Sinds een paar weken – ofwel maanden – rust er een behoorlijk schip op mijn schouders. Ik kan wel stellen, dat een boel van dat soort oorzaken eigenlijk niet blogwaardig is. Denk ik bijvoorbeeld dat ik nu eindelijk in rustig vaarwater terecht ben gekomen, en krijg dan plotseling te maken met turbulentie van het niveau botsende karakters om me heen, mantelzorgen, en tot slot ook gezondheidsperikelen. Dat laatste uit zich bij mij sluipend, voornamelijk omdat ik er qua verstand én gevoel niet bij kan, en er ook niets mee kan. Althans, zo lijkt dat, bezien van een afstandje. Ik ga nu even heel diep.

Dat botst maar raak

Op het gebied van botsende karakters om me heen, kan ik meedelen dat ik mezelf misschien te veel heb ingesteld als die innerlijke en uiterlijke diplomaat. Ik ben van het soort dat no matter what graag met iedereen wil kunnen opschieten. Ik moet en zal iets vinden, waaruit blijkt dat er gemeenschapszin is, en doe net zolang concessies totdat blijkt dat we weer door een deur kunnen. Omdat ik mezelf per se wil kunnen blijven aankijken in een spiegel. Achteraf.

Dat is verantwoordelijkheidszin wat heel erg veel van me vraagt, bemerk ik. Soms uit zich dat dan ook in onderdanig gedrag omwille van de lieve vrede.

De laatste tijd, echter, wreekt zich dat. Thuis kan ik dan nogal uitbundig tekeer gaan. Boos worden. Hele gesprekken voeren in het luchtledige. Juist die dingen roepen die ik in real life nooit tegen dat personage zou kunnen zeggen. Ik doe het niet, maar zou ik de kans krijgen dan vlogen de potten mayonaise en ketchup richting zelfs foto’s van die gewraakte mensen. Ik hou iets te veel van mijn mooie muren en meubilair om ze dat aan te doen.

Maar ergens moet ik die energie dus kwijt. En het dringt nu pas tot me door dat schrijven een betere uitlaatklep kan zijn. En veiliger bovendien.

Rollenspelgalore

Wat mantelzorgen betreft zul je soms en wat heet vaak op willekeurige momenten een ander rollenspel moeten spelen. Ik ben het kind van mijn moeder, bijvoorbeeld. Heel af en toe, vergt een situatie van me, dat die rol moet worden omgedraaid en ik eventjes in de rol van moeder moet kruipen. Dat ingebouwde respect heeft het daar erg moeilijk mee, want in hoeverre mag je je als kind gaan bemoeien met het gekozen pad van je ouders? Soms kan ik een situatie wel overzien, weet ik ook wat er van me wordt verwacht, maar aarzel ik nog te veel om dat rollenpatroon aan te pakken. Als het allemaal wat subtieler zou kunnen, had ik daar aanzienlijk minder moeite mee.

Als een kind je grenzen overschrijden

Al dit heeft natuurlijk te maken met grenzen. Ik moet die nog leren te stellen en beter: die grenzen ook te bewaken. Maar… zucht, we weten ook allemaal dat inherent aan een grens, er een wil is om verder te gaan en ze te overschrijden. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat we daarom juist volwassen werden (?!). Maar goed die grenzen vertellen mij dat ik moet boksen, net zolang tot er weer die innerlijke vrijheid is waarin ik dat schip op mijn schouders kan loslaten en laten varen…