Vandaag begaf ik me op pad naar Leiden voor ons Schrijfcafé. Meestal neem ik een bus, tram of trein, omdat ik daarbij ongelooflijk geïnspireerd raak vanwege het bont gekleurde gezelschap. Maar ’t is regenachtig weer dus verzin ik dan die smoes om de auto van moeders toch te kunnen pakken. Mijn richtingsgevoel is in dusdanig miserabele staat dat ik de Kaarten app aanknal en mijn route laat uitstippelen. En zo de weg op scheur.

Vergezeld van de kaart op dat piepkleine schermpje en die mannenstem hoop ik dan toch nog op tijd aan te komen. Dat op tijd komen is nog een dingetje van me. Het maakt me niet uit wat er gebeurt tijdens een afspraak, als ik maar niet te laat ben. Dat ben ik natuurlijk never nooit niet. Kom zelfs ruimschoots en rustig een uur voor tijd aan. Het is het idee. Ooit was ik altijd te laat, maar tegenwoordig ben ik me ervan bewust hoe lastig het is te moeten wachten op die ander.

De stem stuurde me – en dat vind ik persoonlijk altijd jammer – een of andere snelweg op. En hoewel ik het prachtig vind om stevig te gassen mis ik dan altijd wat van het landschap. Hoe tuttig klinkt dat? Vroeger had ik liever nooit een B-weg genomen. Vroeger waren snelwegen voor mij de manier om me even uit te leven op het gaspedaal. Zelfs je eens te meten aan die ander. Net als dat je voor een stoplicht staat te gassen en die ander dreigt eerder weg te rijden, maar dat je vanwege je automaat toch altijd veruit voor ligt.

De stem zei links of rechts. En omdat ik al half dromend zat te hopen dat het me een of andere sexy richting uitstuurde – want zo’n stem doet dat met je – belandde ik plots bijna ergens midden in de flanken van een andere auto. Terwijl die op tijd uitweek. Hij stak nogal geïrriteerd z’n middelvinger op. Ik zag dat te laat dus zwaaide enthousiast terug. Hij haalde me rechts in en ging voor me rijden en dus zag ik hem met zijn hoofd schudden. Vrouwen en autorijden, moet hij gedacht hebben. Niet dat dat mij wat kan schelen. Ik voel me volmaakt gelukkig achter het stuur.

Het leuke van zo’n navigatie is dat het aanwijzingen geeft te draaien als je eens eigenwijs bent en spontaan besluit iets anders te doen. En dat lukt mij altijd wonderbaarlijk goed. Zo beland ik altijd op de grappigste zijpaadjes. Terwijl zo’n stem dan ijzingwekkend roept dat je hartstikke fout bezig bent. Ik zie daar de humor wel van in, weer onderweg naar huis.