat die meningen dan inhouden. Echter, dat ben ik lekker niet. Pûh la. Al dat spelen op de man, zelfs politici, want die zijn immers ook allemaal van nature mens, kan mijn pret danig drukken.

Soms maak ik me zorgen! En daarin ben ik gelukkig niet alleen. Want al die mensen die er dus een mening op na houden, maken zich waarschijnlijk ook zorgen. Maar hoeveel zorgen kan een mens hebben en er op na houden?

Soms stel ik dus mezelf vragen! Waar komt zo’n (corona)virus vandaan, bijvoorbeeld? Hoe kan zo’n virus zo’n vrij spel krijgen en uitgroeien tot een mondiaal probleem? En dan weet ik, er zijn veel mensen. Té veel? Is er iemand geweest, die dacht, we gaan er iets aan doen? Wordt het op ons losgelaten, en ziet men wel wat er van komt? Ik vind het nogal een risicovolle gedachte, maar écht ook ík denk daar dus over na.

Soms zeuren mensen over ouderen. Die hebben immers hard gewerkt (te hard?) en veel gespaard, dus (te) veel geld. Dat denk ik niet. Ik weet namelijk dat ikzelf ook ouder zal worden. Dat zeuren kun je ook doen over de jeugd, immers, maar doe ik lekker niet, want was zelf ook ooit ‘de jeugd’.

Soms maak ik me dus zorgen over al die vingertjes die wijzen. Naar elkaar. Niet mét elkaar. Nee, want het is immers crisis. En dan heeft men logischerwijze geen antwoorden meer op vragen. Zal de tijd het/ons leren? Ten koste van wie / wat / waarom, gaat dat dan?

Soms is het tijd voor een nieuwe tijdsgeest. Alleen, waar kan ik dat vinden?

Selectieve exclusiviteiten (op Social Media)

Heb jij ook de Tweet gezien met dat korte fragment waarin ‘Borat’ star Sacha Baron Cohen de Social Media industrie, en dan met name Mark Zuckerberg van Facebook, een pak op zijn falie geeft? Hieronder de Tweet met het filmpje:

Dat geeft je te denken over ‘vrijheid van meningsuiting’, zoals wij dat willen kennen of willen begrijpen. De ‘normale’ ziel, dat is. Natuurlijk mag je je dan tegelijkertijd afvragen wat ‘normaal’ is.

Soms ben ik zelf wel heel erg blij met mijn selectieve scrollen door tijdlijnen op Social Media. Van elk gepubliceerd bericht lijk ik een bepaald trefwoord (of meerdere) te vinden, wat ofwel mijn interesse wekt, of integendeel, juist niet. Moet daarbij bekennen dat ikzelf vrijwel altijd lijk te zoeken naar iets interessants, maar zelf maar bitter weinig deelneem aan de gesprekken, of debatten, die er plaatsvinden.

Hoe gekker de gesprekken, des te minder ik ze volg. Wat heet: ik blijf er ver vandaan. Ik heb voor mezelf een redelijk beeld van de wereld, al zeg ik het zelf. Dat beeld hou ik hoe dan ook graag vast. Het biedt me dan ook houvast in deze wat instabiele tijden, zeg maar. Heb ik eindelijk iets gevonden, waarvan ik nooit wist dat ik het zocht.

Ik ben het dan ook eens met die Cohen, dat Social Media veelal die geduchte mogelijkheid biedt om haat, leugens en complottheorieën te verspreiden. Maar laten we wel zijn, om maar even terug te komen op dat ‘normale’, het gros van wat ik lees en de mensen die ik volg, zijn daar helemaal niet mee bezig. Totaal niet. En het brengt me dan ook veel plezier, als ik zie dat anderen die daar lijnrecht tegenover staan, zulk gedrag op Social Media niet alleen im Frage stellen, maar ook in het belachelijke trekken.

Natuurlijk is het tamelijk angstwekkend als het slag mensen dat wel haat, leugens en de rest verspreidt een easy-peasy podium krijgt aangeboden. Ergens mocht je willen dat ze van deze aardkloot verdwijnen, maar zo werkt het niet. Zo heeft dat immers nog nooit gewerkt. Voorheen werkten die mensen tamelijk ondergronds. En nu laten ze zich, willens en wetens, dondersgoed identificeren, middels een ID, account of wat dan ook wat Internet mogelijk maakt. Ik vraag me af, of dat juist slim of dom is?

Voor mij rest de vraag dus: houden we die haat, leugens en complottheorieën liever ondergronds of juist openlijk? Zodat we er juist tegenin kunnen gaan? Is het een slimme bom onder ons naïeve achterste, of juist niets anders dan domme propaganda waar we inmiddels wel raad mee weten?

Want we zijn met z’n allen dan wel vreselijk bang voor verandering, maar beter zou het zijn als blijkt dat we toch samen wel wat geleerd hebben van onze geschiedenis.

En dat wij als ‘gebruikers’ van die verrekte Social Media, onze voorheen ondergrondse ’tegenstanders’, zoveel mogelijk weerstand en het hoofd kunnen bieden. Zodat zij links tegen de stroom in kunnen blijven roeien en we ze uiteindelijk lachend halverwege de moed in hun schoenen laten zakken.

Het nieuws: praktische feiten of enkel fake en sensatie?

Met de hedendaagse, 24/7 doordraaiende nieuwsvoorziening kun je alle kanten op. Het zou zomaar eens de daadwerkelijke realiteit kunnen zijn. Maar alléén als het geen komkommertijd is.

Sensatiepers

Maar meestal vermoed ik zelf allang dat de gepropageerde ‘feiten’ nep zijn. Géén feiten dus, maar hooguit sensatie-triggers. Je brein blijft er echter mee bezig, in een non-stop poging om steeds maar weer het onderscheid tussen fake en echt te kunnen ontdekken. En daar schuilt ook meteen het beruchte addertje onder het gras; door het ontbreken van objectieve, niet sensatiegerichte informatie uit betrouwbare bronnen word je steeds afhankelijker van wat je dan wél voorgeschoteld krijgt.

Al weken worden we met dat ‘nieuwe en fatale’ coronavirus om de oren geslagen. Maar onbewust schaar ik de gestaag aangevoerde info daarover steeds vaker onder het knopje ‘sensatiepers’ of ‘komkommernieuws’. Vooral ook omdat het nog steeds zo ver van mijn bed gebeurt. Het zal allemaal wel.

Angst = clicks

Maar voor de media is het natuurlijk goud. Want ophef! Angst! En dus: Clicks! Hoera. Als je het nieuws mag geloven, leggen we binnenkort allemaal het loodje vanwege dit virus. Want karma en zo. De mensheid is gedoemd zichzelf te vernietigen. En dat, terwijl het ‘gewone’ griepvirus vele malen dodelijker is dan dat coronageval. Elk jaar krijgen in Nederland maar liefst een krappe miljoen mensen een influenza-infectie, waarvan zo’n 250 tot 2000 personen daadwerkelijk sterven. Dood door griep. Geen haan die ernaar kraait; dat wordt immers weer als totaal normaal beschouwd.

Al dat ‘nieuws’ heeft steeds weer een gigantische impact. En achteraf blijkt dan keer op keer dat er een verborgen agenda achter schuilt. Want subjectiviteit rules. En objectiviteit blijkt mijlenver weg. Net als dat gezonde boerenverstand, waarover ook de landelijke media niet langer lijken te beschikken.

Durf ik een mening aan?

En nét als je denkt dat het veilig is om uiteindelijk ergens tóch een mening over te vormen, lees of hoor je weer iets, waaruit blijkt dat de werkelijkheid toch 180º anders ligt. In hoeverre kun je het jezelf dan permitteren om – louter voor jezelf of in een geanimeerd gesprek – überhaupt nog een opinie te hebben?

En dan is het moment daar: de media vindt het nieuwe speeltje, in dit geval een of ander virus, niet langer interessant. Weg informatiestroom. De afloop van het opgediste nieuwsfeit blijft gissen. Enkel en alleen de nieuwsmedia bepalen immers of ‘nieuws’ voor ons nog wel of niet meer interessant is (lees: of het bij verdere berichtgeving nog voldoende clicks oplevert). Waarom laten wij dat journaille in hemelsnaam die keuze?

En zo moet ik vaker wel dan niet gewoon maar accepteren dat ik door de trends in de hedendaagse nieuwsvoorziening met meer vragen blijf zitten dan dat ik antwoorden krijg. Wat is dan nog de waarde van nieuws?