Heel veel nog jonge mensen lijden aan een depressie, volgens het nieuws op tv. Waarom verbaast dit mij dit niet? Vooral jonge mensen krijgen te maken met een lawine aan vooral slecht nieuws, en dat 24/7. Bovendien wordt er van jonge mensen te veel verwacht. Door al die gebroken gezinnen waaruit ze komen, krijgen ze niet alleen een spoedcursus volwassen worden, maar ook het gevoel dat ze continu aan een survival trip bezig zijn. Tel daarbij op hoe veel gewicht er wordt gelegd op uiterlijkheden, maar ook het hebben van gadgets. En dan heb je al een recept voor de start van een depressie.

Schrijven is dan een uitkomst. Ik kan het iedereen aanbevelen. Zelf heb ik ook het gros van mijn narigheid van me af geschreven, de meeste gedeelten heb jij als lezer waarschijnlijk niet meegekregen. Soms ook had ik het lef om iets te publiceren, zonder na te denken over de consequenties. Dat was gedurende de tijd dat ik nog hoop had op een baan. Toen ik besefte dat een potentiële werkgever zou kunnen schrikken, trok ik subiet de gewraakte blogpost terug. Dat terwijl men me toch altijd weer moedig genoeg vond, juist omdat ik openhartig was. Ik herken het dilemma dus: aan de ene kant wil je van de daken schreeuwen wat er in je omgaat, terwijl je aan de andere kant ook niet zeker genoeg bent wat een ander daarmee zou kunnen doen.

Ergens is dat van de zotte. Want waarom zou je mee willen werken aan het in stand houden van een taboe?

Schrijven werkt dus helend. Zo dapper zijn om die ander jouw hersenspinsels te laten lezen, ook.

Ik kan niet genoeg onderstrepen, wat een ander voor je zou kunnen betekenen in die moeilijke tijden. Vaak ook weet je je juist gesteund, als je je verlangens en wensen maar openbaar durft te maken. De enige val die je voor jezelf creëert namelijk is dat je alles in je eentje zou moeten oplossen, terwijl er minstens honderd mensen in je omgeving een helpende hand kunnen zijn. Naast dat je denkt dat je volwassen moet worden, natuurlijk. Geloof mij, dat is een val waar menigeen weer gauw uitgekropen is…