Elke morgen, waag ik die poging om – à la onze getalenteerde influencers – make-up aan te brengen. Dat is een gruwelijke exercitie an sich. Zo vaak dat ik mezelf toespreek, dat die make-up niet strikt noodzakelijk is, maar na een blik in de spiegel… Tja, dan weet ik dat ik er toch weer aan moet.

En waar begin je dan? Start je met het aanbrengen van mascara voordat je dat ooglijntje aanbrengt, of juist andersom? Het is altijd weer een hele Kunst om even niet met mijn oogleden te knipperen zodat ik er niet uitzie, nadien, vanwege mijn onhandige capriolen. Of dat ik mijn vieze vingertoppen per ongeluk weer aanzet, waarmee ik juist die ongewenste veeg van het weg smeren van overtollige make-up weer herhaal. Soms kan ik wel twee tot drie keer opnieuw beginnen met make-up aanbrengen.

Mijn grote geheim, wat ik je influister, is dat deze exercitie bewijst dat ik wel nooit een succesvolle influencer zal worden.

Als al dat poetswerk en reinigen dan is verricht, en ik ook nog ‘es een leuke outfit voor die dag heb mogen vinden en me heb aangekleed, dan moet ik even bijkomen hoor. Dan ben ik meestal in staat om nog een sterke bak koffie tot me te nemen, en ondertussen twee godsonmogelijk onhandig gedraaide sigaretten weg te puffen. Even uitblazen wat die stress van het vrouw-zijn behelst.

Beter is dan, dat ik me nadien begeef op pad in het nabijgelegen park. Zo’n wandeling elke morgen, maakt dat mijn verse dag opnieuw die frisse start krijgt. Het maakt me niet alleen weer ZEN, als ik me omgeven weet door bomen en struiken, die in een serene constructie gewoon staan te zijn. Het maakt tevens dat ik me weer open stel voor de rest van de wereld en mijn rare bokkensprongen van voorgaande exercities die dag even vergeet. Mijn stramme rug krijgt dan even die oefening van beweging, wat echt noodzakelijk is als ik de hele dag veel zit. Al wandel ik dan wel op mijn dooie gemak, terwijl ik meestal word ingehaald door van die fanatieke joggers, of erger: Nordic walkers.

Geheid, dat je als je net als ik altijd dezelfde route neemt, altijd – ongeveer – dezelfde mensen tegenkomt. Dat vind ik heel geruststellend aan zo’n wandeling. Vaak ontstaat er dan weer een gezellige babbel, waardoor mijn wereldbeeld over deze somtijds gruwelijke enge wereld weer enigszins wordt bijgesteld. En ik weer geheel sereen, de rest van de dag kan handelen