Een buurman die onlangs zijn vrouw aan dezelfde ziekte verloor zal zelf ook eerdaags het leven laten. Het is die gruwelijke ziekte die Kanker heet. Ik heb het heel erg met die familie te doen.

Hij heeft een rode kat of poes, daar is men nogal vaag over. En als het een poes is weet ik direct dat ik dat beestje een leuk nieuw gezin wil geven. Als het een kater is, dus niet.

Ooit begon ik met twee katers, omdat broerlief een hond nam

Het waren twee mirakels. Ze klommen in de gordijnen. Klauterden langs mijn benen op het aanrecht met gruwelijke wonden mijnerzijds tot gevolg. Liepen over kaarsen waardoor ik meer dan eens een vlammende staart heb moeten redden van een wisse dood. Stonken vreselijk als ze een kattenbak bezochten. En vooral een van de twee leed aan continue diarree.

Ze werden respectievelijk 14 en 19 jaar oud.

Twee cadeautjes voor het leven

Toen de oudste nog leefde meldde een van mijn buurvrouwen dat ze haar twee katten, waaronder een poes kwijt wilde. Het was zo’n cadeautje voor Valentijnsdag aan elkaar geweest, maar ze hadden never nooit voorzien dat die feline vriendjes zoveel haren en des temeer kattenkwaad uit zouden richten. Conclusie: exit. Geen nood: ik nam ze over vooral omdat een van de twee een poes is.

Zou ik dan toch?

En jeetje, wat raakte ik tot over mijn oren verliefd op poeslief. Ze is de schattigheid zelve. Volgens mij heeft ze het uitgevonden.

Waar ik ga, is zij. Als ik mezelf op de sofa neervlij, zal ze het niet nalaten om op de leuning dichtbij te gaan liggen. En ze miauwt net zo lang totdat ik haar streel en aai. Ik voel onderhuids dat kirren van d’r.

Het is echter geen schootkat. Maar, dat zijn ze geen van tweeën.

Twijfelen is mijn tweede natuur

Nu dus dat gruwelijke dilemma. Ik heb bijna alleen maar vragen, wat de leeftijd is, welk geslacht en hoe het zit met de gezondheid van het beestje? Maar bovenal, wil ik iemand de geruststelling bieden dat zijn vriend voor het leven een goed gezin zal worden geboden? Of moet ik mijn huidige serene setje met rust laten?

Ik pieker nog even door…