Voorbij die eenzaamheid

Als een schelp op een verlaten strand,
omringd door voetafdrukken in het zand,
lijk ik te schreeuwen als in een hartekreet,
wat niemand hoort, niemand weet

Zit ik hier tussen vier witte muren
die opdringerige eenzaamheid weg te turen
aan het gedekte tafeltje van mijn leven
soms wil ik er zo de brui aan geven

Als een vlinder in het holst van de nacht,
zoek ik een kier voor mijn toverkracht,
me die tijdelijke eeuwigheid aan te meten,
alsof ik word gedwongen mijn eenzaamheid maar te vergeten

Zo wacht ik stilletjes op een wonder,
van doorbroken muren in het bijzonder,
en besef dat ik toch met een lach en een traan,
mezelf overlevend door die eenzaamheid laat gaan

Als een hond die vragend pootjes geeft,
en af en toe naar een aanraking streeft,
zo draai ik de rollen soms weer om,
louter omdat ik die verrekte eenzaamheid verdom.

0
0

Sinterklaasgedicht

Aan alle lezers die mij trouw volgen,
roept Sint resoluut, doch niet verwonderd,
dit vergane blogjaar raakte ik niet verbolgen,
al was het vaak vallen, opstaan en veel gedonder.
Sint en Pieten zijn altijd zeer vergenoegd,
dat mijn lezers steeds weer stiekem op dit stekje kijken…

Aan alle lezers die mij trouw volgen,
roept Sint resoluut, doch niet verwonderd,
dit vergane blogjaar raakte ik niet verbolgen,
al was het vaak vallen, opstaan en veel gedonder.

Sint en Pieten zijn altijd zeer vergenoegd,
dat mijn lezers steeds weer stiekem op dit stekje kijken,
al is schrijven voor mij soms een zwaar geploeg,
terwijl dit versje juist jullie mag huldeblijken.

Rijmen en dichten is voor mij een groot piezelier,
want dan mag ik met al mijn onzin eindelijk uit mijn dak,
en verlies ik graag even dat sukkelige vizier,
dat men soms te serieus kan zijn in het bloggersvak.

Sint weet ook uit zijn grote boek,
dat lezers blogs over seks het liefst lezen,
en overig gezwets nemen voor lulkoek,
weet dat Irene dus nooit enig onderwerp zal vrezen.

Sint en Pieten bedanken dus namens Irene,
wederom dit jaar alle lezers, notabene,
en hopen voor komend jaar veel fijns en meer van datgene,
op dit egozine, dat men veel zal lachen en weinig wenen.

0
0

Zonnestralen

Ik houd van die helderheid,
de warmte,
het vrolijke,
het verre uitzicht,
de glansrijke horizon.

Ik houd van die warmte,
dat beklemmende,
dat vurige,
en je willen ontdoen
van al je kleding.

Tegelijkertijd,
weet ik,
kwetsbaar,
en louter beschikbaar,
als je er het minst erg in hebt.

Zonnestralen,
fijn,
zinderend,
en maar een jaargetij,
al maakt het me steeds weer blij!

0
0

Op stoom (Gedichtendag 2012)

Vanmorgen uit bed gerold
Met wat koffie en sigaretten gesold
waarna ik moest bepalen mijn levensweg
want wat komt daarvan terecht?

Mijn huishouden moest danig op de schop
maar liever ging ik naar Pukkelpop
uiteindelijk heb ik naar tevree
mezelf gered uit de puree.

Nu zit ik hier wezenloos te staren
en op een beeldscherm te verhalen
wat ook weer mijn levensmotto is
en rook daarbij een joint van cannabis.

Ik laat het idee maar lekker varen,
want kan er niets zinnigs uit halen,
liefst schrijf ik blogjes van hoezee
opdat u lachend moet naar de plee!

0
0

Chagrijnfestijn (Gedichtendag 2011)

Oh, rode zondvloed,
u werkt in op mijn gemoed,
doet mijn onderrug heel veel pijn,
ik zal er niet op mijn best door zijn.

U doorkleeft mijn stemmingen elke maand,
PMS daaraan voorafgaand,
weet u mij te vinden en een vrouw te zijn,
ik kan er nooit te vroeg vanaf, aldus mijn brein.

En elke maand sterft af een cel,
maar maakt mij geil in liefkozend spel.
doet mij wenen in alwetend chagrijn,
nee, menstruatie is voor mij geen festijn.

0
0