Het gaat goed. En dus verwonder ik me zelf nog het meest waarom ik dan niets schrijf. Ow, ik schrijf wel, heb onlangs in het holst van de nacht nog een pennenvrucht afgeleverd in het kader van een schrijfwedstrijd. Het is nog even wachten op de uitslag. Ik solliciteerde bij een bekende site, en alsof ik zelf nog het meest verbaasd was, kreeg ik positieve feedback. Ik schrijf ’s avonds ook nog even op wat er allemaal goed was aan de voorgaande dag. Ik geniet van het weer, zelfs als het regent, stormt of als de zon schijnt. Ik leef bij de minuut, lijkt wel. Het zijn van die momentopnames waardoor mijn attitude de laatste tijd een veer kreeg.

En daar zit ’t ‘m in, beste lezer. Ik geniet. Die attitude verlangde een heuse naamswijziging. Alweer? Ja alweer. Vanaf nu ga ik verder als Pixtitude.nl.

Ik ontdekte – min of meer – dat ik juist vanwege die typische houding van me, toch maar mooi gewaardeerd word. Dat ik zorg, en vervolgens weer kan loslaten, waardoor ik twee handen vrij heb om mijn eigen leven te leiden. Dat ik inmiddels bewuster ben van mijn eigen grenzen maar ook krachten, en die ook aan durf te geven. Dat ik mijn houding mag laten afhangen van de persoon die zich tegenover me bevindt, zonder mijn persoonlijkheid te hoeven verliezen. Dát en nog veel meer.

Ik waande me een laatbloeier, maar naar blijkt is er nog genoeg tijd over om het eens haarfijn beter te gaan doen. En dus flik ik ’t maar weer ‘es…