Het leven gaat soms niet over rozen. Maar heel soms: even wel. Zomerse perikelen maken vaak dat ik me wat meer open stel voor de buitenwereld. Je leeft buiten, als het mooi weer is, after all.

En zo kwam het, dat mijn voornemen elke dag letterlijk te schrijven teniet werd gedaan door die alles verzengende weersomstandigheden. Een beetje zoals mijn luimen.

Dat boek dat ik ooit wilde schrijven en waarmee ik furore wilde maken, dat zit er voorlopig ook even niet in. Ik word totaal opgeslokt door wereldse zaken, wat me soms wel eens benauwt.

Ik zou graag meer willen schrijven over futiele edoch grootse en meeslepende zaken. Hoe je het heel druk kan hebben – op jouw manier – maar dan toch even tijd benut om aan die roos – die bloeit aan de zijkant van je levenspad – te snuffelen. Of als je vakantie hebt, je dan eindelijk die tijd inbouwt om je leven grondig te analyseren: ben ik al daar waar ik wezen moet? Wat wil ik zien voor mijn nabije toekomst? Waar gaat dat heen?

Ik heb altijd wensen. Op bepaalde momenten denk ik klaar te zijn voor iets – noem het een plan – en juist op het moment dat ik wil overgaan tot actie, gebeurt er iets. Kedang. Iets waardoor ik toch even in de remmen moet. Zo is daar op dit moment een rugprobleem: diverse ruggenwervels zijn door Osteoporose beschadigd. Dat doet pijn. Fysiek, maar ook mentaal. Want ik snap niet helemaal waarom ik afgeremd word.

Mensen die mij beter kennen, weten dat ik nadenk. Te veel. Dat kan dan wel zijn, maar ik vraag me altijd weer af, of er achterliggende motieven zijn waarom bepaalde gebeurtenissen plaatsvinden. Ik wil het snappen. Ik wil weten wat ik kan veranderen dan wel verbeteren aan een situatie, en dat kan alleen als ik begrijp waarom.

Volg je me nog?

Ik ben van het principe: ouder worden gaat vanzelf. Persoonlijk groeien is een keuze. Ik wil echter niet zo’n puritein zijn, dat ik die ene roos weggooi om me louter de doornen te herinneren…