Excentrieke streken

Excentrieke streken

Bron afbeelding: Counselling / Pixabay

Gedurende mijn puberteit kreeg ik hoe langer hoe meer het gevoel, dat ik in wezen een buitensporig excentriek persoon was. Zo eentje waar geen handleiding voor te schrijven was. Ik zat maar op mijn kamertje, met riant hemelbed en verloor mezelf louter in muziek. Was passief agressief of extreem introvert, welke duiding toen nog niet gehanteerd werd. Ik geloof zelfs dat ik dacht, dat de enige mensen die misschien een raakvlak hadden met mijn persoontje, The Beatles waren. Zo verweven voelde ik me met die muziek en hun levensstijl. Dat heeft echt járen geduurd.

Mijn openhartige natuur ging los toen ik constateerde dat er zoiets tot leven kwam als weblogs. Dat moet in de winter van 2002 geweest zijn. Ik startte een blogspot-account. Schreef wat onzinnige dingen wat in mijn ogen op humor moest lijken, en reageerde ook elders op blogs.

Een andere blogger, een man, schreef over zijn dating-perikelen en vroeg in zijn blog of iemand misschien het zou wagen met hem uit te gaan. Toen ik dat las, dacht ik, dat hij daar never nooit niet response op zou ontvangen, wat ik voor hem dan zo jammer en sneu zou vinden. Ergens kon ik zijn oproep wel invoelen, maar slim vond ik het niet. Edoch, voordat ik het wist, had ik mezelf al als date aangeboden, met name omdat ik erachter kwam dat hij hier in dezelfde omgeving woont. En hij niet voor gek zou staan.

Net zoals die keer dat ik zakte voor mijn rij-examen en ik trakteerde op taart, want mijn ouders hadden me immers meegegeven me altijd als een sportieve verliezer te gedragen, maar dat terzijde.

Diezelfde avond spraken wij af de locale shoarmabar. En nee, het was geen succes. Hoewel hij deed voorkomen alsof hij zeer goed in communicatie was, had hij absoluut geen kaas gegeten van charme dan wel tactiek, en als een echte macho was hij danig aan het opscheppen over zijn ervaringen in de Blogosphere. Uiteindelijk kregen we een beetje mot, omdat hij me daarna direct wilde claimen, en mijn bewegingsvrijheid richting andere bloggers beknot werd. Gelukkig werd ik daarin beschermd door een andere blogger, maar ook daar werd het linke soep. Met als gevolg dat ik de Blogosphere tijdelijk de rug toekeerde.

In 2007 begon ik weer te schrijven. Maar schrijven zonder publiek, zonder feedback – en ik had dat laatste zo hard nodig – leverde me stress op. Het soort stress dat je krijgt omdat je een bepaald perfectionisme nastreeft. Hoe dan ook, heb ik altijd veel aanmoediging nodig.
Met name omdat ik destijds veel andere blogs las, en daardoor gingen mijn oogluiken werkelijk open. Hee, ik was helemaal niet zo raar. Ik leek zelfs een beetje op een echt mens. Waarlijk. En ik kon nog beter leren schrijven. Wat dat betreft mag je met een weblog imperfectie continu bijschaven. Mijn beste leerschool.

Ondertussen weet mijn familie van mijn schrijfcapriolen op dat Internet. Ik krijg vragende blikken, want die vuile was hang je toch niet buiten? Ik krijg soms complimenten, als ik al eens over mijn vader schrijf. Maar toch, altijd weer, blijf ik dat buitensporig excentrieke menspersoon met bizarre communicatieve streken.

Soms floreer ik daarop. Soms ook weet ik me weer te verstoppen. Noem het introversie dat heel soms extraverte behoeftes heeft.

Het is met dat schrijven net alsof je louter dat potlood wil hanteren. Je schrijft, schrapt, gumt weg, vult aan, en nadien staat er tot mijn verbazing toch altijd weer iets. Noem het een tekst. Noem het een blogpost. En ben ik die urgente behoefte aan schrijven – die tijdelijk openhartige extraversie – voor heel even kwijt.

Voor zolang dat mág duren…

Post-navigatie:

Wat je niet wil missen:

8 thoughts on “Excentrieke streken

  1. Mijn beschreven personen verdwijnen altijd in de anonimiteit.
    Of ik heb mijn verhaal zo geantidateerd dat niemand meer kan weten over welke situatie ik schrijf.

    Zolang lees ik jouw blog nog niet maar ik vind jou redelijk normaal.
    Er zijn verdorven hoeken in de blogwereld waar veel extremere verhalen te lezen zijn.

    Vriendelijke groet,

  2. Ik denk dat iedereen denkt dat hij/zij zoooooo anders is dan anderen… Dat betreft zo veel individuen dat er haast wel een grote gemene deler ‘normaal’ moet bestaan..

    1. @Rianne: Je zou het haast denken, maar dat je dat pas ervaart als je gaat schrijven, is natuurlijk van de zotte… 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Scroll Up
%d bloggers liken dit: