Ecritures finis: 080118

Ecritures finis: 080118

Pix' Daily confessions

4
Bron afbeelding: Bron: Pixabay.com

Elke dag waag ik die poging om Cin’s dagvoorbijhoroscoop te volgen. Het is een té leuk thema om te laten liggen, en dus volg ik vanaf vandaag haar voorbeeld met mijn hopelijk – dagelijkse – terugblikken. Gewoon omdat wat in de sterren stond anders geïnterpreteerd werd door mezelf, of door de loop van het leven. Enjoy!

Enigszins kreukelig word ik al vroeg gealarmeerd dat het tijd is om op te staan. In alle donkerte beweeg ik me met een suffig slaaphoofd richting de koffiemachine en zet het aan. Fout! Alle lampjes slaan op tilt. Dat belooft wat. De kou omarmt me als een warme deken als ik ook mijn iMac uit de slaapstand schud. Soms vertelt iets me, mijn horoscoop erop na te slaan: mijn humeur zou vandaag in opperbeste stemming moeten zijn. Maar hot damn, dat is het (nog) niet, maar wat niet is kan of mag nog komen. Vóór 9 uur stuurt di Mama me een Wh’app als teken dat ook zij wakker is en ik haar kan bellen. We nemen de nacht even kort door en bespreken het to-do lijstje voor de komende dag.

Hoewel ik er gruwelijk veel zin in heb om de dag in mijn Minnie Mouse shirt door te brengen, en zomaar wat te fröbelen aan een site ofzo, besef ik dat dát hem niet wordt. Dat het mirakel, zoals ik de auto altijd noem voordat ik hem weer bij mijn moeder inlever, best eens door een wasstraat kan. Dus schiet ik in mijn Noorse warme trui en spijkerbroek en begeef me op pad. Ik schaf de duurste wasbeurt aan. En aangekomen bij de wasstraat, wil de roldeur alvast niet openen. Dus bel ik met mijn smartphone even naar de winkel, omdat ik weiger die tien meter terug te lopen. Zij sturen iemand. Uiteindelijk komt het mirakel ongeschonden de strijd met water, sop en wax uit, en rijd ik naar di Mama.

Vorige week hebben wij haar Kerstdecoraties, wat bestaat uit een twee meter lang en anderhalve meter breed sneeuwdorp met piepkleine huisjes met veel lichtjes, in de woonkamer opgeruimd. En maar gestald in de logeerkamer, mochten we er ooit zin in krijgen om dit op te ruimen. Reeds bij binnenkomst zag ik in de ogen van di Mama dat vandaag die dag was gekomen. Enigszins uitgeteld zijgen we nadien neer in een stoel met een sterke bak koffie. Ik fiets voor de lunch met een gruwelijk zonnige en blauwe lucht, maar met stevige kou, weer terug naar huis.

Terwijl mijn ingezakte ruggenwervel danig protesteert vanwege al te veel belasting, en ik mezelf lui heel even neervlij à la sofa, word ik gebeld. Het is de overbuurvrouw van di Mama, die me enigszins in paniek vertelt dat ze niet snapt hoe een telefoontje te beantwoorden op haar vorige week vers aangeschafte smartphone. Geen wonder, denk ik nog, het kreng is een Android. Dus fiets ik die 3 kilometer helemaal terug, want telefonisch heb ik die oplossing niet voorhanden. Het lukt me een goede uitleg te geven. Ik kan tevens uitleggen wat het verschil is tussen de tabs ‘recent’ en ‘contacten’. En als dessert leer ik haar en passant nog hoe ze via Whatsapp ook smileys kan toevoegen. Als ik haar huis verlaat, zie ik de opluchting in haar ogen.

Ik besluit voor mijn moeder en mezelf een maaltijd te prepareren, want ben toch in de buurt. Gelukkig staan de geschilde aardappels al klaar voor gebruik. Hoef ik alleen nog zelf de snijboontjes door dat ouderwetse bonenapparaat te trekken. Tussendoor marineer ik de in stukjes gesneden varkenshaas. We nuttigen het eten aan tafel met een half oog gericht op de televisie. Dr Phil informeert een wat naïeve oudere dame dat ze bijna al haar geld verkeerd heeft geïnvesteerd in een relatie met een man die ze liefst zes keer telefonisch heeft gesproken. Ik verwonder me over zoveel consternatie, en vraag me af of er wellicht acteurs worden ingezet in die show. Na Dr Phil wordt er een nieuw reality tv-programma aangekondigd, waarin online shaming het onderwerp zal zijn. Mijn humeur zakt tot onder het nulpunt, zo’n hekel aan al die reality tv shows these days. Ik ruim de tafel en keukenzooi zwijgend op en fiets uitgeblust naar huis.

Om mezelf op te vrolijken kijk ik thuis naar enkele afleveringen van The Big Bang Theory, maar zak onverhoeds in een diepe slaap op mijn bank. Mijn conclusie is na een paar uur dutten, dat ik mijn energie te veel versnipper en mijn stemming daarvan afhankelijk maak. Puntje van aandacht voor morgen.

Post-navigatie:

Wat je niet wil missen:

4 thoughts on “Ecritures finis: 080118

  1. Dat fenomeen komt ook mij bekend voor: mijn energie te veel versnipper en mijn stemming daarvan afhankelijk maak. Puntje van aandacht voor morgen.
    Dus ik doe met je mee. Puntje voor, misschien al wel vandaag 🙂
    Leuk blog!!

    1. @Deborah: Dank je, ja ik denk dat boel veel vrouwen bekend zijn met dat fenomeen energie-versnippering. 😉 Leuk, ik ga je volgen.

  2. He Ireen, wat ontzettend leuk dat je door mij geïnspireerd bent. Ik ben erg benieuwd hoe het bijn jou ontwikkeld. Veel plezier met het format!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Scroll Up
%d bloggers liken dit: