Je zal maar ’s nachts wakker worden, en dan op Social Media een gratis cursus – uit te spreken als: ‘currrsus’ – vinden, en je daar gelijk voor aanmelden. Ik vind ’s nachts dus heel interessante zaken, en ik krijg dan ook niet zo zeer de neiging om overdag luid te smeken of we met z’n allen kunnen doen of we inmiddels reeds gestemd hebben. Heb mijn buik nu wel vol van de neiging van sommige mensen om hun mening over hun politieke voorkeuren door Jan en Alleman’s strot te duwen. Aan de andere kant, en dat is dan weer mijn gevoel voor rechtvaardigheid, is het natuurlijk best interessant te constateren wat men zoal denkt. Dat terzijde.

De cursus gaat over Typografie: ‘Better Web Typography for a better Web‘. En echt, soms wil ik spontaan weer terug naar de schoolbanken. Hetzij om weer melig propjes te schieten naar zo’n schoolfrik, dan wel voor verse input, heb danig behoefte om weer iets op te steken. Soms blijf je zo hangen in je eigen referentiekader. En over dat laatste maak ik me best wel zorgen. Ik houd er niet zo van om in een vakje geduwd te worden. En toch zal dat ongetwijfeld gebeuren, valt niet aan te ontkomen. Ergens, in mijn onbewuste, zal ik daar ook wel aan meewerken. Hoe hard ik ook mijn best doe, mijn medemens beter in te schatten.

De afleiding die een ander gezichtspunt me schenkt is zeer waardevol. En ik word heel gauw afgeleid, in die zin dat ik vaak onbewust allerlei andere kanten word ingetrokken. Zo zat ik dan ook altijd te droedelen tijdens de lessen, wat me altijd strafpunten of een preek opleverde. Ik kan me zelfs herinneren dat een van mijn docenten me daarom ooit dat puntje van overdenking meegaf: ‘Als je je te veel laat afleiden, zul je nooit een goede specialist worden.’ Dat was ik natuurlijk niet, ik herhaal – absoluut niet – met hem eens, eigenwijs als ik ben. Als je naar een groter plaatje kijkt, immers, zul je zien dat er veel afhankelijkheden zijn en daar bedoel ik dan maar mee dat het grote geheel volmaakt samenhangt door kleinere details, die tezamen die grote gemene ‘deler’ maken.

Ik meende dat die docent uit te moeten leggen, maar werd opnieuw afgeleid, door de entrée van één van mijn mede-leerlingen die te laat was. Hij voerde als excuus – ten overstaan van de hele klas – aan dat hij onderweg naar school over een brug reed, en viel door een groot gapend gat in die brug, dat was geslagen door een meteoriet die hem op het nippertje had gemist. Wat de klas deed brengen in een lachstuip. Ergens vond ik zijn alibi een goede verklaring voor wat ik dan noem een schijnbare toevalligheid, maar moest daar eerst goed over nadenken, voordat ik de docent kon vertellen dat toeval niet bestaat.

Dat zijn van die momenten die ik dagelijks mis. Je zou bijna wensen dat je weer even terug mocht in de tijd. Die schoolbanken kwamen voor mij wezenlijk veel te vroeg. Dát of ik word weer kinds…