Het leven zou nog interessanter kunnen worden als je zo tegen de vijftig aanloopt. Je weet iets meer – hoewel je naarmate je meer weet jezelf afvraagt hoe weinig je eigenlijk weet – en je bent iets meer in balans. Of het lijkt het erop dat als je uit balans raakt, je sneller weer op de rails zit, want je hebt nu eenmaal pijlers in je karakter opgebouwd waar je uit kunt putten. Again and again.

Toch zijn er dan steeds meer zaken waar je je over verbaast. Ik had van de week een sollicitatiegesprek bijvoorbeeld. En er werd – opnieuw – de voorkeur gegeven aan een jonger vrouwspersoon. Bijna had ik flitsender geroepen, maar dat gun ik die ander dan weer niet. Het zal hoogstwaarschijnlijk om de centen gaan. Ik zou er niet wakker om moeten liggen. Voor die werkgever tien anderen, maar dat is niet mijn heersende mentaliteit. Toch accepteer ik geen nederlaag, want ik laat me hier niet door uit het veld slaan.

Ik vraag me af, of de mensen die je op zo’n moment afwijzen wel enigszins stilstaan bij wat het teweeg brengt bij mij, als mens. En of men zich wel realiseert, dat dat gebrek aan levenservaring en know-how bij de jongere generatie die thans de arbeidsmarkt verovert, op de lange termijn toch duurkoop blijkt te zijn.

Om een voorbeeld te illustreren. In het complex waar mijn moeder woont is een van de liften reeds een hele week kaduuk. De oorzaak werd ook afgelopen vrijdag niet gevonden. Dan ontstaan er bij mij ogenblikkelijk drie (3) vraagtekens:

  1. Waarom stuurt men een liftmonteur van – maar – 23 jaar oud?
  2. Waarom is het te vervangen onderdeel niet voorradig?
  3. Beseft men wel dat in dit complex veel ouderen wonen die afhankelijk zijn van een lift?

Het resultaat is, dat men tot maandag, dus tien dagen lang, moet wachten tot het probleem echt serieus wordt opgepakt.

‘Wat is dit voor een wegwerpmaatschappij?’ vraag ik me dan af. Liefst zou ik de betrokkenen eens resetten. Gewoon ctrl-alt-del en dan format c:. Misschien dat de wereld dan – als men eenmaal constateert dat het te vaak fout gaat allemaal – weer voortgeduwd kan worden door hen die wel de kar kunnen trekken. En die het verdienen om niet langer als muurbloem te fungeren…