Op zondagmiddag kan ik genieten van het schemeren. Duizendenéén kleurschakeringen aan de horizon, bezien vanaf mijn luierende positie op mijn sofa, flitsen aan me voorbij. Elke kleur vertelt mijn verhaal.

Mijn brein maakt overuren. Ik zie in plaats van ramen alleen maar deuren.

Deuren gingen ooit open. Soms gingen ze net zo hard weer dicht. Fasen die je doormaakt. Besluiten en spijt doorvoel je als nooit tevoren omdat je nooit kon vermoeden dat ze de juiste waren of zullen zijn.

Omdat je er ooit veel te veel hebt gesloten besef je dat die deur uit zichzelf niet opent of sluit.

Mijn krachten spaar ik om die deur nu al te wijd te openen, terwijl ik ondertussen stiekem een beetje blaas…