Met grote ogen van angst zag ik plots in mijn linkerooghoek dat achterop de man met die agressieve Rottweiler liep. Ik heb het niet zo op die man. Ten eerste dreigt zijn hond me altijd aan te vallen. Ten tweede vindt hij dat zo grappig dat hij het niet nalaat een big smile op z’n pokerface te toveren op zo’n moment.

Iedere voorbijganger krijgt een knauw

Nu ben ik niet de enige mens of andere hond die die Rottweiler dreigt aan te vallen. Hij moet wel heel strak aan de riem worden gehouden, en ik denk dat als de man ook maar even zijn aandacht laat verslappen dat er dan nare dingen gebeuren.

Soms wil ik hem dan uit pure nijd slaan omdat hij waagt te lachen om dat schrikeffect. En omdat hij niet in staat is in te zien dat zulks niet normaal is. Soms ook wil ik hem vragen wat hem bezielt om op deze manier anderen te – laten – benaderen.

Ooit zal ik dat doen, hoewel ik niet verwacht er een zinnig antwoord op te krijgen.

Het hoeft niet die agressiviteit

In ons gezin hebben we altijd honden gehad. Van die honden met een lieve snuit en die totaal niet angstaanjagend waren. Tot het moment daar is dat ons iets werd aangedaan, want op zo’n moment zal een hond heus niet aarzelen zijn nek uit te steken voor je.

Ik zou het je zelfs niet aanraden om in het bijzijn van onze Shit-zu van elf jaar oud ook maar een vinger – zelfs niet speels – naar ons te wijzen. Ze grijpt je in je kuiten of enkels en die venijnige tandjes kunnen erg lang doorwerken, voorspel ik je.

Daarom heb ik altijd wat moeite met mensen die een soortement van agressiviteit tentoon willen spreiden. Ergens vermoed ik dat ze niet sporen en dringend hulp nodig hebben. Niet in de laatste plaats omdat ook hun opvoeding van de hond me zorgen baart.

En omdat ze het niet verdienen, dit soort liefde…