Ik ken momenten van armzalige eenzaamheid, overdag, als familie en vrienden of kennissen wel gewoon hun takenpakket buitenshuis hebben. En het lijkt erop of ik me ertegen heb leren wapenen.

Voor mij is Sociale Media een uitkomst gebleken. En de meest eerlijke vorm daarvan – Twitter.com – een wijze waarop ik me niet noodzakelijkerwijs hoef te laten horen, maar waardoor ik wel het gevoel heb toch midden in het leven te – blijven – staan.

De wereld is er een opener terrein door geworden. Het is ook ruimer geworden qua blikveld. Al die mensen waarvan je alleen hun foto ziet, kregen een karakter door hun openbare uitingen.

Omdat ik berichten zie van andere mensen. Omdat men zich daar dan tenminste moeite getroost om toch ook die mens achter zichzelf te laten zien, zonder façades. Zonder dat men zich alleen maar van de mooie kant laat zien, maar ook blijk geeft van momenten dat het even iets minder gaat.

Zonder die Sociale Media zou ik me louter binnenshuis verschansen. Waarschijnlijk dagen, uren, seconden, géén mensen tegenkomen, tenzij ik expres naar de supermarkt ga. Al was het maar voor een kleine aankoop. Waar ik dan zie dat mensen – waarschijnlijk met dezelfde achtergrond – een wanhopige babbel beginnen met een ongeïnteresseerde caissière die haar tijd liever niet verdoet aan gezelligheid.

Ik besef boven alles dat het mijn eigen houding is. En dat mijn introverte ikke meer haar best moet doen om naar buiten te treden. Ik heb voor mezelf een vlijtiger aard ontwikkeld omdat bezig zijn en blijven me ervan afleidt.

Er zijn nog steeds momenten dat ik die gruwelijke eenzaamheid vrees. Bijvoorbeeld als ik eraan denk dat mijn moeder ooit het leven zal laten. En tegelijkertijd realiseer ik me dan dat het vrezen voor, en aandacht schenken aan, me terug brengt in een modus die ik zeker niet verdien. En weet tegelijkertijd dat ik er klaar voor ben dat te overwinnen.