Het is alweer een week koud en nat, al liet gisteren de zon – dat gemis – zich weer heel even zien. Ik verbaas me dan altijd, dat de wereld terstond een mooiere plek kan zijn. Zelfs mijn balkonbakken bieden me een soort van troost, want de plantjes van vorig jaar blijken zichzelf als piepkleine zaadjes vermenigvuldigd te hebben. That’s a first.

Binnen een week tijd vlogen alle mogelijke onderwerpen voor een blogpost langs me heen. En net zo hard weer uit het raam.

Het verbaast me oprecht dat een blogpost over dat trollen over Amalia meer dan 1.000 bezoekers oplevert, met weinig reacties, behalve wat likes. En dat je jezelf min of meer moet verdedigen voor het schrijven van zo’n stukje als rechtgeaarde ‘cyberbabe’. Het zou mijn energie niet ten goede komen. Desalniettemin vind ik toch maar mooi dat ik een stelling heb ingenomen en zelfs geponeerd. Waarna ik het natuurlijk niet kon laten om alweer een domeinnaam te claimen: icyberbabe.nl.

Zo wilde ik in het kader van gelijke kansen de nieuwe plannen voor arbeidsgehandicapten een handje helpen. Want die opzet komt op mij over dat je bijna genoodzaakt wordt om – over je hele arbeidsverleden of perioden dat je een uitkering mocht ontvangen – te gaan jokkebrokken om maar niet de dupe te worden van je eigen animo. En ik vraag me af, of dat is wat men werkelijk wil?! Een ludieke actie uit solidariteit zou zijn om dan maar met z’n allen te besluiten een curriculum vitae achterwege te laten, mocht men solliciteren. Als men toch niet verwacht dat je nog eerlijk bent, dan kan zo’n gewezen arbeids-staaltje ook wel het raam uit.

De dag erop wilde ik een nogal wraakzuchtige blogpost pennen, over hoe sommige mensen bij voorbaat al tegengas geven, zelfs als ze weten dat je gelijk hebt. Totdat ik op Twitter las, dat dat heel normaal schijnt te zijn. Als een idee niet per se van die ander komt, kan het per definitie geen goed idee zijn, zelfs. Ik liet het idee ook maar kalmpjes het raam uitwaaien. Je kan je temperament immers beter benutten, zegt men.

Tussendoor bezocht ik mijn huisarts. Ook dat nog. Met de vraag, of hij mijn linkerzijde – wat geteisterd wordt door een aantal slijmbeursontstekingen – maar over kon bakken. Hij glimlachte vriendelijk en adviseerde een injectie met een of ander paardenmiddel, waardoor de pijn zich de komende tijd wel zoet zal houden. De rest van de dag waggelde ik rond met een beurse linkerheup en zakte mijn stemming tot ver onder het nulpunt, totdat die verrekte zonnestraaltjes zich weer roerden.

Ik zweer erbij, dat ik daarom weer inspiratie kreeg om dit ratjetoe te pennen. Gewoon omdat wat zonnestralen me terstond goed doet voelen…