We hebben wat af gediscussieerd destijds, waarbij ik me eerlijk gezegd van de schrik een beetje afzijdig hield, in de mails tussen de leden van het inmiddels ter ziele gegane aboutblank.nl. Dat debat ontstond naar aanleiding van een recensie mijnerzijds. Een van de nieuwste leden E. vond – en terecht – dat mijn review wat te lief en te lovend richting de kersverse auteur (tevens blogger) was.

Iemand afbranden is makkelijk

Ik was toen van mening, en eigenlijk nu nog steeds, dat het heel makkelijk is een ander dusdanig de grond in te boren, dat hem voorgoed de wens om ooit nog één zin te schrijven wordt afgenomen. Iemand affikken is zo makkelijk. Nee, dan toch maar liever die poging wagen een positieve recensie te pennen. En vooral in de laatste zin nog even die zin toevoegen dat die kersverse auteur een ‘veer verdient voor de moeite’, waarbij al het voorgaande van mijn eigen review alsnog teniet werd gedaan.

Recenseren is nog best een zware taak

Maar eerlijk is eerlijk. Hoe positief kun je zijn? Destijds sloeg ik dan ook wel dat te reviewen boek open, en moest ik oprecht moeite doen me door de eerste alinea’s heen te worstelen. Waar anderen in zulks een review graag zouden lezen: ‘verfijnde observaties’ en auteur bezit een ‘vloeiende schrijfstijl’, dacht ik werkelijk zelf dat het maar pompeus en intellectueel gewauwel was. Soms schreef ik dan toch maar die positief gestemde recensie maar liever niet. En gaf dan aan, dat ik dacht dat een ander het beter zou kunnen verwoorden. Alles was immers beter dan die auteur af te schrijven.

Risico’s nam ik niet

En waarom niet, eigenlijk? Misschien was ik wel een beetje angstig dat de lezer zou denken dat ik jaloers zou zijn op de auteur. En dat is gelijk weer zo’n projectie. Ik deed er echt alles aan, om dat maar te voorkomen. Waarbij je jezelf niet toestaat een risico te nemen om een gegronde mening neer te zetten, als ik al vond dat mijn mening er enigszins toe deed.

Conclusie

Gisteren schreef ik die review over een mijns inziens totaal mislukte TryOut van Erik van Muiswinkel. Tijdens het schrijven prentte ik mezelf in, dat het hem zou sieren als hij mijn input, mijn inzichten, zou meenemen louter om zijn eigen show te verbeteren. Dus publiceerde ik die blogpost, en aarzelde ook niet hem te mentionen in een tweet ter promotie van deze blogpost.

Achteraf dacht ik echter, dat het me veel te makkelijk was afgegaan, dat afbranden. Waardoor die twijfels voorgoed weer begonnen te knagen. Deels ben ik het eens met Loesje.nl, dat je beter dat muisje kunt zijn dat aan fundamenten knaagt. Terwijl ik dan ook weer van mening blijf, dat zeggen wat je denkt, juist ook iets aardigs mag zijn.

Dit blíjft dus een interessant vraagstuk, als in dat dat twijfelen mijnerzijds beslist een raakvlak heeft met zo’n ingewikkelde wiskundesom.