Toen ik in 1987 aan mijn opleiding begon, leek de job van Secretaresse me geweldig, voornamelijk vanwege de pluraliteit ervan. Ik zou als regelneef/-nicht de zorg krijgen over allerlei zorgtaken. Te divers voor woorden. Van notuleren tot reizen boeken, van het uitwerken van stenografische teksten tot het tot stand brengen van evenementen. Als je maar uitkeek dat je niet het liefje van je baas zou worden, want hee, ook die naam had deze baan. Zelf vond ik Miss Moneypenny van James Bond een geweldig prospect, al heb ik het sindsdien nooit tot een geheime dienst mogen schoppen. Helaas.

Ik kwam net op tijd op die opleiding. We kregen typeles, en ook alvast tekstverwerken op een computer. Natuurlijk hadden we thuis al een Atari-ding, waarmee je – zolang je maar heel precies de code intypte – een lichtflits dat leek op onweer op het beeldscherm kon toveren, maar dat terzijde. We kregen nog les in WordStar, de voorloper van WordPerfect, volgens mij. Nog steeds kijk ik gefascineerd terug op die periode, want dat was voor mij een kennismaking met MS-DOS ook. Herinner je je dat nog?

Ik begon enigszins blue als Receptioniste in een hotel. Binnen een half jaar groeide ik daar op tot een wereldse vrouw. Dat doet de Horeca met je, naar blijkt. En ik had graag willen blijven hangen in die sferen, maar dacht dat het grote geld toch elders te vinden was.

Dus vond ik die job als Secretaresse op een afdeling Personeelszaken. Natuurlijk via een uitzendbureau. In die tijd zag ik nog niet helemaal in, dat een middenkader job als de mijne voortaan bijna altijd op die manier verkregen moest worden, maar ook dat terzijde.

De baan hield min of meer in, dat je mocht nadenken over hoe je de geadresseerde op een prettige manier mocht informeren over salariswijzigingen en bonussen, onder andere. Ik was eerder een uitgeschoven typegeit. En al die zorgtaken, die mocht mijn direct leidinggevende op zich nemen, zolang die ellenlange brieven maar de deur uitgingen.

En zo ging dat ook, met al die andere banen die ik sindsdien had. Typen, notuleren en uitwerken, en kopiëren dan wel inscannen, naast telefoonverbindingen doorzetten. Wat mij altijd zo tegenviel, was dat ik zelf maar bitter weinig initiatief mocht tonen, want ‘de dingen waren nu eenmaal altijd al zo’ bij bepaalde bedrijven.

Van de week zag ik op tv het nieuws dat deze functie in de toekomst zal komen te verdwijnen. Heel even, voelde ik een steek in mijn hart. En zo ook diegenen die op dit moment nog zo’n opleiding volgen. Dat laatste verbaast me nog steeds, dat jonge meiden zo tuk zijn op een vak als dit, en ook dat ze niet voorzagen dat het bijna einde oefening is. Then again, geen enkele wijze van planning, vervangt stom geluk…