Het zal zeven of acht jaar geleden zijn geweest. Toen had ik dat gesprek met haar. Ze was aan het stoeien met een vent. En aan de verhalen die ze me vertelde was het ‘maar’ een vent. Niet eentje waarmee je een verder leven zou willen opbouwen. Toch geschiedde dat mirakel, en ze raakte zwanger.

Gisteravond was ze hier. En met de grootste moeite en kracht kon ik een “Told you so (zie je wel)” wegdrukken, toen ze me uit de doeken deed wat haar relatie these days nog behelst. Ze blijven louter bij elkaar voor het kind, dat inmiddels zo’n 7 levensjaren telt. Welgeteld zijn ze al die jaren nog samen die heel blij en gelukkig hadden kunnen zijn, ware het niet dat hij haar ziet als een huishoudster met bijkomende lasten. Zo zegt zij. Natuurlijk heb ik ‘zijn verhaal’ nooit mogen horen.

Zo vaak dat ik in het verleden dat soort verhalen heb moeten aanhoren, waarbij de dames uiteindelijk ‘kozen’ voor een zwangerschap om de man maar vast te houden. Zo vaak these days, dat ik blij ben dat ik mezelf heb verschoond van dat principe ‘huisje, boompje, beestje’. Zo vaak dat ik mezelf nog liever heel eenzaam zie oud worden, in plaats van dat idee dat je ‘er maar bij moet horen’. Zo vaak dat ik hoopte dat iemand, datzelfde patroon zou doorbreken…