Als baby – had ik nog geen exceem – maar werd binnen twee weken na mijn geboorte opgenomen in het ziekenhuis. Dit als gevolg van een overdosis aan jodium wat mijn moeder met haar medicijnen kreeg toegediend. Mijn vader riep ooit eens dat hij het hartverscheurend had gevonden dat ik daar als kleintje aan allerlei kabeltjes en slangetjes lag – lief – te zijn.

Er is toen iets gebeurd met mijn bloed: ik kreeg exceem. Al stelt men ook wel dat kinderen van astma-patiënten of ook astma erven, óf exceem. In beide gevallen weet ik niet wat de betere kwaal is.

Exceem is wat mij betreft een van de akeligste kwellingen die een vrouw in bloei kan overkomen.

Het lijkt een klein beetje op zelfkastijding, of zelfverminking, zo je het noemen wilt. Als huid jeukt zit er niets anders op dan te krabben totdat er een beschadiging ontstaat, schuren totdat jeuk verdwijnt en trekken aan je velletje zodat er wondjes ontstaan totdat uiteindelijk – en ik zou bijna zeggen: godzijdank – bloed verschijnt. Dan voel je uiteindelijk wel pijn, maar de immense kracht van jeuk is weg.

En met de pijn kun je wel leven. Met jeuk niet.

Het heeft me twaalf jaar van mijn leven gekost eer ik de juiste crème van de huisarts kreeg voorgeschreven, voornamelijk omdat het hormonen bevat en dit niet voor de puberteit mocht worden verstrekt. Heb jaren lopen stoeien met allerhande diëten en zelfs alternatieve geneeswijzen.

Mijn huid is dus tot op de centimeter overal beschadigd en rijkelijk voorzien van littekens. Ik heb ze bijna allemaal een naam gegeven als de kwetsuren me te lang duurden en de wonden te diep gaan.

Uiteindelijk sprak ik mezelf dan de moed in om de jeuk als het ware te negeren, maar dat kost me zo’n kracht en moeite. Liever wil ik dat die jeuk eruit bloedt.

Men denkt of vermoedt soms stilletjes dat ik mishandeld ben als kind.

Ik zal ook nooit vergeten hoe andere kinderen in mijn jeugd terugdeinsden, en vaak dachten dat het besmettelijk was. Als ik zou kunnen zou ik liefst per direct een complete huidtransplantatie ondergaan, want het is niet fijn als mensen je zorgelijk aankijken en soms verbazingwekkende en kwetsende vragen stellen.

Bij tijd en wijlen steekt exceem weer de kop op, voornamelijk als ik ook emotionele pijn ervaar. Langzamerhand raak ik me ervan bewust dat ik mezelf moedwillig kastijd, omdat de emoties op andere wijze niet tot uiting komen.

Het is nu zomer. De tijd van warmte en jezelf ongegeneerd blootstellen aan de zon en dus de ogen van anderen. De warmte zorgt voor meer jeuk. Meer wondjes. En dus indirect meer schaamte. Antibiotica en crèmes zijn louter een tijdelijke oplossing, dat weet ik.

Littekens zijn slechte herinneringen. Ze doen nog steeds pijn, al zijn ze dan geen wonden meer. Jeuk is erger dan pijn, omdat littekens nooit zullen verdwijnen. Niet innerlijk, maar zeker niet uiterlijk. Goed voor jezelf zorgen is een Kunst, zowel intrinsiek als extrinsiek.

Ooit kom ik er bovenop. Die genezing moet ik mezelf gunnen…