Het gebeurt mij ook meer dan eens dat ik anderen vergelijk met een ‘zeekoe’, in gedachten, maar toch maar beter niet in een tekst wat online verschijnt. Ja, wees nou eerlijk! Je kunt wel in dagboekvorm willen schrijven, maar dan zal de lezer altijd ettelijke vraagtekens of beter, uitroeptekens in zijn ogen krijgen.

En natuurlijk kan ik me ook voorstellen dat die eeuwige roem je op sommige momenten bepaald dwars zit. Het lijkt me ook niet altíjd léuk. Mag je toch ook over schrijven? Wat zijn dan die heikele momenten voor een beroemd iemand? Dat werd me nu eens goed duidelijk. En ook dat zo iemand toe is aan vakantie. Dringend.

Waar ik me dan wel aan stoor is zo’n bericht achteraf, dat men ‘schrikt’ van de reacties, maar toch echt geen sorry wil roepen. Nee, aan je schrijfstijl ligt het dan ook niet. Dat moest rauw zijn, immers.

Dat is kul, natuurlijk. Je mag als schrijver best geconfronteerd worden met je verantwoordelijkheid. En wél sorry zeggen als jij je tekst niet goed opschrijft waardoor anderen er aanstoot aan nemen. Zelfs als ik er – persoonlijk – geen oordeel over wil vellen.

Then again:

Niets is gemakkelijker dan zo te schrijven dat geen mens het begrijpt; niets is moeilijker dan belangrijke gedachten zo uit te drukken dat ieder mens ze begrijpt. ~ A. Schopenhauer

Wat schrijvers betreft komen de meeste problemen voor tussen pen en papier. Ik hoop voor Halina, dat men mettertijd beseft dat tijd alle wonden heelt, omdat dit voorval uiteindelijk in de vergetelheid zal raken. Ze zal een volgende keer vast haar tekst een keer herlezen en ook interpreteren wat die ander zou kunnen ervaren bij het lezen. Het zal in ieder geval een stukje ervaring opleveren, omdat het even tegenzat.

Conclusie:

Een groot acteur kan je tot tranen bewegen, maar dat kan een automonteur ook…