Ter illustratie: iemand zocht gisteren naar een legitieme en voornamelijk technische oplossing om het stelen van zijn foto’s tegen te gaan via zijn website. En als altijd ben ik dan zeer geïnteresseerd in de antwoorden van de diverse professionals binnen die groep. Hoewel ik al bijna zeker wist dat de enige oplossing is er géén site op na te houden.

Alles wat op het Internet leeft is wellicht voor die ander zodanig interessant dat men het wiel zelf had willen uitvinden, zelfs zodanig dat men het zelf wil gebruiken. Ik snap dat, maar het mag in veel gevallen niet, ook en speciaal niet zonder bronvermelding.

Nochtans is een website wel een prachtig mooi visitekaartje, waarop je zo leuk je Portfolio kan vertonen. En meer.

Het Internet leeft immers voor iedereen. Ook voor mij is Google mijn beste vriend. En Google weet de antwoorden veel beter dan jouw bloedeigen vrouw, al denkt ze van niet. Of dat van zo’n typische coach.

Vraag nooit naar de weg in een coach’s universum

Een lifecoach – die toevallig meelas – slaakte uit pure wanhoop een noodkreet, of was het een knipoog? Blijkbaar waren alle antwoorden bij haar opgeraakt, dus verkondigde ze een crisis met de vermelding van ‘het heersen van een klaagcultuur in Nederland.’ En zo’n lifecoach meent dan te moeten adviseren dat de enige oplossing een ‘mentaliteitsverandering’ is: “Zie het als een compliment!” als men je werk jat, ook zonder bronvermelding.

Ik kan het niet helpen, maar ik ga dan spontaan steigeren. Uit protest. Waarom adviseerde ze een ‘mentaliteitswijziging’ als de oplossing technisch gericht is? Immers?? Dat stoort mij immens. Naast dat het me ook nog in verwarring brengt, want was mijn of de vraag van die ander dan überhaupt niet legitiem?

Waarschuwing, ik ga nu even overboard

Pardon, dat ik leef zeg. Pardon, dat ik het centrum van mijn eigen universum ben. Dat ik wil denken en kan praten over alles wat mij bezighoudt. Dat me de mogelijkheid wordt geboden dat overal te delen waar ik maar wil. Ik besef dat als ik met een andere bril kijk, mijn toekomst er heel anders uit kan zien. Maar goed, ik heb jouw brilsterkte niet en die wil ik ook niet, want dan zie ik nog niets. En mijn universum verkondigt mij heel andere antwoorden dan dat van jou: Coach!

Toen ik pas begon met dit blog, waren mijn blogposts heel erg eerlijk. Ze eindigden dan ook vaak niet in al te rooskleurige zin. Maar wel in de zin, dat anderen er een bepaalde herkenbaarheid uit putten.
En men me begon te volgen. Ik heb vaak discussies gehad, on- en offline, over mijn ietwat wanhopige schrijfstijl. Men adviseerde me, mijn blogposts met een positieve noot te beëindigen. Dat zou anderen – mijn lezers – pas geruststellen, maar dat wringt. Behoorlijk.

Dat terzijde, want ik dwaal af.

Houd die beren in ere

In mijn optiek is de weg naar geluk er een van ook houden van de beren die je daar af en toe ziet. Omdat de zin van het leven nu eenmaal door mijzelf moet worden ingevuld en geschreven.

Dus is mijn advies: vergeet die crisis nooit en omarm je Klaagcultuur. Want soms heeft het leven een goede worsteling echt wel nodig…