Soms houden dilemma’s – zoals een ouder worden hondje die wij niet elders willen onderbrengen – een vakantie tegen. Al glimlach ik drommels vaak bij de vele foto’s en prachtige open luikjes naar andermans ervaringen die ik te zien krijg.

Met dit weer – à la balconia – verzucht ik steevast de waanzin of noodzaak naar een vakantie weg. Het is alsof ik even reset: mijn brein door de zonneschijn een ctrl-alt-del meekrijgt, waardoor ik vanzelf in een nieuwe format kan fungeren. Dan, ineens, vergeet ik dat zwáre leven dat ik heb ;).

Mijn koffer lijkt leeg te blijven dit jaar, ofschoon gelijk die nieuwe belofte ontstaat, dat ik die mooie verhalen ook zelf kan verpakken. Dus schrijf ik, en zag dat het goed was…