Dat gaat maar dood. En om je eerlijk de waarheid te bekennen, zit dat me dwars. Soms sla ik zelfs in lichte paniek. Wat moet er van mij terechtkomen? En hoe egocentrisch is zo een gedachte?

Oh, ik snap ’t wel.

Men wordt ouder, krijgt van de weeromstuit allerlei kwalen. Ziektes. En op een gegeven moment is voor zo iemand toch echt wel de maat vol. Dan wil je toch niet anders dan dood?

Maar het is zo een dingetje voor de nog levenden onder ons.

Je gaat ze maar missen.

Ik ervaar altijd wat wrevels ten aanzien van dat einde.

Ook als ik weer eens een bericht voorbij zie komen op Twitter van de Nederlandse Spoorwegen: ‘Trein heeft vertraging wegens aanrijding met een persoon’.

Dan zit ik in totale ontreddering van de ellende na te bibberen. Ik zie dan hele scenario’s voor me van die treinbestuurder. Dat hij op het laatste moment God mag weten wat voor acties uithaalt om nog op tijd te kunnen remmen. En dat dat dan niet lukken wil. Dat moet toch een trauma zijn voor zo iemand?

Nee, niet voor de persoon die daarbij het leven laat.

Al moet zo een mens vast van tevoren al zijn gestorven. Want weet ik veel wat er in het hoofd omgaat van zo een desperaat geval?

Ik krijg er soms een spontane maagkramp van. Zo diep gaat dat bij mij.

En dan die verhalen met betrekking tot het overgaan van leven naar de dood. Ik lees zo een boek waarin mensen die een bijna-dood-ervaring hebben gehad. En die spreken over een tunnel die leidt naar veel licht, met daarachter een soort van Hemels gebeuren. Zoveel mensen die ongeveer diezelfde universele beleving hebben gehad. Je zou er bijna zin in krijgen, maar niet heus.

Ik vind het niet erg om zelf ouder te worden. Mijn plan is om dat op de meest gracieuze wijze te volbrengen, zelfs. Maar kan de tijd voor de rest van de wereld dan even blijven stilstaan?